Έντυπη Έκδοση

λεηλατούμενος λαός ...

Συνδιαχείριση. Το νέο τοτέμ. Στο Αιγαίο. Που εκτός απ' τα ψάρια του πρέπει να ανήκει και στους Αμερικανούς. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο οι αντιθέσεις Ελλάδας - Τουρκίας. Προϋπόθεση για αυτές τις αντιθέσεις οι συνεχείς και διευρυνόμενες διεκδικήσεις της Τουρκίας. Προϋπόθεση των τουρκικών διεκδικήσεων η αμερικανική υποστήριξη και οι ΝΑΤΟϊκές στοχεύσεις και προτεραιότητες.

Με την Ελλάδα επί μακρόν αδρανή στις διπλωματικές της σχέσεις, ανίκανη να επωφεληθεί από τα συμφέροντα φυσικών της συμμάχων, αποξενωμένη απ' αυτούς όλο και πιο πολύ, έχει φθάσει πλέον να ασφυκτιά «έξι μίλια ένθεν των ζωτικών της συμφερόντων» -για να το πούμε κάπως σχηματικά.

Η Ελλάδα βρίσκεται τώρα σε τέτοια οικονομική αδυναμία (και δομική) που φαίνεται ανίκανη να δηλώνει -πόσο μάλλον να υπερασπίζεται- την κρατική κι εθνική της κυριαρχία (προς πολλούς τρίτους, ΗΠΑ, Τουρκία, Ενωση κι άλλους)...

Από μηχανής θεός λοιπόν η Συνδιαχείριση. Ενα ακόμα «Μνημόνιο» που θα το ονομάζουμε «Γουάντα»...

Η Ελλάδα, από το 1974, λειτουργεί με το σύνδρομο της ήττας. Διότι τότε η χώρα ηττήθηκε. Οχι η άρχουσα τάξη, η χώρα. Η άρχουσα τάξη απλώς μέσα απ' αυτήν την ήττα (την οποία αμέσως παραδέχθηκε) βεβαιώθηκε η ίδια για το ορθόν τών έως τότε προσανατολισμών της. Οτι δηλαδή δεν μπορούσε να 'ναι τίποτε περισσότερο από παραπληρωματική των ξένων Δυνάμεων. Οτι το στίγμα της διαμόρφωσής της μέσα από τη συνεργασία της στην Κατοχή με τον Αξονα και τη συνεργασία της στον Εμφύλιο κι ύστερα με τους Αγγλοαμερικανούς, την καταδίκασε να 'ναι αυταρχική στο εσωτερικό (όσον και ληστρική με τον λαό), δουλική και υποτελής ως προς τους ξένους «Συμμάχους» της, ήγουν προστάτες.

Η αστική τάξη της εποχής του Βενιζέλου έφθασε κακήν κακώς και μεταλλαγμένη στην εποχή του Παπάγου κι έκτοτε, πλην ολίγων Λακεδαιμονίων, βυθίστηκε σε όλο εκείνο το καραγκιοζιλίκι που κατέληξε στην τραγωδία της Κύπρου. Η Ελλάδα, από αστικό αναπτυσσόμενο κράτος έως την εποχή της δικτατορίας του Μεταξά, εξέπεσε πάλι στο επίπεδο μιας αποικίας κι ενός προτεκτοράτου, παρά τον ηρωικό αγώνα του λαού της στην κατοχή, στην ανοικοδόμηση, στην εργασία, στο επιχειρείν, στις τέχνες και τα γράμματα.

Αλλά, αν ο ελληνικός και ο κυπριακός λαός βίωσαν το Κυπριακό ως τραγωδία, η αστική μας τάξη αποδείχθηκε το φιάσκο αυτής της υπόθεσης. Εκτοτε οι κυβερνήσεις αυτής της τάξης, οι κυβερνήσεις του δικομματισμού, διαχειρίζονται τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας με το σύνδρομο της ήττας του 1974.

Κι ως εκ τούτου εφαρμόζουν από τότε μπροστά σε κάθε πρόβλημα ή πρόκληση την πολιτική του κατευνασμού. Κατευνασμός προς τον εκάστοτε προκαλούντα και προσφυγή στην υψηλή προστασία (που ουδέποτε προστασία αποδείχθηκε) των ΗΠΑ.

Από το 1974 και μετά, όποτε η Τουρκία προκαλεί, και προκαλεί όλο και πιο πυκνά, η Ελλάδα ακολουθεί πολιτική κατευνασμού -και, ασχέτως λεονταρισμών τύπου «βυθίσατε το Χόρα», εν τέλει καταλήγει σε διευθετήσεις που ομολογούν διαρκώς ένα αλλεπάλληλο mea culpa. Συνοδευόμενο μάλιστα συχνά με περίτρομες «ευχαριστίες» όπως εκείνες του έντρομου κ. Σημίτη προς τους Αμερικανούς μέσα απ' το ίδιο το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ετσι όχι μόνον αποκτήσαμε γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο αλλά, ακολουθώντας συνεχώς τον «δρόμο προς τα Σούσα», τον δρόμο του κατευνασμού, ο κ. Σημίτης στη Λισσαβώνα άνοιξε την Κερκόπορτα ακόμα και στην ίδια τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Είναι πασίγνωστο ότι ο κατευνασμός οδηγεί ή στην ήττα χωρίς πόλεμο ή στον πόλεμο. Είναι επίσης πασίγνωστο ότι η Ελλάδα συνεχώς λόγω αυτής της πολιτικής περισφίγγεται. Οχι μόνον γκρίζες ζώνες, αλλά απειλές πολέμου εν σχέσει με τα χωρικά μας ύδατα, παραβιάσεις και παραβάσεις, αμφισβήτηση συνόρων, όλα είναι στην ημερήσια διάταξη. Η Τουρκία

κάνει το ένα βήμα μετά το άλλο. Τώρα η Ελλάδα ασφυκτιά. Δεν μπορεί να ορίσει ΑΟΖ, κινείται με ασφάλεια μόνον δυτικώς του 25ου Μεσημβρινού, η άμυνά της έχει γίνει κόσκινο απ' τις επιλογές της μίζας, ο συσχετισμός μέσα στο ΝΑΤΟ γέρνει διαρκώς υπέρ της Τουρκίας και οι προκλήσεις πλέον αφορούν το ίδιο το έδαφος της χώρας, στη Θράκη.

Ομως οι ελληνικές κυβερνήσεις επιμένουν στον κατευνασμό! Με αδρανή τη διπλωματία της, αποξενωμένον τον λαό της και διαλυμένη την οικονομία της, φέρεται, η Ελλάδα φέρεται σαν να έχει χάσει πόλεμο.

Ακολουθεί λοιπόν έτσι την ίδια πολιτική του κατευνασμού απέναντι και σε ήσσονες αλλά ισχυρώς προστατευόμενες δυνάμεις όπως η FYROM και η Αλβανία. Με τα ίδια θλιβερά αποτελέσματα (ΑΟΖ, όνομα, τσάμικο -όχι ο γνωστός χορός).

Κι ενώ τόσον οι ΗΠΑ όσον κι ορισμένες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις ενθαρρύνουν τον εθνικισμό των Αλβανών και των Σκοπιανών, η Ελλάδα εξακολουθεί να χρεώνεται πατόκορφα αγοράζοντας απ' αυτούς τους ίδιους «αιχμάλωτα» όπλα, καθώς και να ξεπουλάει για χάρη τους υποθέσεις ζωτικές για την ίδια, όπως ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη.

Ούτε καν η Λιβύη φαίνεται να μας παίρνει στα σοβαρά, ενώ ο συντονισμός με την Κύπρο και την Αίγυπτο για τον προσδιορισμό Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών δεν σκοντάφτει μόνον πάνω στην τουρκική αντίδραση, αλλά και στους νεόκοπους τυχοδιωκτισμούς που η κυβέρνηση Παπανδρέου άρχισε με το Ισραήλ...

*****

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που τα «εξ εσπερίας νέφη» ζώνουν μια αδύναμη Ελλάδα κι απ' τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

15 σχόλια

11 Ο/Η Κοινός νους έγραψε: (πριν 7 έτη)
Μου άρεσε πάντα να διαβάζω... Ο,τιδήποτε...
.............
Έτρεφα πάντα εκτίμηση στους ανθρώπους με άποψη για τη συμβολή τους στη διάνοιξη νέων οριζόντων στην ανθρώπινη σκέψη, στη δημιουργίου λόγου και αντίλογου.
...................
Από την άλλη, θεωρώ ότι η κριτική και ο σχολιασμός απόψεων και θέσεων είναι ένα επικίνδυνο σπορ, ιδιαίτερα όταν επιτελούνται από "σχολιαστές" με ιδιαίτερη ροπή στο να εστιάζουν την προσοχή τους στο "δέντρο"- γνώμη/άποψη και να χάνουν την έννοια του "δάσους" - νοήματος/μηνύματος.
..................
Ευχαριστώ τον Στάθη για τις "επιβεβαιώσεις - αντιρρήσεις - αμφιβολίες" που προσφέρει στον προσωπικό μου τρόπο σκέψης.
......................
Ευχαριστώ τους συν-αναγνώστες για τα σχόλιά τους. Μέσα από αυτά έχω κατανοήσει πλήρως τη γνωστή αρχαία ρήση: "Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν"._
12 Ο/Η Ανώνυμος έγραψε: (πριν 7 έτη)
οι σημερινοί σχολιαστές (εκτός μερικών) είναι θλιβεροί συνομωσιολογούντες ανίκανοι να σκεφτούν και πωρωμένοι από πληροφορίες από χαμερπήμπλογκ του παρόντος μη εξαιρουμένου.
13 Ο/Η Περσινός έγραψε: (πριν 7 έτη)
Ναι, για όλα φταίνε αυτοί που εδώ και 30 χρόνια δηλώνουν (-ανε) πολιτικοί. Οι άχρηστοι σκιντζήδες που τίποτα σωστό δεν είναι ικανοί να κάνουν. Είπε π.χ. πριν λίγο καιρό ο Ρέπας να μειωθεί στους 150 (?) ο αριθμός των χειροκροτητών της Βουλής μας. Ακούσατε να δόθηκε καμιά συνέχεια στην πρόταση ? Κι εσύ φίλε μου πόσων πολιτικών/βουλευτών γνωρίζεις τα ονόματα, την πολιτεία τους και την προσφορά τους ? Τώρα καλυμμένα μιλάνε για απολύσεις στο Δημόσιο, κανένας όμως δεν τολμά να πει πως μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο είναι και οι παπάδες: Να ένα καλό σημείο για ν' αρχίσει η περικοπή δαπάνης μισθοδοσίας του κράτους. Ας τους πληρώνει η εκκλησία από τον κορβανά της.
Γιατί αλλιώς γρήγορα θα θυμηθούμε τον Παλαμά που προφητικά λέει:
Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μεσ' στη χώρα....
14 Ο/Η dim έγραψε: (πριν 7 έτη)
Ένα μήνα μετά το κίνημα στο Γουδί (15 Αυγούστου 1909)…

Ψήφισμα των επαγγελματικών σωματείων Αθηνών – Πειραιώς την ημέρα του συλλαλητηρίου (14 Σεπτεμβρίου 1909) .

«Ὁ Λαός τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Πειραιῶς εἰς πάνδημον συνελθών σνλλαλητήριον, ἵνα σκεφθῇ περί τῶν Κοινῶν, ἤτοι περί γενικῆς τῶν κακῶς ἐχόντων ἀνορθώσεως, πολιτικῆς τε καὶ στρατιωτικῆς, ἥν ἀπό μακροῦ ἤδη χρόνου ἐπόθησε καὶ ἐζήτησε, καὶ τὴν ὁποίαν τὸ κίνημα τῆς 15ης Αὐγούστου ἀνέλαβε νὰ πραγματοποίησῃ ἀποβλέπων εἰς τὸ ὅτι τὰ ἔννομα συμφέροντα καὶ δικαιώματά του οὐσιωδῶς ἐθυσιάσθησαν ὑπό τὸ εὐπρόσωπον κάλυμμα ἐλευθέρου πολιτεύματος, τῶν ἀντιπροσώπων αὐτοῦ μεταβληθέντων εἰς ἰδιοτελῆ ὀλιγαρχίαν, ἀντικαταστήσασαν τόν Νόμον διὰ τῆς θελήσεώς της, συνεταιρισθεῖσαν δέ μετ’ ἀφορολογήτου πλουτοκρατίας, ἐνῶ αὐτός (ὁ λαός) στενάζει ὑπό τὸ βάρος τῶν ἀδικοτάτων φόρων, ἤτοι τῶν ἐπί τῆς κατανάλωσες, χωρίς ν’ ἀπολαμβάνῃ ὡς ἀντάλλαγμα τὴν ἀσφάλειαν τῆς ζωῆς, τιμῆς καὶ ἰδιοκτησίας του [...]. Ἀξιοῖ νὰ ἴδῃ τὴν Κυβέρνησιν ὑποβάλλουσαν τὸ ταχύτερον εἰς τὴν Βουλήν καὶ ταύτην ψηφίζουσαν ἄρτιον σύστημα νομοθεσίας, ὑπό τὸ πνεῦμα πολέμου κατά τῆς συναλλαγῆς, ἀνορθώσεως ὅλων τῶν κλάδων τῆς διοικήσεως καὶ προστασίας τῆς παραγωγῆς, ἰδίᾳ δὲ ... να ληφθῇ πρόνοια περί βελτιώσεως τῆς τύχης τοῦ ἐργάτου, δουλεύοντος ἤδη τὴν χειρίστην τῶν δουλειῶν πρὸς τὸ κεφάλαιον δι’ ἔλλειψιν παντὸς προστατευτικοῦ αὐτοῦ νόμου…».

Ι. Κορδάτος, Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, Ε’, σελ. 132 – 134 (Το παραπάνω απόσπασμα περιλαμβάνεται στο σχολικό βιβλίο «Θέματα Νεοελληνικής Ιστορίας», Γ’ Τάξη Γενικού Λυκείου Θεωρητικής Κατεύθυνσης, ΟΕΔΒ, 2009, σελ. 88)
15 Ο/Η τ.γ.θ έγραψε: (πριν 7 έτη)
Δεν είμαι ειδικός στις ... αναλύσεις και τα τέτοια θέλω όμως να σημειώσω ότι όπως τουλάχιστο τα βλέπω εγώ.
Δεν έχουμε σταθερό και συγκεκριμένο οδηγό ‘ μπούσουλα ‘’ πως αλλιώς να το πω [ πέστε τον ελληνικό, πέστε τον εθνικό πέστε τον όπως σας βολεύει.]
Όχι μόνο κάθε κυβέρνηση αλλά, και κάθε υπουργός της ίδιας κυβέρνησης έχει την δική του άποψη [ όχι αναγκαστικά ολοκληρωμένη ] και χαράσσει την δική του γραμμή [ που και αυτή είναι θολή στο μυαλό του ] ,θαρρείς και από την στιγμή που τον βάλανε υπουργό αυτός και μόνον γνωρίζει τα πάντα, αυτός και μόνο είναι ικανός και μόνος αρμόδιος να ''χαράσσει '' γραμμή.
Ανακοινώνει λοιπόν την δική του γραμμή ή τις γραμμές του χωρίς να την προσδιορίζει με σαφήνεια [κρατά και.. πισινή για παν ενδεχόμενο και για έχει την δυνατότητα να λέει ΄΄αυτό εννοούσα΄΄ ] δεν τολμά να την αποτυπώσει στο χαρτί [ γιατί και ο ίδιος δεν ξέρει την ακριβή διαδρομή της ] τολμά όμως να την χαρακτηρίζει και… εθνική
Σαν παράδειγμα και όσο αφορά την περίφημη ονομασία της ΠΓΔΜ :
Από όσα είναι γνωστά μια και μοναδική φορά βρέθηκαν σε ένα τραπέζι οι πολιτικοί αρχηγοί με παρουσία και του προέδρου της δημοκρατίας και τέλος πάντων χάραξαν μια γραμμή .Και μετά ; ο καθένας λέει τα δικά του και κάθε υπουργός χαράσσει την δική του κόκκινη γραμμή
Μα είναι δυνατό ; Μια απόφαση ανατρέπεται από νεώτερη του ίδιου ή ανωτέρου οργάνου. Έγινε κάτι τέτοιο ; Ξαναβρέθηκαν για το θέμα οι πολιτικοί αρχηγοί ; Έγινε δημοψήφισμα Ψιλά γράμματα Εγώ είμαι υπουργός ,εγώ είμαι αρμόδιος ,εγώ αποφασίζω και διατάζω
Αυτά αλλά και όχι μόνο
Τ.γ.θ
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 15

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος