Έντυπη Έκδοση

Το πείραμα της Ουρουγουάης

Η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους μιας χώρας μπορεί να οδηγήσει είτε στον αποκλεισμό της από τις διεθνείς αγορές και την ύφεση επί πολλά χρόνια, όπως η Αργεντινή, είτε σε σύντομη επαναφορά της οικονομίας σε αναπτυξιακή τροχιά όπως η Ουρουγουάη την προηγούμενη δεκαετία.

Ιούλιος του 2002. Ο τότε υπουργός Οικονομικών Αλμπέρτο Μπενσιόν πρωταγωνιστούσε στη χειρότερη κρίση. Ιούλιος του 2002. Ο τότε υπουργός Οικονομικών Αλμπέρτο Μπενσιόν πρωταγωνιστούσε στη χειρότερη κρίση. Σε αντίθεση με ό,τι πολλοί πιστεύουν, η αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να πάρει διάφορες μορφές από την επιμήκυνση της διάρκειας των δανείων, όπως αυτή που φαίνεται να ευνοεί το ΔΝΤ για την Ελλάδα, μέχρι την ανταλλαγή των παλιών ομολόγων με νέα που θα περιλαμβάνει «κούρεμα», δηλαδή μείωση της αξίας τους.

Η Ουρουγουάη βρέθηκε σε δύσκολη θέση στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Ξέσπασε οικονομική κρίση και εν συνεχεία η χρεοκοπία της Αργεντινής ενέτεινε το πρόβλημα: Πάνω από το 40% των τραπεζικών καταθέσεων της Ουρουγουάης ανήκαν σε μη κατοίκους, κυρίως Αργεντινούς, που απέσυραν τα χρήματα τους ενώ το χρέος της χώρας ήταν κατά 90% σε δολάρια.

Η κυβέρνηση της Ουρουγουάης προσπάθησε να αντιμετωπίσει την κρίση αφήνοντας ελεύθερη τη διακύμανση του εθνικού νομίσματος τον Ιούνιο του 2002, με αποτέλεσμα την υποτίμησή του κατά 50%. Η υποτίμηση ανέβασε απότομα τον λόγο δημοσίου χρέους προς ΑΕΠ, δημιουργώντας κρίση εμπιστοσύνης, απόσυρση καταθέσεων και κλείσιμο τραπεζών (Ιούλιος του 2002).

Με τις τοκοχρεολυτικές δόσεις να ανέρχονται στο 16% του ΑΕΠ το 2003 και να ξεπερνούν το 21% του ΑΕΠ το 2006, η κυβέρνηση της Ουρουγουάης πρόσφερε στους κατόχους συγκεκριμένων ομολόγων να τα ανταλλάξουν με νέα ομόλογα. Ο σκοπός της ανταλλαγής δεν ήταν να μειωθεί το χρέος, αλλά να ανακουφισθεί η χώρα από τις μεγάλες δόσεις. Γι' αυτό το σκοπό, η Ουρουγουάη χώρισε τους ομολογιούχους σε 3 κατηγορίες. Σ' αυτούς που κατείχαν ομόλογα που υπάγονταν στο εσωτερικό δίκαιο, σ' εκείνους που κατείχαν ομόλογα που υπάγονταν στο διεθνές δίκαιο και τέλος σ' εκείνους που είχαν αγοράσει ομόλογα «σαμουράι», δηλαδή εκδοθέντα στην Ιαπωνία. Κατόπιν προσπάθησε να προσφέρει όρους που θα ικανοποιούσαν το μεγαλύτερο μέρος των πιστωτών. Η ανταλλαγή των ομολόγων θα προχωρούσε μόνο αν το 80% των ομολογιούχων και πλέον αποδεχόταν το ντιλ.

Πάνω από το 89% των ομολογιούχων αποδέχθηκαν την προσφορά που βασιζόταν στην ιδέα της επιμήκυνσης της διάρκειας των παλιών ομολόγων και εντόκων με την παροχή κάποιων κινήτρων όπως σταδιακά αυξανόμενο κουπόνι (step up), ρευστό για το 15% της αξίας των εντόκων που έληγαν την ίδια χρονιά κ.λπ.

Η αναδιάρθρωση του συγκεκριμένου μέρους του δημοσίου χρέους της Ουρουγουάης μέσω της επιμήκυνσης της ζωής των παλιών ομολόγων, συνήθως κατά 5 χρόνια και άνω, αποδείχθηκε άκρως πετυχημένη και η χώρα βγήκε στις αγορές σε ένα μήνα. Η επιμήκυνση της διάρκειας των χρεογράφων είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν οι ομολογιούχοι μια μείωση της καθαρής τωρινής αξίας της επένδυσής τους από 5% έως 20%, ανάλογα το ομόλογο. Το μέσο «κούρεμα» ήταν 13%.

Η πετυχημένη αναδιάρθρωση επέτρεψε στη χώρα να ξαναβγεί στις αγορές και να δανεισθεί ένα μήνα μετά από το γεγονός.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Οικονομική και δημοσιονομική πολιτική