Έντυπη Έκδοση

«Αναδιαρθρώσεις» σε όφελος ποίων;

Χαρήκαμε όλοι οι Ελληνες χαρά μεγάλη, επειδή οι μεγάλες μας τράπεζες πέρασαν τα τεστ αντοχής (τα λεγόμενα στρες τεστ), στα οποία μας υπέβαλαν οι εταίροι μας και οι ευρωπαϊκές εποπτικές αρχές των τραπεζών, αν και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τεστ αυτά τα αντιμετώπισαν με σκωπτική και ειρωνική διάθεση.

Οπως και να το κάνουμε, οι ελληνικές τράπεζες «άντεξαν» σε ακραίες συνθήκες ύφεσης (μείωση ΑΕΠ πάνω από 3%), καθώς και σε μεγάλα ποσοστά μη εξυπηρετούμενων δανείων, πάνω από 10%. «Αντεξαν» διότι είχαν «καθαρά» χαρτοφυλάκια (αν εξαιρέσουμε τα ομόλογα του Δημοσίου), μικρές «εμπλοκές» και αρκετά κεφάλαια για να καλύψουν ανοίγματα που θα προκαλούσε μια νέα οικονομική κρίση. Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Εθνική, Αλφα, Eurobank, Πειραιώς, Κύπρου και Μαρφίν, ακόμη και η ΑΤΕ (παρά τα κουσούρια που της έχει αφήσει η με την εγγύηση του Δημοσίου χρηματοδότηση της αγροτικής οικονομίας, με έντονο βεβαίως πελατειακό χαρακτήρα) έδειξαν ότι έχουν τη δύναμη και τις δυνατότητες να συνεισφέρουν στην ανάπτυξη.

Μια χώρα που διαθέτει ισχυρό τραπεζικό σύστημα μπορεί να ελπίζει ότι θα ξεπεράσει κρίσεις και θα βγει από το τούνελ της ύφεσης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα, που με τη συνδρομή των «φίλων» μας της Ε.Ε. και του ΔΝΤ (όσοι την οδήγησαν στο τελευταίο έχουν γράψει με χρυσόμαυρα γράμματα το όνομά τους στας δέλτους της Ιστορίας) βρίσκεται ήδη μέσα στο τούνελ, όπου δεν εισχωρεί ακόμη ούτε αχτίδα φωτός.

Μαζί με τις «εξετάσεις» ήλθαν και οι «αναδιαρθρώσεις». Η Πειραιώς άκουσε τις παροτρύνσεις του κ. Παπακωνσταντίνου και του κ. Προβόπουλου και έσυρε πρώτη τον χορό των εξαγορών ζητώντας το Τ.Τ. και την ΑΤΕ έναντι 700 εκατ. ευρώ, τίμημα που κατά ορισμένους παράγοντες της αγοράς θεωρείται μάλλον ξεπερασμένο λόγω της ανόδου των τραπεζικών μετοχών στο ελληνικό Χρηματιστήριο. Εδωσε, όμως, η Πειραιώς το έναυσμα για να αρχίσει να σκέπτεται η κυβέρνηση τι και πόσο θα πουλήσει. Διότι η κυβέρνηση, ιδίως ο κ. Παπακωνσταντίνου, απέφυγε να πει ποιες τράπεζες θέλει να πουλήσει. Ολες οι κυβερνήσεις του κόσμου έχουν σχέδιο και προγραμματισμό. Αποφασίζουν τι πρέπει και γιατί να αποχωριστεί το Δημόσιο, κρατούν τα ελάχιστα εργαλεία παρέμβασης και ανάπτυξης και με διαφάνεια προτείνουν στους ενδιαφερομένους τι μπορούν να αγοράσουν. Δεν είναι σύκα και πορτοκάλια για να τα βγάλεις στο παζάρι. Είναι τράπεζες όπου ο ελληνικός λαός έχει εναποθέσει τις αποταμιεύσεις του, έχει κρίνει ότι από τις συγκεκριμένες πρέπει να δανειστεί κ.ο.κ.

Εδώ η κυβέρνηση «αφουγκράζεται» διά των υπουργών της τα υπόγεια ρεύματα ή προκαλεί τους τραπεζίτες να εκδηλώσουν ενδιαφέρον για «ό,τι κινείται» και μετά φτιάχνει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων. Είναι πρωτοφανές αλλά το καθρεφτάκι έχει τοποθετηθεί στην πίσω πλευρά του αυτοκινήτου.

Ας είναι. Εκεί που δεν χωρά καμιά συγκατάβαση, καμιά υποχώρηση και κανένας συμβιβασμός είναι σε τι θα ωφελήσουν τα στρες τεστ των τραπεζών και οι συγχωνεύσεις, εξαγορές και αποκρατικοποιήσεις τραπεζών όπου τον έλεγχο έχει το κράτος. Στο σημείο αυτό η κυβέρνηση σιωπά. Κι όμως, πρέπει να δοθούν απαντήσεις αν οι συγχωνεύσεις διευκολύνουν την οικονομική ανάπτυξη, αν δημιουργούν πλούτο που διαχέεται και κοινωνική ευημερία, αν αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της χώρας, αν δίνουν στις επιχειρήσεις και στους πολίτες ρευστότητα και φθηνά επιτόκια και αν τελικά λύνουν προβλήματα που απασχολούν τη χώρα, ιδιαίτερα στη σκληρή συγκυρία στην οποία διερχόμαστε. Εν ολίγοις, πρέπει να δοθούν απαντήσεις στο ερώτημα αν οι συγχωνεύσεις και εξαγορές ή η ενδυνάμωση του δημόσιου τραπεζικού τομέα θα δημιουργήσουν οικονομική ανάπτυξη και ποιος θα ωφεληθεί απ' αυτή.

Αντί για μια τέτοια δημόσια συζήτηση, επιλέγονται σπασμωδικές κινήσεις. Αντί κάποιος «μεγάλος» της κυβέρνησης (δεν μπορεί να είναι ο κ. Παπακωνσταντίνου) να φωνάξει π.χ. τον Λάτση και τον Κωστόπουλο, επίσης τον Σάλλα, να συζητήσει μαζί τους τον αναπτυξιακό προσανατολισμό της χώρας και να ακούσει τις απόψεις τους, καταλήγουμε να φωνάζουμε άχρωμους συμβούλους που θα προτείνουν τιμήματα. Οχι φθηνά επιτόκια, όχι εύκολη πρόσβαση του κόσμου στις τράπεζες, όχι χρηματοδότηση καινοτόμων, ανταγωνιστικών και εξωστρεφών επιχειρήσεων. Αυτό, βεβαίως, ξέρουν να κάνουν οι άνθρωποι-σύμβουλοι. Αυτό θέλει και η κυβέρνηση; Αυτό είναι το σοσιαλιστικό όραμά της; Φανταζόμαστε πως όχι. Αλλά πρέπει να το δείξει και να πάρει μαζί της τον κόσμο.

Για τον σκοπό αυτό πρέπει να αντληθούν διδάγματα από τις λεγόμενες «αναδιαρθρώσεις» του παρελθόντος, που μάλλον είχαν απογοητευτικά αποτελέσματα. Τι απέδωσε στην οικονομία και τους πολίτες η συγχώνευση Εθνικής με Κτηματική και Στεγαστική και η πώληση της θυγατρικής της Μακεδονίας-Θράκης στην Πειραιώς; Τι απέδωσε η εξαγορά της Ιονικής από την Πίστεως-Αλφα; Τι απέδωσε η εξαγορά της ΕΤΒΑ από την Πειραιώς και η συγχώνευση Eurobank-Εργασίας; Τι απέδωσε η αποστέωση της μητρικής Εμπορικής από την Ιονική, την Αττικής και την Πειραιώς και εν τέλει η πώληση της Εμπορικής στην Κρεντί Αγκρικόλ, η οποία έφερε 5,5 δισ. για να καλύψει ζημιές; Απαντήσεις.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Στη στήλη
Αντι-Οικονομικά