Έντυπη Έκδοση

Ο ΤΑΚΗΣ ΚΙ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ 6 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΘΑΡΟΙ

«Πήρα αγάπη χωρίς όρους»

Ο Τάκης και ο Σωτήρης είναι αγωνιστές της ζωής. Είναι περισσότερα από 6 χρόνια «καθαροί». Η συνάντηση μαζί μας προσβλέπει στο δωδέκατο βήμα των Ναρκομανών Ανώνυμων (Ν.Α.): «Εχοντας πνευματική αφύπνιση προσπαθούμε να μεταφέρουμε το μήνυμα σε άλλους ναρκομανείς».

Ο Τάκης είναι σήμερα 49 ετών... Μας ενημερώνει αλλά μιλά και για την προσωπική του ιστορία, μόνο από αγάπη για το πρόγραμμα, όπως λέει. «Ταλαιπωρήθηκα πολλά χρόνια από μικρός με αλκοόλ, χασίς, μετά χάπια, ηρωίνη, κοκαΐνη. Συνέβησαν πολλά, έχασα δουλειά, έφυγα από την πόλη, προσπάθησα να σταματήσω την ηρωίνη που νόμιζα ότι ήταν το πρόβλημά μου. Αλλά έπεσα ξανά σε αυτά που μου άρεσαν... Με πιάσανε, πήγα φυλακή, μαθεύτηκε στην επαρχία, καταστράφηκα. Εμαθα από φίλους για τους Ν.Α., ήρθα, αλλά δεν ήταν εύκολο: έπρεπε να αλλάξω τη ζωή μου. Και ξανακύλησα. Αργησα να καθαρίσω. Νόμιζα ότι δεν μπορώ να σταματήσω και πως θα ήταν καλύτερα να πεθάνω, να ησυχάσω. Ξαναπήγα στους Ν.Α. και είδα ανθρώπους καθαρούς. Να συζητούν για πράγματα που ένιωθα ταύτιση. Αρχισα να βλέπω λύση, αν και στην αρχή έτσι που ήμουν δεν καταλάβαινα πολλά. Δεν μπορούσα ούτε να ακούσω ούτε να μιλήσω αλλά με δέχτηκαν όπως ήμουν, χωρίς να ζητήσουν τίποτε. Εγώ δεν είχα πίστη στον εαυτό μου και αυτοί πίστευαν σε μένα. Μου ζέστανε την καρδιά όλο αυτό. Πήρα αγάπη χωρίς όρους. Ηταν σημαντικό που μου είπαν "μόνο για σήμερα μείνε μακριά απ'όλα. Θέλουμε μόνο να μείνεις καθαρός".

»Και με το που θα σταματήσεις βρίσκεσαι σε μια άλλη ζωή. Στη διαδικασία είδα πράγματα για τον εαυτό μου που δεν τα ήξερα. Είδα και προτερήματα. Το πρόγραμμα δράσης των Ν.Α. γίνεται γέφυρα για να περάσεις στη ζωή. Εγινε η αποκάλυψη μέσα μου ότι μπορείς να ζεις χωρίς ουσίες και να είναι η ζωή τόσο γεμάτη από συναίσθημα, γεγονότα, σχέσεις».

Ο 30χρονος Σωτήρης είναι ποταμός: «Τους Ναρκομανείς Ανώνυμους τους ανακάλυψα τυχαία με παρότρυνση ενός γιατρού από την ιδιωτική κλινική που είχα μπει ράκος λόγω στερητικών. Εκανα χρήση από τα 14 έως τα 24 χρόνια μου. Γύρω μου είχα δημιουργήσει μόνο καταστροφές. Είχα και άρνηση για τα θεραπευτικά προγράμματα. Δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι είμαι ναρκομανής, αλλά χρησιμοποιούσα όλα τα ναρκωτικά κατά περίπτωση: στις κηδείες ηρωίνη, στους γάμους κοκαΐνη, αλλού όλα τ' άλλα. Το πρόβλημα το έριχνα πάντα σε κάτι άλλο που μου έφταιγε. Ας πούμε, γιατί δεν είναι πλούσιοι οι γονείς μου; Για να βρίσκω δικαιολογία να πίνω. Οταν μπήκα στο δωμάτιο των Ν.Α. ταλαιπωρημένος, τους είδα να γελούν, να μιλούν. Ξαφνιάστηκα και σκέφτηκα ότι ίσως μπορεί να γίνει κάτι και στη δική μου περίπτωση. Γενικά νόμιζα ότι "μία φορά ναρκομανής, πάντα ναρκομανής". Αυτό που είδα στους Ν.Α. μου άρεσε. Ακουσα να μοιράζονται την πραγματικότητά τους, πράγματα που τα βίωνα και εγώ και δεν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Και για να τα αντιμετωπίσω έπρεπε να πιω. Και είδα να τα διαχειρίζονται χωρίς να πίνουν. Με κέρασαν καφέ, ένιωσα οικεία. Ναι, είναι τόσο σημαντικό να σε κεράσουν έναν καφέ. Γιατί εγώ ήμουν άνθρωπος που με βλέπανε γνωστοί και συγγενείς στη γωνία και έστριβαν. Πείστηκα να δώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου. Πείστηκα να κάνω τις πρώτες 90 ημέρες... Η συγκέντρωση είχε τόσο ισχυρή επιρροή πάνω μου, σαν να γινόταν κάτι μαγικό. Το ότι μιλούσα για το πρόβλημα είχε θεραπευτική ικανότητα για εκείνη την ημέρα και σιγά σιγά για συνέχεια. Συνεχίζω να πηγαίνω γιατί είναι τόσο ωραίο το ταξίδι που δεν θέλεις να σταματήσεις».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Ναρκωτικά εξαρτησιογόνες ουσίες και απεξάρτηση