Έντυπη Έκδοση

Μια αίσθηση ζωώδους ερωτισμού

Richard Laymon

Παλούκι στην καρδιά (The Stake, 1990)

μτφρ.: Βίκυ Μυλωνοπούλου

επιμέλεια: Μαριλένα Γκλίνου

εκδόσεις Οξύ, σ. 350, ευρώ 17,99

Ακόμη και ένα «εύκολο», «εύπεπτο», σύγχρονο μυθιστόρημα τρόμου, με υπερφυσικές πινελιές στο σώμα του προκειμένου να ενεργοποιήσει την αδρεναλίνη, μπορεί να λειτουργήσει ως κάτοπτρο της «νέας τάξης πραγμάτων», την οποία και διαμορφώνουν τα μέλη της κοινότητας που τη συγκροτούν - και να προκαλέσει τη σκέψη. Η μυθιστορηματική γραφή, ακόμη και της λαϊκής λογοτεχνίας, «αντιγράφει» κατά βάθος την πραγματικότητα, έστω και παραμορφωτικά, διότι η πραγματικότητα ούτως ή άλλως προσφέρει αυτό καθεαυτό το υλικό. Το θέμα βέβαια πάντα είναι πώς το διαχειρίζεται ο εκάστοτε συγγραφέας.

Το ανά χείρας μυθιστόρημα του είδους, μέσω της «καθημερινής» ιστορίας του, δίνει μια κάποια πικρή στο βάθος απάντηση στο έστω και επιφανειακά μόνο ρητορικό ερώτημα: Ο σύγχρονος κόσμος, δηλώνει, πάσχει. Και το επισημαίνει ρίχνοντας ένα σκυθρωπό βλέμμα στο σώμα της Πόλης, την οποία και τοποθετεί στο κέντρο της μυθοπλασίας του. Η ιστορία της εν λόγω Πόλης, που μοιάζει κατά κάποιον τρόπο η συνισταμένη των Πόλεων, επισημαίνεται, ήταν θλιβερή: «αυτοκτονία στο μαγαζάκι του Χόλμαν, άγριο διπλό φονικό στο ξενοδοχείο, καθάρματα που χρησιμοποιούσαν τα εγκαταλειμμένα κτήρια για να κάνουν το κέφι τους». Ως αντανάκλαση της δύσοσμης αυτής ατμόσφαιρας, ένας συγγραφέας φτηνών ιστοριών τρόμου, μαζί με κάποιον φίλο του, ανακαλύπτουν στα υπόγεια ενός εγκαταλειμμένου ξενοδοχείου το πτώμα ενός κοριτσιού που έχει θανατωθεί μ' ένα παλούκι στην καρδιά. Δεν καταφεύγουν στην αστυνομία, αλλά σκέφτονται να το χρησιμοποιήσουν ως υλικό για ένα μυθιστόρημα που καλείται να γράψει ο συγγραφέας, κι ακόμη να αφαιρέσουν το παλούκι απ' την καρδιά της για να διαπιστώνουν αν είναι ή όχι βαμπίρ. Τόσο υγιείς, φυσιολογικοί και ...πνευματικοί άνθρωποι!

Μια δύσοσμη αίσθηση ζωώδους ερωτισμού διαπνέει όλο το κείμενο, αίσθηση που χαρακτηρίζει τις σχέσεις όλων των κατοίκων της Πόλης· μαθητών, μαθητριών, καθηγητών, μικρών και μεγάλων, και που εκδηλώνεται με συμπεριφορές απίστευτης προκλητικότητας, που φτάνει μέχρι τα όρια της απροκάλυπτης βίας, βαρβαρότητας έως και κτηνωδίας. Τα πρόσωπα απλώς συνυπογράφουν με τις ενέργειές τους την ταυτότητα του σύγχρονου κόσμου, σχεδιάζοντας, κατ' επέκταση, το παρακμιακό πρόσωπό του με τις ποικίλες εκφράσεις, μορφασμούς, γκριμάτσες του, προσδίνοντας με την επισήμανσή τους -και τον σχεδιασμό τους- μια άλλη διάσταση στην οντότητά τους που υπερβαίνει τον ρόλο τους στη συγκεκριμένη ιστορία. Ο ψυχωτικός θρησκόληπτος «κυνηγός βρικολάκων» που θανατώνει τα θύματά του με την παραδοσιακή σφήνα, είναι στην ουσία ο αντιπρόσωπος του σύγχρονου υστερικού φονταμενταλισμού, ενώ ο «φυσιολογικός» καθημερινός κάτοικος της Πόλης δεν υστερεί σε μεταμφιεσμένο αμοραλισμό. Κάθε άλλο μάλιστα. Ο προαναφερθείς συγγραφέας -ας το επαναλάβουμε- ο δήθεν «πνευματικός» άνθρωπος, όχι μόνο μεταχειρίζεται το θλιβερό εύρημά του ως εμπορευματικό υλικό, προκειμένου να του αποφέρει χρήμα και φήμη, αλλά το αντιμετωπίζει και ως σκεύος... ηδονής. Εξίσου απεχθής αποκαλύπτεται και ο «ευγενικός, σοβαρός» καθηγητής, ο διαπνεόμενος από ανώτερα ιδεώδη. Κτηνώδης κατά βάθος, αν όχι και χειρότερος απ' τα επινοημένα πρόσωπα μιας φτηνότατης ιστορίας τρόμου, προσυπογράφει το δηλητηριώδες υλικό -καθόλου εν τέλει φανταστικό, απλώς παραμορφωμένο-, με το οποίο κατασκευάζει το «παραμύθι» του ο συγγραφέας. Ενα «παραμύθι» που, όπως προειπώθηκε, δεν είναι τελικά παρά μια γκροτέσκα αντανάκλαση της πραγματικότητας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου