Έντυπη Έκδοση

Θνησιγενής και ένδοξη θεατρικότητα

Παρά την οικονομική κρίση, το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε δυναμικά με παραστάσεις γεμάτες αισθητικό πλούτο, δημιουργική φαντασία και γόνιμο διάλογο πάνω στα οικουμενικά προβλήματα που επιβαρύνουν ψυχολογικά τον σύγχρονο άνθρωπο.

Το θέμα του AIDS, η περιθωριοποίηση των ομοφυλόφιλων, μπορεί να μην είναι πλέον τόσο σοβαρό όσο ήταν τη δεκαετία του 1990, όταν γράφτηκαν οι Αγγελοι στην Αμερική του Τόνι Κούσνερ, είναι όμως ακόμα μία αιτία κοινωνικού και επαγγελματικού αποκλεισμού σε διάφορα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, που είχε και τη δραματουργική και τη μουσική επιμέλεια της έξοχης μετάφρασης που εκπόνησε ο Γιώργος Δεπάστας, και βασιζόμενος σε μια πλειάδα ικανών ηθοποιών, έστησε μια πολύωρη παράσταση σε έναν μάλλον «εργοστασιακό» σκηνικό χώρο, με τους δρώντες να χρησιμοποιούν εμφανή μικρόφωνα για να απευθυνθούν μετωπικά στο κοινό. Αν και το δεύτερο μέρος έκανε κάποια «κοιλιά», το κοινό παρακολούθησε με κατάνυξη σχεδόν αυτή την «Οδύσσεια» των σύγχρονων «αθλίων», «αγγέλων» ή «αγίων» που κολυμπούν (ή επιπλέουν) στον «βυθό» του τεχνολογικού και υλιστικού πολιτισμού μας.

Cinemascope - ένα ντοκιμαντέρ για το τέλος του κόσμου. Για το άγχος του ανθρώπου μπροστά σε μελλοντικές «Ατλαντίδες» και τρομακτικούς «Αρμαγεδδώνες» μίλησε η θεατρική ομάδα blitz στον εξωτερικό χώρο του ατμοσφαιρικού Bios, με τους θεατές να παρακολουθούν τα δρώμενα καθισμένοι μέσα και κοιτώντας στον πλαϊνό πεζόδρομο, όπου πηγαινοέρχονταν οι κάτοικοι μιας δυτικής μητρόπολης, λίγο πριν «τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι». Αστικοί μύθοι, σύγχρονες φαντασιώσεις και παραισθήσεις, το αδιέξοδο των τεχνοκρατών που έχουν παγιδευτεί σε τσιμεντένια κλουβιά έχοντας χάσει την αναζωογονητική (και προσγειωτική) επαφή τους με τη Φύση. Σχόλια για την κοινωνική λειτουργικότητα της λογοτεχνίας, αφού οι συγγραφείς συνεχίζουν να γράφουν και οι εκδότες να προβάλλουν ευπώλητα μυθιστορήματα λίγα λεπτά πριν από το τελικό αντίστροφο «μπιγκ μπανγκ» που θα ακυρώσει τα όποια κέρδη τους. Πρωτότυπο, ευφάνταστο, καθηλωτικό, καφκικό μεταμοντέρνο και μετα-«παράλογο» θέαμα, με απόλυτα συντονισμένους ερμηνευτές πολλαπλών δυνατοτήτων και εκδηλωμένων ικανοτήτων.

Ο σκηνοθέτης, ερμηνευτής, παντόμιμος, ακροβάτης και «μάγος» της σκηνής Τζέιμς Τιερέ καθήλωσε, ως Ραούλ, το «υποψιασμένο» κοινό που συνέρρευσε (παρά την αποπνικτική ζέστη που είχε πλήξει το κλεινόν άστυ) στο θέατρο Rex για να παρακολουθήσει αυτή τη θεατρική μισο-αισιόδοξη, μισο-απαισιόδοξη παραβολή για το παρόν και το μέλλον του παν-ανθρώπινου πολιτισμού. Σε μια σύγχρονη τεχνολογική «καλύβα» ένας homo sapiens, υπερκινητικός, ανήσυχος κι ανασφαλής, προσπαθεί να επιβιώσει όπως όπως ενώ παράλληλα ασκείται στη μουσική, ως τέχνη που θα του ξεκλειδώσει ένα ανώτερο αρμονικό σύμπαν, μια άλλη πιο τακτοποιημένη διάσταση, στην οποία επιτέλους αναλαμβάνεται. Πλούσιο μονοπρόσωπο θέαμα, που δεν γινόταν ποτέ κουραστικό, με ψήγματα διαδραστικότητας, αφού αναβοσβήνουν τα φώτα της πλατείας και ο παντόμιμος επικοινωνεί μέσω άναρθρων κραυγών με τους περίεργα (γι' αυτόν) «πολιτισμένους» θεατές αυτού του ich-drama στο οποίο επιδίδεται εν τη αγνοία του. Το κοινό παραληρούσε για αρκετά λεπτά όρθιο μετά το πέρας της πρωτότυπης αυτής τελετουργίας, στην οποία συμμετείχαν και σουρελαστικώς κινούμενα «μηχανικά» τέρατα, δίνοντας μια παραισθητικά εφιαλτική νότα στη βραδιά. Η κηρώδης ευπλασία (ceracious pliancy) και η άψογα ενορχηστρωμένη κινητικότητα αυτού του ιδιότυπα ονειρικού περφόρμερ, μαζί με αυτά τα σκηνικά αντικείμενα που παρίσταναν ζώα, δημιουργούν ένα αλλόκοτα οικείο θεατρικό σύμπαν. Ο Νιζίνσκι, ο Τσάρλι Τσάπλιν, η Σιλβί Γκιλέμ, ο Κλάους Μίκαελ Γκρίμπερ, ο Μπομπ Γουίλσον, η Πίνα Μπάους και ο Μορίς Μπεζάρ ήταν (ο καθένας από τη δική του διάσταση) στο ιδεατό κοινό αυτής της μεγαλειώδους «ιεροτελεστίας» (συντελεστές, συνδημιουργοί και ενθουσιώδεις χειροκροτητές).

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο