Έντυπη Έκδοση

Ηταν το καλοκαίρι τους

Ορισμένους τους γνωρίζαμε, αλλά φέτος έλαμψαν περισσότερο: Τρεις νέοι ηθοποιοί δοκιμάστηκαν στον Αριστοφάνη. Η Θεοδώρα Βουτσά έπαιξε δίπλα στον Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και τον πατέρα της, Κώστα Βουτσά, στους «Αχαρνής», ενώ ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Αλεξάνδρα Αηδίνη ξεγέλασαν το κοινό της Επιδαύρου μ' έναν... καβγά, πριν αρχίσει η «Λυσιστράτη». Αλλά και στο τραγούδι: η Νατάσα Μποφίλιου ξεχώρισε και οι Mary's Flower Superhead έφτασαν στη Γαλλία

ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ Τραγουδίστρια

«Γιόρτασα με το κοινό»

Στις 30 Ιουνίου η Χαρούλα Αλεξίου με τη Μάρθα Φριτζήλα τραγουδούσαν στο Θέατρο Βράχων, ο Φίλιππος Πλιάτσικας στον Λυκαβηττό, η Ελενα Παπαρίζου στο Θέατρο Πέτρας. Δύσκολη βραδιά και μεγάλος ο ανταγωνισμός για μια νέα ερμηνεύτρια. Κι όμως, η Νατάσα Μποφίλιου συγκέντρωσε στην Τεχνόπολη σχεδόν 4.000 θεατές κι έδωσε μια από τις καλύτερες συναυλίες της.

Για κάποιους -ίσως και για την ίδια- η επιτυχία ήταν αναπάντεχη. Για όλους εκείνους, όμως, που το χειμώνα την παρακολουθούσαν να σκίζει στο «Σταυρό του Νότου» ήταν αναμενόμενη.

Η αλήθεια είναι πως η ταλαντούχα ερμηνεύτρια, που πριν από λίγο κυκλοφόρησε το άλμπουμ της «Εισιτήρια Διπλά», ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα θορυβώδης. «Χαίρομαι που σε ένα καλοκαίρι τόσο ζόρικο ακόμα και για τους πλέον καταξιωμένους μαζέψαμε τόσο κόσμο στην Τεχνόπολη», λέει. «Δεν είμαι άνθρωπος εξωφρενικών απαιτήσεων. Θέλω τόσα όσα χρειάζομαι. Μου αρέσει που όλος ο "θόρυβος" γύρω από τις εμφανίσεις μας έγινε στόμα με στόμα. Σε αυτή τη διαφήμιση ποντάρουμε».

Στο πρόγραμμά της συμμετέχουν οι σταθεροί της συνεργάτες Γεράσιμος Ευαγγέλου και Θέμης Καραμουρατίδης, ενώ τα βίντεο επιμελήθηκε ο Παντελής Φραντζής. «Φοβόμουν τόσο για την έκβαση της βραδιάς που περνούσε από το μυαλό μου να την ακυρώσω. Την παραμονή έμαθα για την προπώληση και το ηθικό αναπτερώθηκε», λέει η ίδια. «Τελικά, βγήκα στη σκηνή και το καταχάρηκα. Ηταν ένα κοινό με διάθεση να ακούσει, τρυφερό, ανοικτό στη συγκίνηση. Ενιωσα ότι γιόρταζα μαζί τους τον πιο δημιουργικό μου χειμώνα».

Τελικά, καταξίωση τι είναι για μια νέα ερμηνεύτρια; «Να περάσουν 15 χρόνια και να είσαι περήφανος γι' αυτά που έχεις κάνει. Να μην μετανιώνεις ό,τι κι αν σου λένε οι άλλοι. Επίσης ελπίζω κάποτε να καταφέρω να ακούω τα άλμπουμ, διότι σήμερα από την ημέρα που κυκλοφορούν τα αφήνω στο ράφι».

MARY' S FLOWER SUPERHEAD Μουσικοί

Εκπληξη από το Παρίσι

Πήραν αεροπλάνα, έπειτα τρένα, ταξίδευαν για συνολικά 11- 12 ώρες, αλλά άξιζε τον κόπο. Οι Mary's Flower Superhead έπαιξαν στις 23 Μαΐου στο Clermont Ferrand της Γαλλίας στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την Ευρωπαϊκή Ημέρα της Μουσικής κι απέδειξαν πως ο «θόρυβος» που γίνεται τελευταία γύρω από το όνομά τους δεν είναι καθόλου τυχαίος.

Ο πρόσφατος δίσκος τους με τίτλο «Sway» είναι γεμάτος δυναμική ποπ, τραγούδια που σε «υποχρεώνουν» να χορέψεις, ήχους που παίρνεις όρκο ότι έχουν βρετανική καταγωγή. Κι όμως κατάγονται από τη Θεσσαλονίκη, δημιουργήθηκαν το 2003, πήραν το όνομά τους από τη συμπατριώτισσά τους cult λαϊκή τραγουδίστρια Μαριάνθη Κεφαλά και μπήκαν στη δισκογραφία το 2006. Ο Θάνος είναι ο ντράμερ που διατηρεί στούντιο ηχογραφήσεων, ο Νίκος (μπάσο) διδάσκει μουσική σε ωδεία και ο Ηλίας παίζει κιθάρα και τραγουδά όταν δεν δουλεύει ως τραπεζικός.

«Η πρόταση για τη Γαλλία ήρθε από το πουθενά. Πέρυσι κάτι Γάλλοι μας είδαν στην αθηναϊκή αντίστοιχη γιορτή και μας κάλεσαν», λέει ο Ηλίας. «Ηταν πολύ μεγάλη έκπληξη αλλά και τεράστια ευχαρίστηση: βρισκόμασταν στη μέση του πουθενά, δεν μας ήξερε κανείς και παίζαμε μαζί με γκρουπ από Δανία, Γερμανία, Εσθονία, Ιρλανδία, Αγγλία. Συνολικά, το τριήμερο συγκέντρωσε πάνω από 20.000 κόσμου. Οι ξένοι, που είναι πολύ πιο δεκτικοί στο νέο ήχο, μας αντιμετώπισαν με μεγάλη θέρμη. Βγήκαμε στις 8.30 και στο πρώτο κομμάτι ήταν από κάτω 20-30 άτομα. Από το δεύτερο κιόλας τραγούδι δεν έπεφτε καρφίτσα».

Οι MFS, που στο παρελθόν έχουν ανοίξει συναυλίες των Madrguada και των Placebo, άφησαν στη Γαλλία τις καλύτερες εντυπώσεις. «Ακόμα και σήμερα βρίσκουμε σε μπλογκ, σε ιντερνετικά περιοδικά, σε ανταποκρίσεις ξένων δημοσιογράφων κριτικές που μας δίνουν φτερά να συνεχίσουμε. Στη Γαλλία άνοιξε μια πρώτη, μεγάλη πόρτα για μας. Από εδώ και πέρα θα κυνηγήσουμε το όνειρό μας και στο εξωτερικό».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΑΗΔΙΝΗ Ηθοποιοί

«Καβγαδίζοντας» στην Επίδαυρο

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου και η Αλεξάνδρα Αηδίνη λαχτάρησαν φέτος τους θεατές της «Λυσιστράτης» μ' έναν απερίγραπτο τσακωμό που έστησαν λίγο πριν ξεκινήσει η παράσταση.

Αλέξάνδρα Αηδίνη: «Το θέατρο είναι αβέβαιο, αλλά ξέρω ότι χωρίς αυτή τη δουλειά θα ήμουν δυστυχής». Αλέξάνδρα Αηδίνη: «Το θέατρο είναι αβέβαιο, αλλά ξέρω ότι χωρίς αυτή τη δουλειά θα ήμουν δυστυχής». Υποδυόμενοι τους θεατές, καθισμένοι ανάμεσά τους, άρχισαν να καβγαδίζουν όταν εκείνος μιλούσε στο κινητό σαν να μην συμβαίνει τίποτα κι ενώ οι ηθοποιοί βρίσκονταν ήδη στην ορχήστρα της Επιδαύρου. «Κλείσ' το» αυτή, «παράτα με με τις μαλακίες που με φέρνεις να δω» αυτός, σιγά σιγά ο καβγάς φτάνει στα άκρα. Με σπρωξιές ο νέος την κατεβάζει απ' τα σκαλιά και τη ρίχνει στην ορχήστρα. Ο κόσμος, ανίδεος για το σκηνοθετικό εύρημα του Γιάννη Κακλέα, διαμαρτύρεται οργισμένος -κάποιοι μάλιστα κόντεψαν να του επιτεθούν.

Ο Γ. Παπαγεωργίου, γιος της Φιλαρέτης Κομνηνού, τελείωσε τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2007. Δούλεψε αμέσως μετά την αποφοίτησή του στην «Κατσαρίδα», το «Σφαγείο» του Ιλάν Χατσόρ, τα «Λιοντάρια» των Μαυρογεωργίου-Γάκη-Παπαδόπουλου αλλά και στον περσινό «Αγαμέμνονα» της Αντζελας Μπρούσκου. Παίζει επίσης στην ταινία «Κανένας» του Χρίστου Νικολέρη, που βγαίνει στις αίθουσες τον χειμώνα.

Το «παράξενο ιντερμέδιο» που μοιράστηκε με την Αλεξάνδρα Αηδίνη στην παράσταση της «Λυσιστράτης» τον στόλισε με αρκετές βρισιές, ενώ απειλήθηκε η σωματική του ακεραιότητα: «Ηταν εξαρχής ένα ρίσκο. Βλέπαμε ότι η ιδέα θα λειτουργούσε, αλλά συγχρόνως σκεφτόμαστε τον κίνδυνο της παρεκτροπής που θα δημιουργούσε η αληθοφάνεια της πράξης. Στην πρεμιέρα της Επιδαύρου είχαμε αγωνία. Ο Κακλέας και ο Παντελιδάκης ήταν έτοιμοι σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι να ρίξουν το φως ενός προβολέα πάνω μας, προδίδοντας ότι η συγκεκριμένη δράση είναι μέρος της παράστασης. Μια ταξιθέτρια έφαγε κλοτσιά από θεατή στην προσπάθειά της να τον εμποδίσει να με πλησιάσει. Ηταν δύσκολο, γιατί μέσα στην αναμπουμπούλα προσπαθούσα να παίξω. Η έκπληξη κρατήθηκε μυστική μέχρι την πρεμιέρα, αλλά και στις επόμενες παραστάσεις ελάχιστοι την γνώριζαν. Με τη βοήθεια της Φρόσως Λύτρα ψάχναμε με αυτοσχεδιασμούς να βρούμε το ζευγάρι σε κατάσταση κρίσης. Φίλοι μάς εκμυστηρεύτηκαν ότι τους θυμίσαμε δικές τους κακές στιγμές... Ηταν μια δυνατή αίσθηση αυτό το σούσουρο στο κοίλον της Επιδαύρου, που δυναμώνοντας γινόταν κτήνος έτοιμο να σε κατασπαράξει».

Ο Γ. Παπαγεωργίου άργησε ν' αποφασίσει ότι θέλει να γίνει ηθοποιός. Σπούδαζε οικονομικά και μάρκετινγκ όταν συνειδητοποίησε ότι τον ενδιαφέρει το θέατρο. «Θεωρώ ότι η απόφασή μου ήταν ώριμη. Τελείωσα το πανεπιστήμιο μαζί με τη Δραματική Σχολή και μετά το στρατιωτικό. Η αλήθεια είναι ότι έγινα οργανωτικός, επιμελής, πειθαρχημένος. Δεν γίνεται αλλιώς. Αν αφεθείς, χάνεις την μπάλα. Ο χώρος κρύβει πολλές παγίδες και πρέπει να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή».

Η μητέρα του δεν τον ενθάρρυνε, αλλά ούτε τον αποθάρρυνε στην επιλογή του. «Το γεγονός ότι είναι ηθοποιός με βασάνιζε παλιότερα. Τώρα πια καθόλου. Δεν συνεχίζω καμιά οικογενειακή παράδοση, άλλωστε αυτά που κάνω βρίσκονται μακριά από τις δικές της επιλογές. Οι δυο μας έχουμε καθαρή σχέση. Ζητάω τη γνώμη της, αλλά λέω και τη δική μου για τη δική της δουλειά. Αγχώνομαι όταν έρχεται να δει παράσταση και χαίρομαι όταν της αρέσω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα χαμόγελό της στην "Κατσαρίδα"»...

Κι ενώ ο καβγάς καλά κρατεί στη «Λυσιστράτη», η ωραία Αλεξάνδρα Αηδίνη κάνει συγχρόνως πρόβες στην Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για το «Παραμύθι χωρίς όνομα» που σκηνοθετεί ο Τάκης Τζαμαργιάς. Κόρη της συναδέλφου Ελιζαμπέτας Καζαλότι και του ζωγράφου Διαμαντή Αηδίνη, μαθήτρια ακόμα της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, έπαιξε στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το λιβάδι που δακρύζει». Αυτή η συμμετοχή κόστισε τη συνέχιση των σπουδών της στο Εθνικό, αφού ο νόμος απαγορεύει την εργασία των μαθητών. Τελείωσε τη Σχολή του Γιώργου Αρμένη και μέχρι σήμερα παίζει συνεχώς στο Εθνικό Θέατρο: «Ηλίθιος», «Διψασμένοι», «Βάτραχοι», «Εφιάλτης της ευτυχίας», «Καλή οικογένεια», «Λεόντιος και Λένα» κ.ά.

«Αισθάνομαι τυχερή γιατί ακόμα δουλεύω με καλούς καλλιτεχνικούς και οικονομικούς όρους στο Εθνικό Θέατρο. Ξέρω ότι αυτό κάποτε θα αλλάξει γιατί δεν είναι δίκαιο οι ηθοποιοί, κυρίως οι νέοι, να μην εναλλάσσονται σ' ένα Κρατικό Θέατρο. Είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω το "έξω"».

Η Αλεξάνδρα Αηδίνη ανέβηκε με τον Γιώργο Παπαγεωργίου τα σκαλιά της Επιδαύρου και κάθησαν στις θέσεις τους. Σε λίγο θα γινόντουσαν μαλλιά κουβάρια...

«Είχα τρομερό καρδιοκτύπι. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά ένιωθα να στάζει ο ιδρώτας. Στις πρόβες, χωρίς κοινό, ήταν δύσκολο να καταλάβεις πώς θα λειτουργήσει. Μ' άλλα λόγια επρόκειτο για πρίμα βίστα, αφού το κοινό αποτελεί τον τρίτο παρτνέρ αυτής της ιστορίας. Οταν άρχισε να κτυπά το τηλέφωνο του Γιώργου, πήρα βαθιά ανάσα. Ενιωσα το φοβερό βουητό να εξαπλώνεται και συνειδητοποίησα ότι ναι, είμαι στην Επίδαυρο. Μέχρι που άρχισα να νιώθω ότι γίνεται σεισμός. Αλλοι ούρλιαζαν να έρθει η αστυνομία, άλλοι μας έβριζαν σκαιότατα. Οταν ο Γιώργος με έσπρωχνε και με χτυπούσε ήταν τρομερά προσεκτικός, αλλά εκδορές και πληγούλες δεν τις γλίτωσα. Ακουσα κάποιον να λέει στη γυναίκα του: "Ορίστε που με πρήζεις ότι τέτοια γίνονται μόνο στα γήπεδα που πηγαίνω. Είδες που συμβαίνουν και στην Επίδαυρο που με κουβαλάς;"»...

Η Αλ. Αηδίνη είναι ανεπιτήδευτα σεμνή. «Δεν ήθελα από μικρή να γίνω ηθοποιός. Ημουν σε βασανιστικό σημείο ντροπαλή. Ετυχε να δω μια παράσταση 16 χρονών με τη γιαγιά μου και ανακοίνωσα στον πατέρα μου, ενώ οδηγούσε, ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Παραλίγο να τρακάρει! Το θέατρο με βοήθησε να ελευθερωθώ, παρ' ότι ως χαρακτήρας παραμένω κλειστή. Ξέρω πόσο αβέβαιος είναι ο χώρος του θεάτρου, αλλά ξέρω επίσης ότι χωρίς αυτή τη δουλειά θα ήμουν δυστυχής. Ξέρω πώς είναι ο πανικός της ανεργίας. Μετά την ταινία δεν άνοιξε καμιά πόρτα. Δούλεψα σε μπαρ και συγχρόνως αναζητούσα δουλειά. Χρειάζεται υπομονή και ψυχραιμία».

ΘΕΟΔΩΡΑ ΒΟΥΤΣΑ Ηθοποιός

«Ποτέ τα πράγματα δεν ήταν εύκολα»

Την είδαμε φέτος στους «Αχαρνής» να κάνει το ντεμπούτο της στην Επίδαυρο παίζοντας στο χορό, αλλά κρατώντας και τους ρόλους της φανατικής θαυμάστριας του Λάμαχου και της κουμπάρας που ζητά μια σταγόνα ειρήνη από τον Δικαιόπολη.

Η Θεοδώρα Βουτσά έφυγε μικρή στη Νέα Υόρκη όπου έκανε σπουδές υποκριτικής και παραγωγής, αλλά και εργάστηκε ως βοηθός παραγωγής. Επιστρέφοντας, έπαιξε στο θέατρο («Μια ωραία και πιστευτή ιστορία» του Γ. Ηλιόπουλου, «Ανι Σάλιβαν», «Σφήκες» σε σκηνοθεσία Β. Βαφέα). Συμμετείχε σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, ανάμεσά τους «Είσαι το ταίρι μου», «Ονειρο ήταν», «Το πιο γλυκό μου ψέμα», «Ηρθε κι έδεσε» κ.ά.

Η εμπειρία της Επιδαύρου τη μάγεψε. «Οταν η πομπή έφτασε από τα καμαρίνια στο θέατρο και αντίκρισα 9 χιλιάδες ανθρώπους στο κοίλον, ήθελα να φύγω, να πάω τουαλέτα, να εξαφανιστώ. Επρεπε να γίνει το πρώτο βήμα για να αφεθώ. Είναι περίεργο συναίσθημα. Μοιάζει με την αίσθηση που δημιουργεί το εξτρίμ σπορ όταν ανεβαίνει η αδρεναλίνη, φοβάσαι αλλά συγχρόνως θέλεις να το επαναλάβεις. Εμαθα πολλά απ' τη συνεργασία μου με τον Σ. Χατζάκη, ένα σκηνοθέτη εξαιρετικά γενναιόδωρο με τους ηθοποιούς».

Με τον πατέρα της Κώστα Βουτσά έχει συναντηθεί άλλη μία φορά στη σκηνή, στον «Ράφτη κυριών» του Φεϊντό. «Στη σκηνή δεν βιώνουμε τη σχέση πατέρα-κόρης. Εκείνος μετρά 63 χρόνια στο θέατρο και ανακαλύπτει τη σκηνή σε κάθε δουλειά ξαφνιάζοντας την τελευταία στιγμή μ' έναν αυτοσχεδιασμό. Δεν με συμβουλεύει παρά μόνον για πρακτικά θέματα. Στις καθυστερήσεις π.χ. κατά τις πρόβες μου λέει: εκμεταλλεύσου το χρόνο και κάθισε σε μια καρέκλα γιατί μετά από χρόνια θα σε πονούν τα γόνατά σου»...

Αντιμετωπίζει το αβέβαιο τοπίο στο θέατρο με ψυχραιμία. «Ποτέ δεν ήταν εύκολα και τώρα ακόμα χειρότερα. Χρειάζεται υπομονή και επιστροφή στις παλιές, αληθινές χαρές που δίνουν η οικογένεια, οι φίλοι, η ανθρώπινη ζωή. Τι αξία έχει ένα ακριβό παπούτσι ή ένα ρολόι μπροστά στην ικανοποίηση που σου δίνει μια συλλογική δουλειά; Στη Θεσσαλονίκη γνώρισα εξαιρετικούς ηθοποιούς που κανείς δεν γνωρίζει, γιατί το όνομά τους δεν έχει εξαργυρωθεί εμπορικά. Θέλω να νιώθω υπεύθυνη προς τον θεατή που θα φύγει απ' το σπίτι του, θα πληρώσει εισιτήριο, θα μπει σε μια αίθουσα για να παρακολούθήσει κάτι που συντελείται εκείνη τη στιγμή μπροστά του, γι' αυτόν».

Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός έγιναν από νωρίς όπλα για να αντιμετωπίσει τον πατέρα της -έναν σίφουνα. «Δεν γινόταν αλλιώς. Εμπαινε στο σπίτι, φούσκωνε σαν μπαλόνι και σε κόλλαγε στον τοίχο. Αν άφηνες άλλα συναισθήματα ν' αναπτυχθούν, αγανάκτηση ή θυμό, θα σ' έσπρωχναν στη μιζέρια και τη μικρότητα».

Δηλώνει φανατική Παναθηναϊκός, αλλά και πολιτικοποιημένη με τον τρόπο της. Πιστεύει ότι η εποχή δεν διαθέτει ήρωες σε κανένα χώρο. «Χρειάζεται ταλέντο για να ηγείσαι και ταλέντο για ν' ακολουθείς ως στρατιώτης. Η θλίψη που βλέπουμε σήμερα ολόγυρα είναι γιατί χάσαμε την αλήθεια μας. Νομίζω ότι ο καθένας προσωπικά μπορεί να στρέψει αλλού τα γρανάζια του συστήματος. Ας σταματήσουμε να ψηφίζουμε και να ψωνίζουμε. Μεγάλωσα με μια μητέρα δεξιά και χριστιανή κι έναν πατέρα αριστερό και άθεο. Εκείνη επιχειρηματίας, εκείνος καλλιτέχνης που δρούσε με το συναίσθημα. Κι όμως, αν και χώρισαν μετά από χρόνια ισορροπημένης μάλιστα συμβίωσης, μπορούν σήμερα να είναι φίλοι. Ολα μπορούν να γίνουν. Αρκεί να το αποφασίσουμε».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Μουσική