Έντυπη Έκδοση

Επαναστάσεις τού ενός

Οι επαναστάτες δεν γεννιούνται. Αναδύονται μέσα από καταστάσεις. Και δεν είναι ατρόμητοι. Φοβούνται όσο όλοι. Ισως μάλιστα να φοβούνται περισσότερο. Μόνο που ο δικός τους φόβος κάποια στιγμή μετουσιώθηκε σε πράξη.

Ο ένας μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα, ή και παιδί, να ανήκει σε οποιαδήποτε τάξη, να πιστεύει σε οποιονδήποτε θεό, να κάνει οποιοδήποτε επάγγελμα. Κάποια απροσδιόριστη στιγμή έκανε ένα βήμα μπροστά από τα ανθρώπινα, βάζοντας την ασφάλεια του σε δεύτερη μοίρα.

Ας δούμε παρέα μερικούς μόνο από τους μοναχικούς επαναστάτες που στην πορεία της Ιστορίας όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια σε κάθε είδους αδικία. Είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε πως οι αγώνες δεν χρειάζεται πάντα να είναι συλλογικοί για να πετύχουν. Μερικές φορές αρκεί μόνο ένας.

***Rosa McCauley Parks: όρθωσε ανάστημα... καθιστή

Μια παγωμένη μέρα του Δεκεμβρίου του 1955, στο Μοτγκόμερι της Αλαμπάμα, η 42χρονη τότε Αφροαμερικανή Ρόζα Παρκς καθόταν στο λεωφορείο και γύριζε σπίτι της. Οταν συνέβη κάτι που συνέβαινε καθημερινά: ο οδηγός του λεωφορείου, Τζέιμς Μπλέικ, της ζήτησε να σηκωθεί για να κάτσει ένας λευκός. Εκείνη την μέρα όμως η Ρόζα αρνήθηκε να δώσει τη θέση της. Και παρέμεινε καθισμένη. Φυσικά συνελήφθη. Η ανυπακοή της αυτή όμως οδήγησε στο νέο κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις ΗΠΑ. Και έδωσε ακόμη ένα καθοριστικό χτύπημα στις απολιθωμένες απόψεις των περιχαρακωμένων στη μυωπική τους ισχυρογνωμοσύνη Αμερικανών σχετικά με την ισότητα των φυλών.

***Ο «άνθρωπος-τανκ»: ο ήρωας της Τιεν Αν Μεν

Ξημερώματα 4ης Ιουνίου 1989, η κυβέρνηση της Κίνας αποφασίζει να καταστείλει -κατεβάζοντας τανκς- κινητοποιήσεις των φοιτητών και διανοουμένων που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στην πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο ζητώντας μεταρρυθμίσεις. Ξαφνικά, και με τα τανκς να προχωρούν προς τους συγκεντρωμένους, μια μορφή ξεχώρισε από το πλήθος. Δεν μάθαμε ποτέ το όνομά του, δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του. Ο άνδρας αυτός στάθηκε μπροστά στα τανκς βάζοντας ασπίδα το κορμί του. Στάθηκε ακίνητος αποσυντονίζοντας τον φαντάρο που οδηγούσε το πρώτο τανκς, για περίπου 5 λεπτά. Μπορεί να μην κατάφερε να αποτρέψει τελικά το αιματοκύλισμα που ακολούθησε. Ομως κατάφερε να παγώσει τον χρόνο και η εικόνα του έμεινε χαραγμένη στις συνειδήσεις. Ενας μοναχικός ανώνυμος επαναστάτης ενάντια στην αυθαιρεσία.

