Έντυπη Έκδοση

Το ταλέντο είναι οικογενειακό

Ο μπαμπάς του, ο Κλιντ Ιστγουντ, αντί να τον μαθαίνει τα μυστικά του κινηματογράφου, τον «έσερνε» σε όποια τζαζ συναυλία έβρισκε. Οταν, μάλιστα, δεν είχε γυρίσματα, παίζανε με τις ώρες κοντραμπάσο. Η μαμά του άκουγε στο σπίτι στη διαπασών Ντιουκ Ελινγκτον και Κάουντ Μπέιζι.

Κι εκείνο το πιτσιρίκι που έψαχνε λίγη ησυχία για να απολαύσει τα αγαπημένα του σόουλ κομμάτια, ο 41χρονος πια Κάιλ Ιστγουντ, είναι σήμερα ένας καλός τζαζίστας και ο συνθέτης ταινιών του πατέρα του που βραβεύτηκαν με Οσκαρ, όπως «Το σκοτεινό ποτάμι», το «Million dollar baby», το «Grand Torino», τα «Γράμματα από την Ιβοτζίμα». Οσο για τα προσωπικά του άλμπουμ, το τελευταίο κυκλοφόρησε πέρυσι με τη συμμετοχή της Γαλλίδας Καμίλ, αλλά και του Ερικ Ντέιβις (γιου του Μάιλς Ντέιβις!). Ο Κάιλ Ιστγουντ, μικρότερος γιος του περίφημου σκηνοθέτη, έρχεται την Παρασκευή στο «Gazarte» να παρουσιάσει τα δημοφιλή σάουντρακ που έχει συνθέσει. Ζει στο Παρίσι εδώ και πέντε χρόνια και επισκέπτεται την Ελλάδα δεύτερη φορά - η πρώτη ήταν πριν από 30 χρόνια για διακοπές με τη μητέρα του.

-Αγαπήσατε τη μουσική από πολύ νωρίς, σωστά;

«Ναι, διότι σπίτι χωρίς μουσική ήταν άγνωστη εικόνα για μας. Αφήστε που πηγαίναμε όλοι μαζί σε όλα τα κοντσέρτα και τις συναυλίες. Η μητέρα μου αγαπούσε πολύ την τζαζ, η γιαγιά μου ήταν καθηγήτρια μουσικής, ο μπαμπάς έπαιζε πολύ συχνά πιάνο, του άρεσε μάλιστα να συνθέτει μουσική. Οταν ήμουν μικρός, προτιμούσα το r'n'b και το ρεπερτόριο της Motown. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο δίκιο είχαν που παθιάζονταν με την τζαζ».

-Καλά, ο κινηματογράφος δεν σας γοήτευε ποτέ;

«Μου άρεσε, αλλά ποτέ όσο η μουσική. Εκανα κάποιες μικροπροσπάθειες να παίξω σε ταινίες, αλλά δεν καρποφόρησαν. Η σκηνοθεσία να σας πω την αλήθεια με γοήτευε περισσότερο, αλλά, όταν στο πανεπιστήμιο ξεκίνησα σπουδές κινηματογράφου, κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω».

-Με τον πατέρα σας πότε αρχίσατε να συνεργάζεστε;

«Είχα γράψει κάποια μικρά ορχηστρικά θέματα, του τα έδωσα να τα ακούσει και με πήρε», λέει γελώντας.

-Πώς είναι η συνεργασία σας;

«Μια χαρά. Διασκεδάζω πολύ μαζί του. Δεν είναι ο σκληρός του σινεμά, όπως φαίνεται. Αντιθέτως είναι εξαιρετικά τρυφερός. Αλλωστε, ο τρόπος που δουλεύουμε πια είναι συγκεκριμένος: στην αρχή μου δίνει μια εικόνα του σεναρίου. Επειτα μαθαίνω λεπτομέρειες για τα πρόσωπα της πλοκής. Οσο τα γυρίσματα εξελίσσονται μου δείχνει καρέ καρέ τις σκηνές που θέλει να φωτίσει κι εγώ γράφω μουσική. Η δυσκολία συνήθως δεν είναι ο ίδιος, αλλά το θέμα. Για παράδειγμα, πρόσφατα, "Ο ανίκητος" με ζόρισε λίγο, διότι έπρεπε να χρησιμοποιήσω και αφρικανικά όργανα».

-Αν έφτιαχνα μια τζαζ συλλογή, με ποια άλμπουμ να ξεκινούσα;

«Με το αλφάβητο. Οπως ένα παιδί που μαθαίνει να γράφει. Δηλαδή: Μάιλς Ντέιβις, Τζον Κολτρέιν, Τσάρλι Μίνγκους».

-Στην Ελλάδα το καλοκαίρι έρχονται οι Ντίλαν, Κοστέλο, Black Eyed Peace, U2, Aerosmith. Για ποιους θα αγοράζατε εισιτήριο;

«Τον Ντίλαν τον έχω δει αρκετά, την Κραλ την έχω συναντήσει από κοντά. Ψηφίζω, λοιπόν, Black Eyed Peace».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική