Έντυπη Έκδοση

«Ποτέ πώποτε δεν εζήτησα αμοιβήν»

Κάποτε είχαμε ηγέτες. Μπορεί αυτό το κάποτε να είναι μακρινό και να ανάγεται στην εποχή του Καποδίστρια, αλλά παράλληλα είναι ενδεικτικό του ελληνικού φιλότιμου, που σε μέρες κρίσης επιστρατεύεται για να κάνει τη διαφορά.

Με αφορμή τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι «άνθρωποι του μόχθου» τού πρόσφεραν ώς και το μισθό τους για να βοηθήσουν τον τόπο, όπως και τη δήλωση του αρχηγού του κράτους για την περικοπή της κρατικής επιχορήγησης προς την Προεδρία της Δημοκρατίας, ο γενικός γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ακαδημαϊκός Βασίλειος Πετράκος, θυμήθηκε στο περιοδικό «Μέντωρ» (τεύχος 95) τη στάση του Ιωάννη Καποδίστρια το 1829.

Οταν η Δ' Εθνική Συνέλευση του Αργους (1/8/1829) αποφάσισε να δίνονται 180.000 φοίνικες το χρόνο για τα ετήσια εξόδα του Ελληνα κυβερνήτη, που πρόσφερε τις υπηρεσίες του ώς εκείνη τη στιγμή (επί 19 μήνες) δωρεάν, εκείνος, τρεις μέρες μετά, έστειλε έγγραφο με το οποίο δήλωνε ότι δεν δεχόταν την επιχορήγηση. Συγχρόνως εξέφραζε την ελπίδα ότι το παράδειγμά του θα ακολουθούσαν κι άλλοι παράγοντες της πολιτείας.

Επίσης, ένας άνθρωπος του μόχθου, ο αρχαιοφύλακας Ζήσης Σωτηρίου, ένας πατριώτης, ανιδιοτελής, γεμάτος ζήλο, όταν προτάθηκε για παράσημο και αύξηση μισθού για τις υπηρεσίες που προσέφερε, αρνήθηκε και τα δύο, δηλώνοντας πως «ποτέ πώποτε δεν εζήτησα ούτε αμοιβήν τινά, ούτε αύξησιν της μισθοδοσίας μου, αν, δε, εκπληρώ το καθήκον μου πιστώς και τιμίως, τούτο το πράττω σύμφωνα με τας αρχάς μου και με τον όρκον, τον οποίο έδωσα εις την πατρίδα...».

Κάθε σύγκριση με τη σημερινή πραγματικότητα κρίνεται αβάσιμη. Γιατί ο δημόσιος υπάλληλος Ζήσης Σωτηρίου και το είδος του εξέλιπε με το θάνατό του, το 1880.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Προσωπική ματιά