Έντυπη Έκδοση

ΕΡΕΥΝΑ 150 ΧΡΟΝΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Αν δεν βγούμε στους δρόμους, θα μείνουμε στο δρόμο

Ο συνδικαλισμός είναι πασέ», «Ο συνδικαλισμός δεν έχει καμία σχέση με την ελληνική κοινωνία». Αυτές τις φράσεις ακούγαμε μονότονα από συναδέλφους και «ερευνητές» όταν αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε αυτήν την έρευνα. Ταξίδι περισσότερο και έρευνα λιγότερο, για να είμαστε ειλικρινείς.

Αυτές οι φράσεις που αναπαράγονται διαρκώς, έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με όσα ζούμε στην πραγματική ζωή, δηλαδή στο δρόμο. Ο συνδικαλισμός υπάρχει, τα σωματεία λειτουργούν και αφορούν όλο και περισσότερους εργαζομένους. Ανθρώπους νέους σε ηλικία και νοοτροπία, ανθρώπους που έζησαν ως παιδιά τις ηρωικές μέρες του '70 και του '80, ως έφηβοι την πλήρη απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος του '90 και βγήκαν στην αγορά εργασίας στις αρχές της χιλιετίας.

Αυτοί οι εργαζόμενοι, ανθρώπινα πειραματόζωα τού α λα Σημίτη «εκσυγχρονισμού», μέσα σε μια νύχτα μετονομάσθηκαν «απασχολούμενοι». Και είδαν τις ζωές τους να διαλύονται από τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, τη νοικιασμένη ή εργολαβική απασχόληση, τη δουλειά με μπλοκάκι ή ακόμα και χωρίς ασφάλιση. Οι περισσότεροι δεν είχαν καμία κάλυψη από τα σωματεία και τα συνδικάτα, αφού οι συνδικαλιστές διατύπωναν τη θεωρία πως «αν τους παρέχουν κάλυψη θα είναι σαν να αναγνωρίζουν και να νομιμοποιούν τις συνθήκες δουλείας». Ετσι, χιλιάδες εργαζόμενοι βρίσκονταν απροστάτευτοι συνδικαλιστικά, έρμαια των εργοδοτών τους. Αυτό όξυνε την εκμετάλλευση, εφόσον -πολυδιασπασμένοι και μόνοι- οι εργαζόμενοι βρίσκονταν σε συνθήκες απόλυτης εξάρτησης και πλήρους αδυναμίας.

Κάπως έτσι άρχισαν να γεννιούνται πριν από πέντε χρόνια νέα πρωτοβάθμια σωματεία ή να ξαναζωντανεύουν άλλα που είχαν πέσει σε απραξία. Σωματεία με εντελώς διαφορετική λογική και λειτουργία από ό,τι είχαμε συνηθίσει, μαχητικά και διεκδικητικά, σωματεία των μελών τους και όχι εξ ονόματος των μελών τους. Είναι τα ίδια σωματεία που πρωτοστάτησαν στην υπόθεση Κούνεβα και την ανέδειξαν σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, που έπαιξαν ενεργό ρόλο τον Δεκέμβρη του '08, που κατεβαίνουν κάθε βδομάδα σχεδόν στο δρόμο από την ώρα που στο όνομα της κρίσης η κυβέρνηση εξαπέλυσε τα έκτακτα μέτρα της.

Για όσους, λοιπόν, έσπευσαν να διεκτραγωδήσουν το τέλος του συνδικαλισμού ή για εκείνους που αναγνωρίζουν ως συνδικαλιστές μόνο τους επαγγελματίες του είδους, τα πρωτοβάθμια σωματεία αναπτύσσονται στη σύγχρονη Ελλάδα και δείχνουν πως θα κυριαρχήσουν αύριο. Κάποια από αυτά παρουσιάζουμε σήμερα.

