Έντυπη Έκδοση

Ο φιλαράκος («Μπελ αμί»)

Κάποτε, το βασικό όπλο ενός δημοσιογράφου ήταν να ξέρει να γράφει, αν είναι δυνατόν και με κάποιο στυλ.

Τώρα, το κριτήριο αυτό έχει από καιρό πάψει να παίζει κύριο ρόλο, για διάφορους λόγους, που μπορούμε αναλυτικά να τους βρούμε στο μυθιστόρημα του Γκι Ντε Μοπασάν... Ο δημοσιογράφος - τυχοδιώκτης, ο δημοσιογράφος -πρώην ρεμάλι και νυν- παράγοντας της δημόσιας ζωής, αναλύεται στο έργο αυτό, για πρώτη φορά, με απόλυτη γλαφυρότητα. Ομως ακόμα κι αυτός είχε ανάγκη, τότε, από ένα καλό κείμενο, κι αν δεν μπορούσε ο ίδιος να το γράψει, έπρεπε κάποιος να το γράψει γι' αυτόν. Ο Ghost Writer ανήκει στα πιο παλιά επαγγέλματα, αλλά επισημοποιήθηκε στην εποχή μας.

Κάτι ακόμα σημαντικό που μας αποκαλύπτει ο «Φιλαράκος» (ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, θα 'πρεπε από καιρό να διδάσκεται στις σχολές δημοσιογραφίας) είναι πως κι αν ακόμα δεν ξέρεις να γράφεις ούτε το όνομά σου (που λέει ο λόγος), αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να μπεις στο επάγγελμα, σιγά σιγά θα μάθεις να γράφεις, τουλάχιστον εκείνα που σου είναι απαραίτητα για να κάνεις μια πολύ συγκεκριμένη δουλειά (στην εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας δεν είναι απαραίτητο ούτε αυτό...). Υπάρχουν πολλά ξένα και μερικά ελληνικά εγχειρίδια δημοσιογραφίας που σκοπό έχουν να μας πούνε πόσο σημαντικό είναι (και πράγματι είναι) το επάγγελμα του δημοσιογράφου, πόσο μεράκι και πάθος χρειάζονται, αλλά και κάποιο ηθικό υπόβαθρο (ακριβώς όπως και στην πολιτική). Αν το ηθικό υπόβαθρο λείπει, ο δημοσιογράφος δεν θα είχε κανένα λόγο να ασχολείται με τη δημοσιογραφία, θα μπορούσε να κάνει διάφορα άλλα πράγματα που θα του απέφεραν διασημότητα και χρήμα. Η δημοσιογραφία απαιτεί ένα στοιχειώδες, ας το πούμε, όραμα. Ακόμα και για μια απλή καταγραφή, περιγραφή των γεγονότων. Αυτό που μετράει είναι η ανάγκη επικοινωνίας, στην αυθεντική της έννοια και όχι στη σημερινή, καθαρά εμπορική, όπου επικοινωνιακό ονομάζεται οτιδήποτε πουλάει. Ενας καθαρά διαφημιστικός όρος έχει περάσει σε πολύ πιο σημαντικά πράγματα, που μπορεί να καθορίζουν την πορεία μιας χώρας.

Ο Μοπασάν καταγράφει επίσης με φοβερή ευστοχία άλλα δύο βασικά χαρακτηριστικά του δημοσιογράφου-τυχοδιώκτη: την υψηλή γνωριμία και τον εκβιασμό. Χωρίς αυτά τα δύο, κατά τον Μοπασάν, είναι πολύ δύσκολο να φτάσει κανείς στην αληθινή άσκηση τέταρτης εξουσίας. Υπό αυτήν την έννοια, το έργο του είναι και πολιτικό, αλλά παράλληλα ένα συναρπαστικό αφήγημα, που διαβάζεται απνευστί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο