Έντυπη Έκδοση

με ένα δεκανίκι για τη νίκη ...

Ολοι ή σχεδόν όλοι έχουμε πειράξει ή θα θέλαμε να έχουμε πειράξει τον τσολιά που φυλάει στο Σύνταγμα ή άλλους αντίστοιχους φρουρούς σε άλλες χώρες. Είναι τελείως παιδιάστικο, άρα ωραίο.

Δεν καταλαβαίνω λοιπόν γιατί σε ορισμένους συμπατριώτες μας ξίνισε ελαφρώς έως βαρέως ή φιλοπαίγμων διάθεση των Αμερικανών άσσων του ΝΒΑ να πειράξουν τον εύζωνα υπηρεσίας, να φωτογραφηθούν μαζί του και να τεστάρουν την αταραξία του. Παιδαριώδες -άλλωστε οι Αμερικανοί είναι οι αεί παίδες της εποχής μας- συνεπώς καλοπροαίρετο.

Οταν βομβαρδίζουν οι Αμερικανοί έχουμε πρόβλημα, κι όχι όταν παιδιαρίζουν. Εξάλλου η φωτογραφία με τον ευσταλή εύζωνα της φρουράς -ομορφόπαιδο- άτεγκτον στο πόστο του, έκανε τον γύρο του κόσμου, ως μια εύθυμη, καλόκαρδη κι ανθρώπινη πινελιά για τη χώρα μας και τους ανθρώπους όπου γης...

Αρχίζω να έχω (επιτρέψτε μου το πρώτο ενικό) επαγγελματικό πρόβλημα. Απ' όταν άρχισα να σκιτσογραφώ στον πρωθυπουργικό θωκό της χώρας έχουν καθήσει επτά πρωθυπουργοί· δεν θα έλεγα ότι ήταν και οι επτά σαν τις επτά πληγές του Φαραώ, αλλά όλοι, άλλος λίγο άλλος πολύ, μας έδιναν απλόχερα και πλουσιοπάροχα το υλικό απ' το οποίο φτιάχνονται οι γελοιογραφίες.

Οπως επί παραδείγματι ο κ. Μητσοτάκης· ο οποίος παραδεχόταν, μιλώντας μια φορά σε όλους τους σκιτσογράφους (στο πλαίσιο μιας πανελλήνιας έκθεσης), ότι «εγώ είμαι γεννημένος, χο-χο, για γελοιογραφία, χο-χο!». Αρχοντας! (του σκότους συνήθως, αλλά και με ευρύτερες περιοχές)...

Τι γίνεται όμως όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας δεν είναι «γεννημένος για γελοιογραφία», αλλά γεννημένος για να κάνει γελοιογραφίες ο ίδιος;

Διότι τι άλλο από γελοιογραφία (πλην όμως δευτεράντζα) είναι όταν ο κ. Πρωθυπουργός μάς καλεί σε αγώνα για να απαλλαγούμε απ' το Μνημόνιο που ο ίδιος μάς επέβαλε;

Εδώ ο τάλας γελοιογράφος σηκώνει τα χέρια ψηλά και αφίεται στα χέρια της επιστήμης ή της θείας χάριτος για να μπορέσει να κάνει μια γελοιογραφία χειρότερη απ' την προρρηθείσα.

Τι άλλο από γελοιογραφία είναι όταν ο κ. Παπακωνσταντίνου διαβεβαιώνει τους Ελληνες ότι δεν θα χρειασθεί δεύτερο Μνημόνιο, απλώς θα... επικαιροποιείται το υπάρχον!

Θα μου πείτε «αυτό είναι δούλεμα! κουλάτο μεν, με άνεση βεβαίως αλλά δούλεμα! όχι γελοιογραφία!». Μεγάλο το δίκιο σας! Οι γελοιογραφίες δεν δουλεύουν τον κοσμάκη. Οι κυβερνήσεις τον δουλεύουν. Αλλά πόσο να γελοιογραφήσει κανείς αυτό το διαρκές και ξεδιάντροπο δούλεμα, χωρίς να καταντήσουν οι γελοιογραφίες σαν αυτές που σκιτσάρει καθημερινώς ο Πρωθυπουργός μας;

Διότι τι είναι όταν ο κ. Στίγκλιτς, σύμβουλος του κ. Πρωθυπουργού, χαρακτηρίζει ανοησία την ανυπαρξία πολιτικής δημοσίων επενδύσεων, που εφαρμόζει ο κ. Παπανδρέου; Γελοιογραφία ή δράμα;

Ας δώσουμε όμως στον ίδιον τον κ. Πρωθυπουργό την ευκαιρία να απαντήσει: «Υπάρχουν τα λεφτά, πάμε στις κάλτσες»!

...!

Αξιοπρόσεκτο! Τον εθνικό ύμνο της πατρίδας τους της Χιλής διάλεξαν από ψυχής κι αυθόρμητα να τραγουδήσουν οι 33 εργάτες μεταλλωρύχοι όπου έχουν εγκλωβιστεί στις μίνες του ορυχείου που δούλευαν, 700 μέτρα κάτω απ' την επιφάνεια της γης.

Γιατί όμως τον εθνικό ύμνο. Γιατί μόλις επικοινώνησαν οι θαμμένοι εργάτες με τους διασώστες τους, άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο - μια δήλωση απ' τα έγκατα της γης έως τα ουράνια, ότι είναι ακόμα ζωντανοί.

Διότι, και η Εταιρεία φταίει που θάφτηκαν, και το χιλιανό κράτος που επέτρεψε στην Εταιρεία να λειτουργεί με τέτοιους όρους! Γιατί λοιπόν τον εθνικό ύμνο οι εργάτες; ίσως γιατί το συνανήκειν, η πατρίδα, η «πόλη» δίνουν νόημα στον πολίτη; στον άνθρωπο; στη σχέση του με το ψωμί, τα παιδιά του, τις ελπίδες του; ίσως γιατί ο αυτοσεβασμός του και η αξιοπρέπειά του στέκουν πιο ψηλά απ' τις εταιρείες και τα κράτη που κάνουν τις πατρίδες κιμά; γιατί άραγε τον εθνικό ύμνο;

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

1 σχόλιο

1 Ο/Η ΕΥΤΕΡΠΗ έγραψε: (πριν 7 έτη)
Στάθη η ίδια μας η ζωή έχει τόσο εξευτελιστεί που είναι γελοιογραφία από μόνη της.
Ζούμε μέρα τη μέρα την επιβράδυνση της προόδου, την έλλειψη ελπίδας και ιδανικών, με αναξιοποίητους ανθρώπους που τους μαστίζει η ανεργία ενώ έχουν πολλά να προσφέρουν στην κοινωνία, σε μια αυξανόμενη εφιαλτική αγωνία για το μέλλον των παιδιών μας.
Η εμπιστοσύνη μας έχει κλονιστεί ανεπανόρθωτα στους πολιτικούς ηγέτες.
Η ατιμωρησία όλων όσων έφαγαν χρήμα είναι και η επιβράβευση της δύναμής τους απέναντι μας.
Η διαρκής ανοχή μας δηλώνει αδυναμία.
Οπότε είμαστε γελοίοι και γελοιογραφούμαστε αυτεπάγγελτα.
Ρωτάς γιατί οι Χιλιανοί εργάτες έψαλαν τον Εθνικό τους Ύμνο από τα έγκατα της γης ως τα ουράνια, ενώ και αυτοί είναι απογοητευμένοι από τους πολιτικούς τους… γιατί;
Ίσως είναι ένα καλό παράδειγμα ομοψυχίας και εθνικής Ιδέας, αυτές οι γεμάτες ελπίδα φωνές από τα Τάρταρα των ορυχείων…
Ίσως δεν βρήκαν από που να πιαστούν για να θρέψουν την ελπίδα τους.
Χρειάστηκαν ένα τραγούδι που να τους ενώνει όλους, και τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο της πατρίδας τους.
Ένα τραγούδι που να τονώσει τα αποθέματα του κουράγιου τους.
Τέσσερεις μήνες χρειάζονται για να τους βγάλουν έξω, αλλιώς θα τελειώσει η ζωή τους εκεί..
Ωστόσο το ηθικό τους μέσα από την τραγική αυτή συγκυρία είναι παράδειγμα προς μίμηση γιατί παραμένει ψηλό.
Άνθρωποι θαμμένοι στα βάθη της γης που ελπίζουν να δουν σύντομα το φως του ήλιου.
* *
Και εμείς ζωντανοί, ισόβια φυλακισμένοι στο σκοτάδι της απαξίωσης , στον ήλιο της ελπίδας….. άτολμοι …αμήχανοι ….. κάτω από τον πράσινο ήλιο της αυτάρεσκης και οξύμωρης ( ενδιαφέρουσας ψυχιατρικά ) αδιαφορίας τους .
Κι’ απ’ τις ακροτελευταίες στροφές του Εθνικού Ύμνου μας
157« Τι θα κάμετε; Θ ’αφήστε
«Να αποκτήσωμεν εμείς
‘Λευθερίαν, ή θα την λύστε
‘Εξ’ αιτίας πολιτικής ;
158 < Τούτο ανίσως μελετάτε,
‘Ιδού εμπρός σας τον σταυρό.
Β α σ ι λ ε ί ς ! ! ελάτε , ελάτε ,
Και κτυπήσετε κ’ εδώ .>
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 1

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος