Έντυπη Έκδοση

Η Θεανώ, το ΑΣΕΠ και το Βυζαντινό Μουσείο

Οι ιστορίες της ζωής ποτέ δεν ξέρεις πότε έρχονται να σε συναντήσουν... Ανάμεσα σε πίνακες του Παρθένη και του Εγγονόπουλου στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών, εκεί που απογειώνεσαι από την τελειότητα της τέχνης και παραμυθιάζεσαι πως στα ελληνικά μουσεία πολιτισμός, ιστορία, ανθρώπινες αξίες συμβαδίζουν, ένας διάλογος σου ανατρέπει τα δεδομένα σου: «Δυσκολευόμαστε να διαβάσουμε. Επρεπε οι πινακίδες να είναι διαφορετικά αναρτημένες», είπα στον φύλακα. «Δεν έχω την δυνατότητα να το εισηγηθώ», απάντησε.

Η Θεανώ Μαρινοπούλου Η Θεανώ Μαρινοπούλου Ετσι, με ψιθυριστές και κοφτές κουβέντες άρχισε η «ιστορία» της Θεανώς Μαρινοπούλου: Τελειώνει το λύκειο Δράμας το 1985 με 19,5, το 1991 αποφοιτά από τη Φιλοσοφική με 7,65. Μεταπτυχιακές σπουδές κάνει στο Παρίσι στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών. Παρακολουθεί συνέδρια, παίρνει μέρος σε έρευνες, μιλάει γαλλικά, αγγλικά, χειρίζεται ως «χάκερ» τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Πιστεύει στο «όσα περισσότερα προσόντα τόσο καλύτερα».

Ακόμη, έχει «ψηλά» τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ: «Επιτέλους, αξιοκρατία».

Εγκαταλείπει τον ιδιωτικό τομέα και από το 2005 δοκιμάζεται στις προκηρύξεις του Δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης, εργαζόμενη με όλες τις μορφές συμβάσεων. Αντέχει μαζεύοντας μόρια μέχρι που η ανακοίνωση πρόσληψης έκτακτου ωρομίσθιου προσωπικού στο Βυζαντινό Μουσείο την ξεσηκώνει: Πρόκειται για... 5 εβδομάδες εργασίας, το μικρότερο χρονικό διάστημα που έχει δουλέψει. Γνωρίζει ότι χάνει την ανεργία αλλά θεωρεί ότι κερδίζει εμπειρία. Δεν αντιλαμβάνεται, όμως, όπως και οι υπόλοιποι 49 (πτυχιούχοι όλοι ανωτέρων σχολών) ότι εξαργυρώνουν τον ένα μήνα εργασίας με όλα τα μόρια που μάζευαν ένα χρόνο τώρα (η ανεργία «αμείβεται» μηνιαίως με 75 μόρια, η εργασία με 7).

Αντίθετα οι «επαγγελματίες άνεργοι» είπαν όχι στη συγκεκριμένη προκήρυξη, γνωρίζοντας ότι θα ακολουθήσει καλύτερη. Σαν να έγινε πόλεμος και χάθηκαν περιουσίες. Ετσι, προσόντα που συγκεντρώθηκαν μια ζωή υποτιμήθηκαν σε μία νύχτα. Σπουδές, πτυχία, δουλειά, κόποι ενός ανθρώπου που γεμίζει το σακούλι του ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο:

«Μας έμαθαν», αφηγείται η Θεανώ, «ότι η εργασία είναι αξία και όχι το αντίθετο. Πώς τώρα να χωρέσει το μυαλό μου το οξύμωρο ότι η μόνη κυρίαρχη αξία είναι η ανεργία; Χωρίς αυτή, ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες εργασίας στο Δημόσιο. Ποιο ευφάνταστο μυαλό νομοθέτη επινόησε αυτό τον τρόπο να στελεχώσει τον πολύπαθο δημόσιο τομέα; Και πώς καταντήσαμε έτσι ως χώρα, που στέλνουμε μορφωμένους ανθρώπους να κάνουν δουλειά ανειδίκευτου και να μην τους θέλουν ούτε εκεί; Μας έμαθαν γράμματα, τέχνες, αλλά μας ξέφυγε μία: αυτή που μάθαιναν από παιδιά οι άνθρωποι άλλων δεκαετιών της επιβίωσης. Αλλη μία σύμβαση τελειώνει, η πέμπτη κατά σειρά.

Παλαιότερα, πίστευα ότι τα προσόντα μου θα μου εξασφάλιζαν να μεγαλώσω την ανήλικη κόρη μου. Τώρα όμως ζω, πιο έντονα από ποτέ, το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μας εξισώνουν όλους προς τα κάτω. Ας πάψουν να αναδεικνύουν την ανεργία σε προσόν-παράσημο. Δεν γίνεται να υποσκελίζει εκείνους που η μόνη τους αμαρτία είναι η "διαστροφή" της γνώσης και της εργατικότητας».

Στο «εργαστήρι της ανεργίας» η ανακύκλωση ανθρώπων αρχίζει. Η νέα οκτάμηνη προκήρυξη στο Βυζαντινό Μουσείο βγήκε. Αξιοσημείωτο είναι ότι θέτουν ακριβώς τα ίδια κριτήρια με την προηγούμενη.

Οι 130 νέοι φύλακες θα ξεκινήσουν την 1η Μαΐου, στις 30 Απριλίου θα αποχωρήσουν οι 50 προηγούμενοι, μαζί τους και 2.500 που είχαν προσληφθεί για 5 εβδομάδες σε άλλα μουσεία της χώρας. Το υπουργείο Πολιτισμού στις 26 Μαΐου εγκαινιάζει στην Αθήνα την νέα πτέρυγα της μεταβυζαντινής περιόδου. Μόνο που σε αυτά τα εγκαίνια λίγοι θα γνωρίζουν την πίκρα της απαξίωσης και την αγωνία που άφησαν πίσω τους αυτοί που έφυγαν.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα