Έντυπη Έκδοση

Καλά αυτοί· εμείς;

Η παράθεση αριθμών και επιμέρους στοιχείων δεν έχει στις περιστάσεις κανένα νόημα. Ούτε τα ποικίλα δημόσια ελλείμματα αμφισβητούνται ούτε και τα ποσά που απαιτούνται για να καλυφθούν. Ούτε καν -και αυτό το παραδέχεται το σύνολο του πολιτικού προσωπικού- ότι τον λογαριασμό καλείται να πληρώσει ο περίφημος «Ελληνας πολίτης», αυτή η ιδεολογική τερατογένεση που αθροίζει επισφαλώς εργαζόμενους και τραπεζίτες.

Ενα θέμα όμως, επιμελώς και επιμόνως, δεν θίγεται: Τι είναι και πώς προέκυψε τέλος πάντων αυτή η τρομακτική κρίση; Προέκυψε άραγε από ποσά που δαπανήθηκαν για κοινωνικές υπηρεσίες; Μήπως από τους υψηλούς μισθούς στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα (που δήθεν «έπνιξαν» τη δαιμόνια ελληνική επιχειρηματικότητα); Οχι βέβαια! Και το όχι αυτό αποτελεί κλειδί: για την αξιολόγηση της κρίσης, των μέτρων που λαμβάνονται (καθόλου τυχαία ως κατεπείγοντα), καθώς και της στάσης που καλούμαστε να κρατήσουμε.

Πρέπει να μιλήσει κανείς απλά: Το ελληνικό Δημόσιο χρεοκόπησε γιατί επί δεκαετίες στηρίζει την κερδοφορία και τον απολύτως φαύλο κώδικα λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα: της χρηματιστηριακής «επιχειρηματικότητας» ή, ελληνιστί, της ρεμούλας. Ενα μόνο στοιχείο: το 2009 οι ελληνικές τράπεζες εμφανίζουν κέρδη 3 δισ. ευρώ , που σχεδόν στην ολότητά τους προέκυψαν από τοκογλυφικό δανεισμό στο ελληνικό Δημόσιο (χώρια τα ξεχασμένα 28 δισ.). Για να αποπληρωθούν αυτά τα χρέη και αντίστοιχά τους σε ξένες τράπεζες παίρνονται τα μέτρα, όχι για να ορθοποδήσει η ελληνική οικονομία. Και με την ευκαιρία, όπως συνέβη και σε άλλες συγκυρίες εμπρόθετου πανικού ανά την υφήλιο (Νότια Αμερική, Ανατολική Ευρώπη), τα μέτρα παίρνονται για να απορρυθμιστούν εντελώς οι εργασιακές σχέσεις. Αυτό εννοούν ως «εκσυγχρονισμό»...

Οι πολιτικές του ΔΝΤ και της Ε.Ε. δεν πρόκειται να οδηγήσουν τη χώρα σε εξυγίανση, αλλά στο βαθύτερο τέλμα της ιστορίας της. Ομοίως και σε ολόκληρο τον κόσμο -το έχουμε ήδη βιώσει στο πρόσωπο της σημερινής παγκόσμιας κρίσης που, αν σήμερα χτυπά την Ελλάδα, είναι και παραμένει διεθνής- ας μην το ξεχνούμε.

Και η Αριστερά; Οι φλύαροι «διανοούμενοί» της; Αραγε σε πλήρη ύπνωση; Και καλά αυτοί· αλλά εμείς; Τι γίνεται με κάποια αιτήματα συγκεκριμένα; Οπως στάση πληρωμών και κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος; Και μαχητικές δράσεις -όχι απλές νεκρώσιμες πομπές. Φαίνεται μακρινό, όμως οι γραφειοκρατίες σύντομα θα αισθανθούν την εκρηκτικότητα της βάσης που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Δύσκολοι καιροί...

* Επίκουρος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Life Member στο Πανεπιστήμιο του Cambridge (CLH)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Στη στήλη
Αρθρο