Έντυπη Έκδοση

Αντι-ποδοσφαιρικοί στίχοι!

Πνεύμα κριτικό και σπινθηροβόλο, ο λογοτέχνης Ασημάκης Πανσέληνος (1901-1984), προφανώς απηυδισμένος από το παγκόσμιο ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο, επιχείρησε να συνοψίσει μέσα σε λίγες στροφές την απέχθειά του για το σπορ-μαγνήτη των μαζών. Είτε αγαπάς το ποδόσφαιρο είτε όχι, το ποίημα είναι απολαυστικό...

Ποδοσφαιρικό ματς

Εικοσιδυό λεβέντες και μια μπάλα

τις ώρες της δουλειάς και της σχολής μας

με ιδανικά τις γέμισαν μεγάλα,

να φτιάξουν, λέει, το μέλλον της φυλής μας.

Πόδια στραβά, στραβά μυαλά και χέρια,

κωλοπηδούν να πιάσουνε τ' αστέρια!

Ορμούν, χτυπούν και κουτουλούν σα βόδια,

να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη,

όλο τους το μυαλό πήγε στα πόδια

και λες κλοτσούν πια τ' άδειο τους κεφάλι

και ζουν κι αυτοί κι ο λαός μια καταδίκη

ανάμεσο στην ήττα και στη νίκη.

Νοικοκυραίοι φτωχοί μαγαζατόροι

κινούν νωρίς τ' απόγεμα σα λύκοι,

της ζωής οι νικημένοι με το ζόρι

της νίκης ν' απολάψουν τ' αλκολίκι

και κλείουν σ' ενός μαντράχαλου τα σκέλια

του κόσμου την αρχή και τη συντέλεια.

Κι ύστερα χουγιαχτό, βουή και χτύπος

και δεν έχει προβλήματα η ζωή,

καλά που 'ναι κι ελεύτερος ο Τύπος,

για να μαθαίνει ο κόσμος το πρωί

πόσο κλοτσάει με νόηση ένα χαϊβάνι

κι η Λίζα η Τέιλορ έρωτα πώς κάνει.

Στείρα καρδιά και δύναμη τυφλή,

παράγουν ήρωες μαζικά στους τόπους,

ω κι αν βρισκόταν δύο άνθρωποι δειλοί,

να σώσουν απ' τους ήρωες τους ανθρώπους

που ζουν σ' ενός πολέμου μες στη δίνη,

για να ξεσυνηθίζουν την Ειρήνη.

Κι ω να βρισκόταν και στον κόσμο μια άκρη

που η χλαλοή του ματς να μην τη σκιάζει

να υπάρχει μια χαρά και μες στο δάκρυ

κι ένας καημός στων κοριτσιών το νάζι,

της Κυριακής χρυσή να πέφτει η εσπέρα

χωρίς κραυγή πολέμου και φοβέρα.

(«Ταξίδια με πολλούς ανέμους», Κέδρος, Αθήνα 1964)

Κι επειδή κάποιον που έχει πέσει κάτω, είναι άνανδρο να τον χτυπάς, ιδού ένα έξοχο ποίημα του Ηλία Λάγιου, αφιερωμένο στον άνθρωπο που σε έναν μεγάλο βαθμό μονοπώλησε το ενδιαφέρον σε αυτό το Μουντιάλ, αλλά τελικά αποχώρησε ταπεινωμένος. Ενα ρέκβιεμ για τον παλιάτσο και πρίγκιπα μαζί, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα...

ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ (1958-2005):

Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ του καιρού τούτου.

Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,

νεροσυρμή στην εσχατία του πόνου·

με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.

Ενας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου

την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου

Ελληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.

Να θεωρεί με την πίκρα, του αυτοκτόνου

το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Θολωμένο και γύφτικο το μάτι·

το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του

σ' όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.

Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου

στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.

Ως τέλειωνεν της θλίψης τον αγώνα

τον είδα: είχε κακό το ριζικό του

Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα

η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη

(κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).

Μ' απόκαμ' η ψυχούλα και της δίνει

παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.

Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,

λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη

το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,

κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα,

σταμάτα του αναθέματος τους λίθους.

Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα

μέμνησο να ταΐζει στην αλάνα

(«Το Βιβλίο της Μαριάννας», 1993)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης
Κύριο θέμα
«Για μένα, το ποδόσφαιρο είναι εφιάλτης...»