Δεν χρηματοδοτείται, δεν ελέγχεται, δεν χειραγωγείται

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1975 από καθηγητές των φροντιστηρίων μέσης εκπαίδευσης του νομού Αττικής. Ο πρόεδρός του, Πέτρος Μαραθής, μας περιέγραψε τον εργασιακό μεσαίωνα στα θρανία. «Αμειβόμαστε όχι μόνο λιγότερο από τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς, αλλά και από τις πραγματικές μας ανάγκες. Εργαζόμαστε με την ομηρία των αλλεπάλληλων συμβάσεων ορισμένου χρόνου, με υποχρεωτική ανεργία το καλοκαίρι, οπότε πρέπει να ζήσουμε με το "χαρτζιλίκι" του ταμείου ανεργίας. Ασφαλιζόμαστε για 9 μήνες το χρόνο, δηλαδή χρειαζόμαστε περίπου 50 χρόνια εργασίας για να πάρουμε σύνταξη! Ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με την παράβαση της συλλογικής σύμβασης από τους εργοδότες (χαμηλότερο ωρομίσθιο, μη καταβολή δώρων και επιδομάτων, επέκταση διδακτικής ώρας από 45 λεπτά σε 60).

»Απέναντι σ' αυτήν την πραγματικότητα υπάρχουν δύο δρόμοι: ο αδιέξοδος ατομικός δρόμος και ο συλλογικός, ακηδεμόνευτος αγώνας των εργαζομένων, τον οποίο έχει επιλέξει ο ΣΕΦΚ, σε ρήξη με την πρακτική του υποταγμένου συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Το σωματείο χαράζει την πορεία του με τις γενικές συνελεύσεις, ενώ το διοικητικό συμβούλιο τις διεκπεραιώνει. Δεν χρηματοδοτείται από το κράτος, δεν ελέγχεται από τους εργοδότες, δεν χειραγωγείται από κομματικούς μηχανισμούς.

»Τα τελευταία χρόνια μέσα από αγώνες πετύχαμε την κατοχύρωση των δικαιωμάτων μας όχι μόνο στη ΣΣΕ (αυξήσεις μεγαλύτερες από τις αντίστοιχες της ΓΣΕΕ, κατοχύρωση των αργιών, τήρηση της προβλε- πόμενης διδακτικής ώρας), αλλά και στην πράξη, επιβάλλοντας την τήρησή της. Αντίθετα, οι εργοδότες προτείνουν μηδενικές αυξήσεις και ανασφάλιστη εργασία. Δεν δίστασαν στο παρελθόν να ποινικοποιήσουν τον αγώνα μας, με μηνύσεις και αγωγές ενάντια στο σωματείο, χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα. Η πραγματικότητα που βιώνουμε στα φροντιστήρια θα γίνει εφιαλτική με την επίθεση Ε.Ε. - ΔΝΤ, κυβέρνησης και κεφαλαίου, με το Πρόγραμμα Σταθερότητας, το φορολογικό και αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο. Η απάντησή μας, λοιπόν, θα είναι συνολική, συλλογική και ανυποχώρητη».

Μέσα από τρικλοποδιές

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΙΜ (WIND)

Την άνοιξη του 2005 γεννήθηκε ένα από τα πιο δυναμικά επιχειρησιακά σωματεία, αυτό της τότε ΤΙΜ και σημερινής WIND. Αυτό το πρωτοβάθμιο θεωρείται υποδειγματικό σωματείο βάσης, αφού στηρίζεται στην ενεργό συμμετοχή των μελών του στις διαδικασίες των γενικών συνελεύσεων που είναι ιδιαίτερα τακτικές (σχεδόν μία κάθε μήνα) κι έχουν τον αποφασιστικό ρόλο. Το σωματείο δεν λειτουργεί με τη λογική της αντιπροσώπευσης, γι' αυτό και δεν αναθέτει σε κανένα πρόσωπο να τοποθετείται δημόσια εξ ονόματός του. Αυτή, λοιπόν, είναι η ιστορία του σωματείου, όπως μας τη διηγούνται συλλογικά τα μέλη του Δ.Σ.

«Αφορμή για την ίδρυση στάθηκε η προσπάθεια της εργοδοσίας να παραχωρήσει σε εργολάβο τη συντήρηση του δικτύου. Οι απολύσεις 50 συναδέλφων ενίσχυσαν το φόβο της ανεργίας και, σε συνδυασμό με το φάντασμα της εργασίας στον εργολάβο με χειρότερες συνθήκες, με ωράρια λάστιχο, με απλήρωτες υπερωρίες, με χαμηλότερους μισθούς και με το ενδεχόμενο της ανεργίας για αρκετούς συναδέλφους, οπλιστήκαμε με δύναμη και ενότητα, που αποτέλεσμά τους ήταν η ίδρυση του σωματείου. Ο "θόρυβος" της δημιουργίας σωματείου φρέναρε τις απολύσεις και την εργολαβία.

»Η εργοδοσία από την πρώτη στιγμή δεν είδε με καλό μάτι το σωματείο. Γι' αυτό έβαλε αρκετές τρικλοποδιές στην πεντάχρονη διαδρομή μας. Αποκορύφωμα των προσπαθειών ήταν η δικαστική αγωγή που κατέθεσε ενάντια στο Δ.Σ. του σωματείου, με κύριο στόχο να μην υπογραφεί η πρώτη επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας (ΕΣΣΕ). Η ενέργεια αυτή πυροδότησε τα συλλογικά αντανακλαστικά των συναδέλφων μας. Ο αγώνας μας ενισχύθηκε από πρωτοβάθμια σωματεία, από το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων και από συλλογικότητες, και ανάγκασε την εργοδοσία σε υποχώρηση και σε υπογραφή της ΕΣΣΕ.

»Η ΕΣΣΕ ήταν σταθμός στην πορεία του σωματείου, αφού οι μισθοί και τα επιδόματα έγιναν αντικείμενο συλλογικής συζήτησης και διεκδίκησης. Επίσης, έβαλε μια τάξη στις απέραντες διαφορές των μισθών, αφού εργαζόμενοι με τα ίδια τυπικά προσόντα (σπουδές, έτη υπηρεσίας) αμείβονταν με χαοτικά διαφορετικούς μισθούς.

»Η εμπάθεια της εταιρείας απέναντι στο σωματείο δεν σταμάτησε στην πρώτη ανεπιτυχή προσπάθεια δίωξης. Συνέχισε με την απόλυση μέλους του Δ.Σ. του σωματείου το καλοκαίρι του 2009. Η συμμετοχή των συναδέλφων σε αποκλεισμούς καταστημάτων, με συγκρότηση επιτροπής αλληλεγγύης και την καθολική συμμετοχή σε απεργία, οδήγησαν και πάλι στην ανάκληση της απόλυσης».

Οι άνθρωποι πίσω από τις λέξεις

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΩΝ - ΕΠΙΜΕΛΗΤΩΝ ΔΙΟΡΘΩΤΩΝ

Πρόκειται για το νεότερο σωματείο που φιλοξενείται στις σελίδες μας. Τόσο νέο, που οι πρώτες του αρχαιρεσίες θα γίνουν στο τέλος Απριλίου! Μιλήσαμε με δύο μέλη του σωματείου, που διατηρούν την ανωνυμία τους εφόσον δεν έχουν εκλεγεί.

«Είμαστε εργαζόμενοι, μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες στο χώρο της μετάφρασης, της επιμέλειας, της διόρθωσης και του υποτιτλισμού. Για τους περισσότερους είμαστε κυριολεκτικά αόρατοι! Από τη φύση της δουλειάς μας εργαζόμαστε συνήθως μόνοι, όπως μόνοι διαχειριζόμαστε τις σχέσεις μας με τους εκάστοτε εργοδότες μας. Αντιμετωπίζουμε κοινά προβλήματα, που διαρκώς οξύνονται. Συνήθως, η αναντιστοιχία ανάμεσα στις απαιτήσεις της δουλειάς μας και στις απολαβές μας είναι κραυγαλέα. Πολύ συχνά δεν αναγνωριζόμαστε ως ειδικευμένοι επαγγελματίες: άλλοτε μας προσλαμβάνουν ως υπαλλήλους γραφείου, ενώ άλλοι -παρότι έχουμε σχέση εξαρτημένης ερ- γασίας- αμειβόμαστε με δελτίο παροχής υπηρεσιών.

»Δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Πολλές φορές δεν υπογράφουμε συμφωνητικά που να αναφέρουν ρητά τους όρους ανάθεσης εργασίας από τους εργοδότες (αμοιβή, προθεσμίες, άλλες ρήτρες) και οι καθυστερήσεις στις πληρωμές είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση. Η αρχική μας επιθυμία ήταν να μπορέσουμε να συναντηθούμε με άλλους συναδέλφους και να συζητήσουμε, να θέσουμε τα προβλήματά μας, να δούμε αν είναι κοινά, να σκεφτούμε πιθανές λύσεις».

Κάτω από τις όμορφες στολές

και τις γραβάτες

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΑΘΗΝΩΝ

Για τον ταξιδιώτη είναι ο πρώτος σταθμός του προς την περιπέτεια. Για τον εργαζόμενο το αεροδρόμιο είναι ένα καθημερινό πεδίο πάλης. Για πολλούς έμπειρους συνδικαλιστές το «πείραμα του αεροδρομίου» είναι το πιο ενδιαφέρον συνδικαλιστικό εγχεί- ρημα των τελευταίων χρόνων. Οχι μόνο γιατί εκεί εργάζονται πάνω από 10.000 άτομα, αλλά και γιατί για πρώτη φορά συγκροτείται ένα σωματείο που επιχειρεί να καλύψει από καθαρίστριες μέχρι πιλότους και υπαλλήλους γραφείου. Συναντήσαμε τον πρόεδρό του, Νίκο Γουρνά.

«Η βιτρίνα του αεροδρομίου είναι η χλιδή και η "γκλαμουριά", η πραγματικότητα είναι το στυγνό πρόσωπο του εργοδότη που μοναδικό στόχο έχει το κέρδος. Οι εργαζόμενοι στον καθαρισμό, με τους διάφορους εργολάβους, γνωρίζουν από πρώτο χέρι την παραβίαση όχι μόνο της εργατικής νομοθεσίας, αλλά και κάθε έννοιας στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Οι εργαζόμενοι στα εμπορικά καταστήματα, τα εστιατόρια και στα μπάρ εργάζονται εντατικοποιημένα κάτω από αντίξοες συνθήκες, ενώ διάφορες επαγγελματικές ασθένειες πλήττουν ακόμα και νέους συναδέλφους.

»Οι εργαζόμενοι στα πάρκινγκ, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, αμείβονται με μισθούς πείνας. Οι εργαζόμενοι στις ελληνικές αεροπορικές εταιρείες και στις εταιρείες επίγειας εξυπηρέτησης κρύβουν κάτω από τις όμορφες στολές και τις γραβάτες το γεγονός ότι είναι από τους χειρότερα αμειβόμενους του κλάδου. Οι εργαζόμενοι στην ιδιωτικοποιημένη Ο.Α. αναρωτιούνται σε ποιο εργασιακό καθεστώς υπάγονται, ποια συλλογική σύμβαση τους καλύπτει.

»Γνωρίζουμε ότι η σημερινή δομή του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο μας έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές της και γίνεται αναποτελεσματική. Οι πρώτες απόπειρες συνδικαλιστικής οργάνωσης χτυπήθηκαν από την εργοδοσία και τους μηχανισμούς της, ενώ από την άλλη χιλιάδες εργαζόμενοι παραμένουν ασυνδικάλιστοι. Χρειαζόμαστε ένα ισχυρό ταξικό συνδικάτο, μια άλλου είδους συνδικαλιστική οργάνωση, που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων. Να καλύπτονται οι εργαζόμενοι ανεξαρτήτως εταιρείας και εργασιακής σχέσης, να μπορεί τόσο ο υπάλληλος σεκιούριτι όσο και ο εργαζόμενος σε αεροπορική εταιρεία να διεκδικούν από κοινού τη βελτίωση των μισθών τους, την καλυτέρευση των συνθηκών δουλειάς, την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας».

Τι σημαίνει σήμερα νέος δημοσιογράφος;

«ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΝΕΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ»

«Σημαίνει να παραπαίεις διαρκώς ανάμεσα σ' ένα δελτίο παροχής υπηρεσιών των 700 ευρώ, στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία των 400 ευρώ ή, ακόμα χειρότερα, στην παρατεταμένη μαθητεία "για να φτιάξεις το βι- ογραφικό σου"». Η Μαρία Λούκα διηγείται την ίδια ιστορία που αντιμετώπισαν όλοι οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι μέχρι να γίνουν μέλη του σωματείου τους, ό,τι ζήσαμε εμείς και οι συνάδελφοι πριν από μας. «Ισως να είναι μοναδική περίπτωση στην Ελλάδα, αλλά η ΕΣΗΕΑ -το σωματείο των δημοσιογράφων- όχι απλώς υποβάλλει σε εξετάσεις τους νέους για να τους εγγράψει, όχι μόνο τους ζητά πανεπιστημιακούς τίτλους και προϋπηρεσία, αλλά ζητά να εργάζονται σε συνθήκες πλήρους απασχόλησης επί μία τριετία τουλάχιστον. Κάτι που είναι πρακτικά αδύνατο για οποιονδήποτε δουλεύει επί χρόνια, μπορεί και δεκαετία με μπλοκάκι.

»Το τραγικό είναι πως όχι μόνο οι συνάδελφοί μας μένουν ασφαλιστικά ακάλυπτοι, αλλά -ενώ είναι και συνδικαλιστικά απροστάτευτοι- οφείλουν να κατε- βαίνουν σε κάθε απεργία υπό την απειλή ότι, αν κάνουν διαφορετικά, δεν θα γίνουν ποτέ μέλη της ΕΣΗΕΑ! Κι επειδή δεν μπορείς να εξασφαλίσεις μια σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς αποδοχές, μετατρέπεσαι σε πολυεργαλείο, κατακερματίζοντας την εργασία σου σε πολλαπλές επισφαλείς ταχύτητες, δουλεύοντας ταυτόχρονα σ' ένα site για 400 ευρώ, σ' ένα περιοδικό για 300 και σ' ένα ραδιόφωνο για 500, ενώ αν χρειαστεί κάνεις και μια διόρθωση ή σηκώνεις και τα τηλέφωνα. Πώς να ανθήσει η εξειδίκευση και η δημιουργικότητα σ' αυτές τις συνθήκες; Περιορίζεσαι σ' ένα "copy & paste" από τα πρακτορεία και τα δελτία Τύπου. Και πώς να αρθρώσεις τη λέξη "απεργία", πώς να αντιτείνεις "Αυτό δεν το γράφω, γιατί συνιστά διαστρέβλωση της πραγματικότητας"; Οταν κινείσαι στις γκρίζες ζώνες της εργασίας και στη σφαίρα του αοράτου, με ένα σωματείο που διατηρεί πεισματικά κλειστές τις πόρτες του, χωρίς βήμα θεσμικής εκπροσώπησης, η υπεράσπιση εργασιακών δικαιωμάτων και δεοντολογικών αρχών είναι αδύνατη.

»Σ' αυτές τις συνθήκες αποφασίσαμε να συγκροτήσουμε την Πρωτοβουλία Νέων Δημοσιογράφων - Εργαζομένων στα ΜΜΕ ως μία ανοιχτή, δημοκρατική, πολυμορφική κίνηση, που στοχεύει στην ενημέρωση, στην οργάνωση, στην οικοδόμηση ενός δικτύου αλληλεγγύης, αλλά και στην ένταση των πιέσεων με συντεταγμένο τρόπο στην ΕΣΗΕΑ, ώστε να μετατραπεί σε ένα ανοιχτό, ζωντανό και διεκδικητικό σωματείο. Εν τέλει, είναι η μοναδική προοπτική για να διασφαλίσουμε την αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων, αλλά και την ποιότητα της ενημέρωσης που έχει ανάγκη η κοινωνία».

Πώς πάει το γράμμα;

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ - ΣΕΤΤΕΑ

Το σωματείο αριθμεί ενάμιση χρόνο ζωής και έχει περίπου 360 εγγεγραμμένα μέλη, σε έναν χώρο που αφορά τουλάχιστον 5.000 εργαζομένους στην Αττική, ταχυμεταφορείς, εσωτερικούς, τηλεφωνητές/-ιες, χειριστές/-ιες Η/Υ. Κάποια από τα μέλη του συμμετείχαν στην πρωτοβουλία για ίδρυση σωματείου κούριερ, που ξεκίνησε από το 2003 και μετεξελίχθηκε στη Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ). «Η ΣΒΕΟΔ είναι ομοιοεπαγγελματικό σωματείο, για τους εργαζομένους με δίκυκλο. Παλεύουμε μαζί τους σε πολλά θέματα, αλλά καλύπτουμε όλους όσοι εργάζονται στις ταχυμεταφορές, εσωτερικούς και εξωτερικούς. Μια άλλη διαφορά με τη ΣΒΕΟΔ είναι ότι δεν έπαιρνε απόφαση να μπει στα δευτεροβάθμια όργανα, να γραφτεί στο ΕΚΑ και στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Εμείς, όπως και άλλα πρωτοβάθμια σωματεία, όπως οι βιβλιοϋπάλληλοι, που δίνουν σημαντικές μάχες, πιστεύουμε ότι μπορούμε να είμαστε γραμμένοι στο ΕΚΑ χωρίς να χάνουμε την αυτοτέλειά μας» εξηγεί ο πρόεδρος του σωματείου Ηρακλής Ποζαπαλίδης.

Το σωματείο δίνει μάχες για την τήρηση της συλλογικής σύμβασης, ενάντια στις καθυστερήσεις πληρωμών, την εργασιακή απορρύθμιση των φραντσάιζ, τις απολύσεις εργαζομένων, με πρόσφατο πλήγμα το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Interattica και τις απολύσεις 214 εργαζομένων. Το πελατολόγιο της εταιρείας που έκλεισε το απορρόφησε μεγάλη εταιρεία ταχυμεταφορών, όχι όμως και τις θέσεις εργασίας. «Το παιχνίδι με τα φραντσάιζ έχει ξεκινήσει από το 2004 και κορυφώθηκε το 2008. Το δίνει η μητέρα εταιρεία στους "φραντσαϊζάδες", αλλά ελέγχει το πελατολόγιο, ο οικονομικός έλεγχος βγαίνει από τα κεντρικά λογιστήρια. Υπάρχει ένα χάος, από φοροδιαφυγή μέχρι ανασφάλιστη εργασία, και αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να βάλουν χέρι στο Δημόσιο μέσα από τις ταχυμεταφορές των ΕΛΤΑ» μας λέει ο Ηρακλής. Ιδιαίτερα επισφαλής είναι η θέση των ταχυμεταφορέων στα ΕΛΤΑ: «Εργάζονται με οκτάμηνες συμβάσεις και δεν τους καλύπτουν ούτε η Ομοσπονδία Ταχυδρομικών Υπαλλήλων ούτε η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Εμείς εγγράφουμε ως μέλη μας συμβασιούχους και ενοικιαζόμενους - είναι μια απόφαση που πήραμε μέσα από τη συνέλευσή μας».

Η επόμενη μάχη δίνεται για την υπογραφή κλαδικής σύμβασης και καθορισμό ειδικοτήτων, ώστε να σταματήσει το μοντέλο «όλοι τα κάνουν όλα». Οσο για τη σχέση τους με τη ΓΣΕΕ, είναι τεταμένη: «Το βασικό δεν είναι να συμμετάσχουμε σε μια απεργία. Για να μάθουμε τι πάει να πει "φραντσάιζ", πήγαμε στο Κέντρο Πληροφόρησης της ΓΣΕΕ, και μας έλεγαν, "Δεν είμαστε αρμόδιοι". Μέχρι που πήγαμε ως Ενωτική Κίνηση Εργαζομένων μέσα στη ΓΣΕΕ και τους είπαμε, "Τέρμα τα παραμύθια! Εδώ κόσμος απολύεται και δεν μας λέτε τίποτα". Εχουν καταλάβει μια πίεση και από το ομοιοεπαγγελματικό σωματείο, τη ΣΒΕΟΔ, και αναγκάστηκαν να μας απαντήσουν» καταλήγει ο Ηρακλής.

Σωματείο με γκάζια

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΔΗΓΩΝ ΔΙΚΥΚΛΟΥ - ΣΒΕΟΔ

Η Συνέλευση Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) έχει σαφή θέση απέναντι στα ΜΜΕ: δεν δίνουν συνεντεύξεις για να μην αλλοιωθούν τα λεγόμενά τους. Μας παραχώρησαν, όμως, τα τεύχη της εφημερίδας τους «Στο ρελαντί», το καταστατικό τους και τις προκηρύξεις τους, όπου φαίνονται ανάγλυφα οι θέσεις και οι αγώνες του σωματείου που ιδρύθηκε τον Δεκέμβρη του 2006: «Δεν θα αλλάξουμε επάγγελμα, θα αλλάξουμε το επάγγελμα» είναι το σύνθημά τους - κόντρα στη λογική που θέλει τους κούριερ, ντελίβερι και εξωτερικούς ως «τα παιδιά με τα παπιά», επισφαλείς εργαζομένους μιας χρήσης. Διεκδικούν βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, συλλογική σύμβαση εργασίας και ενιαία ειδικότητα για όλους, μη- χανάκι εταιρείας και εξοπλισμό προστασίας, κατάργηση των Blackberry και των PDA (είναι τα φορητά τερματικά καταγραφής, επιτήρησης και αξιολόγησης), εξαφάνιση της ανασφάλιστης εργασίας.

Με κεντρικούς άξονες «την αυτοοργάνωση, την αυτοδιαχείριση, την αντίσταση και την ταξική αλληλεγγύη», η συνέλευση βάσης δεν περιορίζεται στα αιτήματα του κλάδου, αλλά συμμετέχει δυναμικά σε εργατικά κινήματα βάσης, όπως το κίνημα αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, η κατάληψη της ΓΣΕΕ πέρυσι τον Δεκέμβρη, συνεργάζεται με πρωτοβάθμια σωματεία όπως οι Βιβλιοϋπάλληλοι και το Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων. Προτάσσοντας τη δημιουργία «επιτροπών αγώνα παντού», αμφισβητούν το συνδικαλισμό της διαμεσολάβησης και του «εργατοπατερισμού», αντιπαρατάσσοντας ένα σωματείο με οριζόντια δομή και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες.

Διαβάστε

*..............*..............

Δημήτρης Α. Κατσορίδας,

«Βασικοί σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα (1870-2001)», εκδόσεις ΑΡ.ΙΣΤΟ.Σ./ΓΣΕΕ

Δημήτρης Λιβιεράτος,

«Το ελληνικό εργατικό κίνημα 1918-1923»,

εκδόσεις Καρανάση

..............*..............

«Κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα (1923-1927)»,

εκδόσεις Κομμούνα

«Μεγάλες ώρες της εργατικής τάξης»,

εκδόσεις Προσκήνιο - Αγγ. Σιδεράτος

Γιάννης Κουζής,

«Τα χαρακτηριστικά του ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος»,

εκδόσεις Gutenberg

Νίκος Παλαιολόγος,

«Εργασία και συνδικάτα στον 21ο αιώνα»,

εκδ. Μελέτες του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ

Αβραάμ Μπεναρόγια,

«Η πρώτη σταδιοδρομία

του ελληνικού προλεταριάτου»,

Γιάννης Κορδάτος,

«Ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος»,

εκδόσεις Μπουκουμάνη

«Ιστορία του ελληνικού αγροτικού κινήματος»,

Κωστής Μοσκώφ,

«Εισαγωγικά στην Ιστορία του Κινήματος

της Εργατικής Τάξης», Θεσσαλονίκη 1979

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Κύριο θέμα
Συνδικάτα
Τελευταίες ειδήσεις στην κατηγορία Ελλάδα
Δυστύχημα ο θάνατος της νεαρής υπαλλήλου σε κατάστημα παιχνιδιών
Πανεργατικό συλλαλητήριο στο Ραδιομέγαρο
«Kαμπανάκι» για την Ψυχική Υγεία
Στο εδώλιο το Υπουργείο Παιδείας την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου
Ρέθυμνο: Πορεία για την Παιδεία