**Zackie Achmat: αρνήθηκε να λάβει θεραπεία

Με την ασθένεια να ξεκληρίζει χιλιάδες κόσμου στην πατρίδα του, τη Νότιο Αφρική, ανθρώπους που θα μπορούσαν να ζουν αν λάμβαναν την κατάλληλη αγωγή, ο Zackie Achmat απλά θεώρησε ανήθικο να παίρνει ο ίδιος φάρμακα για το AIDS μόνο και μόνο επειδή είχε χρήματα να τα αγοράσει. Ηθελε να μπορούν όλοι να έχουν την ίδια πρόσβαση. Και προκειμένου να πιέσει κυβερνήσεις και να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο, αρνήθηκε τη θεραπεία μέχρι αυτή να χορηγείται σε όλους. «Δεν είμαι περήφανος που διατυμπανίζω την αρρώστια μου. Είμαι ειλικρινής. Και δεν θεωρώ εξυπνάδα την πράξη μου. Είναι απλά θέμα ηθικής. Δεν συμβουλεύω κανέναν να κάνει το ίδιο», έλεγε. Και έγινε σύμβολο στον αγώνα κατά του AIDS στη Νότιο Αφρική.

**Κώστας Γεωργάκης και Γιαν Πάλαχ: αυτοπυρπολήθηκαν για τη δημοκρατία

«Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο...» έγραφε στον πατέρα του ο Κώστας Γεωργάκης, φοιτητής στη Γένοβα της Ιταλίας, το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου του 1970. Τα ξημερώματα της επομένης πήγε στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, λούστηκε με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε, καταγγέλλοντας παγκοσμίως με την κίνησή του τις αυθαιρεσίες της χούντας των συνταγματαρχών στην Ελλάδα. Στο σημείο, εκείνη την ώρα, βρίσκονταν μόνο εργάτες καθαριότητας που προσπάθησαν να βοηθήσουν τον φοιτητή, αλλά ήταν αργά. Λένε ότι όσο τον τύλιγαν οι φλόγες , φώναζε «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και πέθανε λίγες ώρες μετά. Φυσικά η χούντα αποσιώπησε το γεγονός και χρειάστηκε να περάσουν 4 μήνες για να επιτραπεί η μεταφορά της σορού του Γεωργάκη στην Κέρκυρα. Η αυτοκτονία του έστρεψε όμως την παγκόσμια προσοχή στην Ελλάδα.

Η σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968 και τα επακόλουθά της ήταν που ώθησαν τον Τσέχο φοιτητή Γιαν Πάλαχ να αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας, σοκάροντας την κοινή γνώμη, και στηλιτεύοντας την εισβολή. Ο θάνατος του νεαρού ήταν η σπίθα που πυροδότησε σειρά διαμαρτυριών, ενώ στο σημείο που κατακάηκε ζωντανός υπάρχει μνημείο που θυμίζει την ηρωική του στάση.

**Vedran Smajlovic: ο τσελίστας των ερειπίων

Οταν μια βόμβα σκότωσε 22 άτομα που περίμεναν στην ουρά για ψωμί, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Σαράγεβο, ο Vedran Smajlovic πήρε το τσέλο του, ντύθηκε με το καλύτερό του κουστούμι, και επί 22 μέρες -μία για κάθε νεκρό- έπαιζε μουσική στα ερείπια. Ο «τσελίστας του Σαράγεβο» εναντιώθηκε με τον μόνο τρόπο που ήξερε: τη μουσική. Μέλος της Φιλαρμονικής πριν από τον πόλεμο, άντεξε το κρύο, την πείνα και τους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς στη χώρα του. Εκείνη η βόμβα όμως που καμία σχέση δεν είχε με πολεμική επιχείρηση και στόχευε κατευθείαν σε πεινασμένους πολίτες, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το δικό του ποτήρι.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε και τα:

*www.time.com/time/europe/hero/zackieachmat.html

*http://myhero.com/go/hero.asp?hero=vedrans

*www.quangduc.com

*http://montgomery.troy.edu/rosaparks/museum

*www.corfu.gr/web/guest/visitor/history/greece_integration

*www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=2222

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Επιστήμη & Τεχνολογία
Στη στήλη
www.τελείακαιπαύλα.enet