Έντυπη Έκδοση

Στο νησί της Αντιγόνης περιέφεραν τον Σταυρό...

Ηταν Μεγάλη Εβδομάδα του 2002 και η περιφορά του σταυρού στον Αϊ-Γιάννη του νησιού της Αντιγόνης, στην Πόλη.

Οι λιγοστοί Ελληνες κάτοικοι του νησιού παρακολουθούσαν τη Λειτουργία. Για μερικούς από αυτούς, ήταν τα τελευταία σκαλιά της ζωής και των δεκαετιών των παθών.

«Η Λειτουργία κυλά και έρχεται η στιγμή της περιφοράς. Ο παπάς κάνει ένα νεύμα στην Ελλη κι αυτή παίρνει τον δρόμο για το καμπαναριό. Κάποιος πρέπει να χτυπήσει πένθιμα την καμπάνα. Καθώς αυτή αρχίζει να χτυπά βαριά βαριά την καμπάνα, ο κύριος Κότσος απομακρύνεται από το στασίδι απ' όπου παρακολουθούσε τη Λειτουργία και αναλαμβάνει καθήκοντα.

Μπροστά ο παπάς με έναν τεράστιο σταυρό να λέει το "σήμερον κρεμάται...", πίσω του ο κύριος Κότσος με την εικόνα της Παναγίας στα χέρια και ακολουθούν οι δύο γιοι του παπά -ο ένας με την εικόνα της Μαρίας Μαγδαληνής και ο άλλος μ' ένα στεφάνι από λουλούδια. Και τα παρακολουθούν όλα αυτά ο "ξεχασμένος" δημοσιογράφος και ο Τούρκος αστυνομικός».

Η περιφορά τελειώνει, τοποθετούνται στη βάση ο σταυρός και οι δύο εικόνες, ενώ η κυρία Καίτη ψέλνει. Αυτά έγραφε ο «ξεχασμένος δημοσιογράφος» στις 9 Μαΐου 2002, στην «Ε».

Η κυρία Καίτη πέθανε μερικά χρόνια μετά τη Λειτουργία αυτή. Η κόρη της, η Ελλη, δεν είναι πια στο νησί, αφού έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα. Ο κύριος Κότσος, με τα γαλανά μάτια και τα ρόδινα μάγουλα, ακολούθησε την κυρία Καίτη, τη χρονιά που μας πέρασε. Ο παπάς δεν είναι πια στο νησί. Δεν είναι, μάλιστα, καν παπάς. Ασκεί άλλο επάγγελμα.

Το δράμα που έζησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ο θάνατος ή ο απλός απολογισμός της αριθμητικής αλλοίωσης του ελληνικού στοιχείου εξαιτίας των διωγμών. Αυτά ήταν στο πρόγραμμα: το πρώτο στο πρόγραμμα της φύσης και το δεύτερο στο πρόγραμμα του κράτους.

Το Πάσχα εδώ και καιρό, είναι μια εβδομάδα κατά την οποία οι εκκλησίες στην Πόλη έχουν κόσμο, αλλά χάρη στους τουρίστες που πηγαίνουν από την Ελλάδα. Η εικόνα ανθρώπων που σαν μπουλούκια οδεύουν προς το σπίτι τους κρατώντας τις αναμμένες λαμπάδες, είναι κάτι που δείχνουν οι φωτογραφίες και η μνήμη παρελθουσών δεκαετιών, με τελευταία αυτήν του '70.

Οταν αυτοί οι άνθρωποι τυχαίνει να βρεθούν για το Πάσχα σε μια πόλη της Ελλάδας και δουν τη βραδιά της Ανάστασης τον κόσμο να ρέει στους δρόμους που οδηγούν από την εκκλησία στο σπίτι τους, δουν δηλαδή ουρές από αναμμένα κεριά που μακραίνουν, αυτό τους εντυπωσιάζει. Εάν μάλιστα, βλέποντας την εικόνα αυτή, αισθανθούν γαλήνη, επειδή εκεί όπου είναι -υποτίθεται- το δικό τους σπίτι, στην Πόλη, έχουν δεκαετίες να αισθανθούν κάτι τέτοιο, τότε εκεί αρχίζει το δράμα...

Το σπίτι τους; Ποιο σπίτι τους;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Στη στήλη
Γεύση από Αγκυρα