Έντυπη Έκδοση

οδός Περιμένοντας...

Ο καπιταλισμός είναι κοντά στην αρχετυπική φύση του ανθρώπου, μάλιστα του ανδρός ανθρώπου -πολεμικός, κυνηγός, εφιαλτικά εφευρετικός, άπληστος, κτητικός και ιδιοκτητικός. Για αυτό ο καπιταλισμός είναι «εύκολος», κατανοητός κι εφαρμόσιμος· ταυτίζονται

μαζί του αυτοί που κυρι-αρχούν με την πολεμική τους αρετή (εκ του αρ-άρειος), ενώ επίσης εύκολα προσαρμόζονται σ' αυτόν -μοιρολατρικά- κι εκείνοι που έπονται και υποτάσσονται.

.......................................

Αντιθέτως ο σοσιαλισμός είναι πιο κοντά στο ιδανικό περί τον άνθρωπο και γι' αυτό πιο δύσκολος. Προϋποθέτει συλλογική οικονομία, προσωπική καλλιέργεια, ευρυχωρία για τον άλλον, πρόταξη των αναγκών, πολιτικοποίηση των μαζών. Κι ως εκ τούτων εύκολα εκπίπτει στο αντίθετό του -καμμιά επανάσταση έως τώρα δεν παρέμεινε διαρκής.

Ο σοσιαλισμός υποκύπτει πιο εύκολα στην εντροπία του, ενώ ο καπιταλισμός θρέφεται συνεχώς απ' την παθογένειά του. Δύσκολο το στοίχημα για τους ανθρώπους...

Πού είναι η Αριστερά;

Πολλοί πολίτες αναρωτιούνται.

Οι μόνοι που ξέρουν, για την ώρα, πού είναι η Αριστερά είναι οι αριστεροί. Αυτοί που ταυτίζονται μαζί της, ιδεολογικώς, ηθικώς, κομματικώς, καθώς και εκείνοι που κάθε φορά την επιλέγουν ή την υπερψηφίζουν, χωρίς να 'ναι απαραιτήτως αριστεροί.

Αν λοιπόν το ερώτημα «πού είναι η Αριστερά» μπορεί να απαντηθεί με ευκολία απ' αυτούς που ξέρουν τι είναι η Αριστερά κι από εκείνους που δέχονται αυτό που είναι η Αριστερά, δηλαδή ένα 10-15% του Εκλογικού Σώματος, απαντιέται με δυσκολία ή καθόλου από το υπόλοιπο.

Λίγοι απ' το μεγάλο μέρος του Εκλογικού Σώματος ελπίζουν σε μια δυναμική και ουσιαστική (επαν)εμφάνιση της Αριστεράς, πολλοί αδιαφορούν και μάλλον ακόμα περισσότεροι -δυστυχώς- την αντιμετωπίζουν με δυσπιστία ή και απόρριψη. Ενίοτε απόλυτη.

Η αλήθεια είναι ότι η Αριστερά πληρώνει και αμαρτίες που δεν είναι δικές της. Πολλοί πολίτες τής φορτώνουν κακοδαιμονίες που χρησιμοποιούν οι ίδιοι ως άλλοθι για τις δικές τους καταστροφικές επιλογές. Πολλοί τής κάνουν «δίκη προθέσεων» κι άλλοι τής φορτώνουν όλη μας την παθολογία, λες και η Αριστερά κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια.

Αυτό το φορτίο φορτώνεται στην Αριστερά, και από κακοπροαίρετους πολίτες (πελάτες του κράτους και των κομμάτων, εκμαυλισμένους και ιδιώτες -με την έννοια του ιδιωτεύοντος), αλλά και από καλοπροαίρετους. Αλλους επειδή έχουν πειστεί από τα κλισέ της κυρίαρχης προπαγάνδας για την Αριστερά κι άλλους, που θα ήθελαν απ' αυτήν περισσότερα και ουσιαστικά, τα οποία όμως δεν βρίσκουν στον χώρο της.

Ο λόγος που η Αριστερά πληρώνει με τέτοιαν ευκολία ξένες αμαρτίες είναι διότι δεν έχει εξιλεωθεί ακόμα η ίδια από τις δικές της. Και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στη Λατινική Αμερική, όπου αφέθηκε στη λαϊκή κάθαρση, τα πράγματα πάνε αλλοιώς.

Η Αριστερά, ιστορικώς, έχει δίκιο.

Αυτό απεδείχθη από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ η οποία είχε παύσει να 'ναι αριστερή από χρόνια, και ακριβώς γι' αυτό κατέρρευσε. Καμμία Αριστερά δεν υπήρχε σε ένα βοναπαρτίστικο, σταλινικό, αντιδημοκρατικό, γραφειοκρατικό, ανελεύθερο και μιλιταριστικό (παρα)μόρφωμα έτσι όπως είχε μεταλλαχθεί το ίδιο στα αντίθετα από όσα η Επανάσταση διεκήρυσσε.

Το ιστορικό δίκιο της Αριστεράς απεδείχθη και αποδεικνύεται επίσης από την αποθηρίωση του καπιταλισμού μετά τη δική της ιδεολογική οπισθοχώρηση.

Ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, από τη βιομηχανική επανάσταση κι ύστερα, οι αντιθέσεις μέσα στις κοινωνίες κι ανάμεσα στα κράτη υπήρξαν πιο έντονες και χαοτικές.

Ιδιώτες που έχουν περιουσίες μεγαλύτερες από προϋπολογισμούς μεγάλων κρατών, εξαθλίωση της εργασίας στον αναπτυγμένο κόσμο, ενδημία της φτώχειας και της πείνας στον υπανάπτυκτο, υποδούλωση των τεχνών στις εξουσίες, υποβάθμιση της καθημερινής ζωής των ανθρώπων, ολοκληρωτικός έλεγχος του δημόσιου και ιδιωτικού βίου, καταστολή, εξάπλωση του πολέμου, λεηλασία του πλανήτη. Οι κρίσεις, η μία μετά την άλλη, χειρότερες κάθε φορά απ' τις προηγούμενες.

Απόγνωση.

(Οπως και η ίδια η γλώσσα θα ήθελε να μας θυμίσει πως συμβαίνει, όταν αποσυνδέεται ο άνθρωπος από τους τρόπους που η ίδια η γνώση προσφέρει).

Σε μια εποχή που η τεχνολογία, όχι μόνον θα επέτρεπε λίγη δουλειά και καλή ψυχαγωγία, αλλά προσέτι θα μπορούσε να έχει εξαφανίσει την ανεργία και να εξασφαλίσει την κοινωνική αλληλεγγύη,

συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τρελοί (όσοι δεν είναι άνεργοι), σαν σκλάβοι, χρεωμένοι ώς τον λαιμό, ανδράποδα των κερδών για τους ελάχιστους, μιας ελίτ των Εταιρειών, που βυθίζει όλο και πιο πολύ, όλο και πιο βίαια την ανθρωπότητα σε έναν τοξικό βίο, βλακώδη, απάνθρωπο, γελοίον.

Καλείται λοιπόν η Αριστερά.

Πού είναι;

Είναι η προσκυνημένη και προδοτική σοσιαλδημοκρατία; Είναι οι βολεμένες στο καθεστώς ή στις παρυφές του δημοσιοσχεσίτικες «παρέες»; Είναι η Αριστερά που για να θεωρεί εαυτήν εκτός συστήματος, έχει μεταναστεύσει στον κόσμο της; Οχι. Καλείται λοιπόν η Αριστερά.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

13 σχόλια

11 Ο/Η ιων έγραψε: (πριν 9 έτη)
καλύτερα
καλείται
η Ελληνική Αριστερά
που θα πατήσει σε ρίζες κοινωνικής συγκρότησης
δικές μας αρχαίες
στο Δήμο
που θα καταφέρει να φέρει στο ιστορικό προσκήνιο υποκείμενο που δεν συγκροτείται
στο οικιονομικό επίπεδο

αυτά δε θα γίνουν μετά

το πεδίο στο οποίο θα κριθεί σήμερα η αριστερα
είναι h παρέμβασή της στο σχολείο
σήμερα
παλεύοντας για νέο ανθρωπολογικό τύπο

όχι προτείνοντας
παλεύονας
σήμερα
12 Ο/Η LCK έγραψε: (πριν 9 έτη)
Εξαιρετικο κειμενο Σταθη. Προσυπογραφω.

Ισως αυτη η απουσια της αριστερας να βγει σε καλο αφυπνιζοντας τη ‘σιωπηλη αριστερα’ που ειχε παντα την οργανωμενη και συντεταγμενη αριστερα σαν αλοθι. Ανικανη τωρα και αυτη να προστατευσει τα δικαιωματα και κατακτησεις του, ομφαλοσκοπουσα και αδυναμη να συγκρατησει το τσουναμι του νεοφιλελευθερισμου ισως οδηγησει την ‘σιωπηλη αριστερα’ στο συμπερασμα οτι πρεπει να παψει να παραμενει σιωπηλη αν θελει να περισωσει τιποτα.
13 Ο/Η netakias έγραψε: (πριν 9 έτη)
Και το χειρότερο είναι ότι έχουμε λείμμα και των άλλων "χώρων". Η Αριστερά του σήμερα είναι απαξιωμένη μαζι με όλο το υπόλοιπο πολιτικό κι ιδεολογικό φάσμα. Ολα τα κόμματα έχουν ευνουχιστεί ιδεολογικά και ηθικά. Ισως η παγκοσμιοποίηση είναι ήδη εδώ, δεν χρειάζεται να την φέρει κανείς. Μια λαϊκή δεξιά του παρελθόντος θα φάνταζε σήμερα με ακροαριστερά!

Δεν εννοω, φυσικά, τον Μποντυ Μπίλτερ! Αλλά πχ τον Μάνο Χατζηδάκη,για να μην πω για πολιτικούς. Ο καλλιτεχνικός συναγωνισμός του με τον Μίκη δημιούργησε μια μεγάλη Ελλάδα στις τέχνες κι ωφέλησε την πατρίδα κι όλους μας.

Στην εποχή μας όλοι χρειάζονται αλλά πως θα αναπνεύσουν τα ελεύθερα πνεύματα σε αυτό τον βόθρο των ΜΜΕ?
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 13

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος