Έντυπη Έκδοση

Η κάθαρση έπεται

Αν τα πράγματα είχαν το ίδιο βάρος με τον λόγο περί αυτών, τότε θα ήταν περιττή η φιλοσοφία.

Αν τα πράγματα έστεκαν αυθύπαρκτα εκτός χρόνου και χώρου, τότε -πολύ πιθανόν- θα ήταν εντελώς αχρείαστη η Λογοτεχνία. Και αν τα πράγματα επανιδρύονταν φαντασιακά κατά το δοκούν με την ίδια δραστικότητα με την οποία υπάρχουν, τότε δεν θα μας χρειαζόταν η πολιτική. Ομως, ο λόγος περί τα πράγματα είναι βαρύτερος από τα ίδια· επίσης, τα πράγματα συλλαμβάνονται μόνο σε σχέση με κάτι άλλο, ενώ η παρούσα ζωή μάς προσφέρεται με την ίδια απάνθρωπη σκληρότητα, με την οποία δεν μπορεί να τα επανιδρύσει το φαντασιακό μας, ατομικό και συλλογικό.

Αν όλα αυτά είχε στο μυαλό του ο Γιώργος Παπανδρέου, θα ξαλάφρωνε λίγο η καρδιά του, και τα χείλη δεν θα σημαδεύονταν από τον επιχείλιο έρπητα. Θα κατανοούσε ο Γιώργος ότι η Ελλάδα είναι χώρα τραγική και ότι ο ίδιος αποτελεί κορυφαία έκφραση της τραγικότητάς της. Διότι με αυτόν κλείνει ο κύκλος που άνοιξε ο ολετήρας πατέρας του. Διότι καλείται ο ίδιος -ένας πολιτικός εντελώς άλλου ύφους και ήθους από τον... Μεγάλο Τιμονιέρη- να κλείσει τον κύκλο που εγκαινίασε ο Ανδρέας (του οποίου ομολογημένος θαυμαστής υπήρξε ο Κώστας Καραμανλής ο Νεότερος). Διότι πρέπει ο ίδιος -Αγαμέμνων και Ορέστης και Οιδίπους μαζί- να λύσει τον άλυτο Γόρδιο Δεσμό, επισκεπτόμενος, ικέτης, τις μεγάλες πρωτεύουσες της Δύσης σαν άλλος τραγικός λεγάτος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου.

Αραγε μπορούσε να πιθανολογήσει τη θέση στην οποία θα έφερνε τον, ευτυχώς πολύ διαφορετικό, γιο του, όταν, σε μια αποθέωση του λαϊκισμού του, αποφάσιζε, μεταξύ άλλων, το μακρινό 1981, τον διπλασιασμό σε μια νύχτα μισθών και συντάξεων, υποθηκεύοντας την ελληνική οικονομία για καμιά τριανταριά χρόνια και καλώντας μας τώρα να πληρώσουμε τον λογαριασμό;

Ποιος ξέρει... Στις τραγωδίες, ως γνωστόν, η κάθαρση έπεται, και η δέση προηγείται της λύσης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο