Έντυπη Έκδοση

Οι Γάλλοι ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο

Σαράντα χρόνια είχε να ζήσει τέτοιες διαδηλώσεις η Γαλλία. Ο Νικολά Σαρκοζί, με την προσωπικότητα, την αλαζονεία και τη μανία του να συντρίψει τον αντίπαλο, πέτυχε να συσπειρώσει ένα ευρύτατο μέτωπο εναντίον του. Ομως οι φουρτούνες και τα ξεσηκωμένα πλήθη δεν γεννιούνται μόνο από το καπρίτσιο ενός ανθρώπου. Είναι η απάντηση σε μια άδικη πολιτισμική επιλογή την οποία υιοθέτησαν, με πρόσχημα την κρίση, οι κυβερνήσεις ανά την Ευρώπη, η κομματική παλέτα των οποίων εκτείνεται από την απενοχοποιημένη δεξιά μέχρι την προσκυνημένη αριστερά.

Δημήτρης Κούκος Δημήτρης Κούκος Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στην Ιταλία, δεν παράγει ούτε περισσότερο ούτε χειρότερο έργο από τον σοσιαλιστή Γιώργο Παπανδρέου στην Ελλάδα ή τον Χοσέ Λουίς Θαπατέρο στην Ισπανία. Ολοι τους θέτουν σε κίνδυνο τις δημόσιες υπηρεσίες και την κοινωνική ασφάλιση. Ολοι τους επιμένουν, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους οίκους αξιολόγησης, να εξαναγκάσουν τους εργαζόμενους να πληρώσουν αυτοί το κόστος της λεηλασίας των τραπεζών, οι οποίες, αντιθέτως, εξακολουθούν να χορταίνουν την πείνα τους απαλλαγμένες από κάθε υποχρέωση να φανούν «γενναίες» και αλληλέγγυες με τις επόμενες γενιές.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι ότι ο «δρόμος» βρίσκεται σε αναβρασμό, αλλά ότι ο γαλλικός λαός ξαναβγαίνει στο προσκήνιο. Στη διαμαρτυρία του δεν μπορεί να αντιταχθεί καμία μορφή νομιμότητας από όσες επικαλούνται οι κυβερνώντες. Η σημερινή Βουλή προέκυψε κατόπιν μιας προεκλογικής εκστρατείας κατά την οποία ο Σαρκοζί απέκρυψε τις πραγματικές προθέσεις του για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, κάτι που εμφανίζει εκ των υστέρων ως το «σήμα κατατεθέν» της θητείας του. «Το δικαίωμα για σύνταξη στα 60 πρέπει να παραμείνει ως έχει», δήλωνε τέσσερεις μήνες πριν από την εκλογή του. Εναν χρόνο αργότερα, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο αναστολής του δικαιώματος, ο νέος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, επέμενε: «Δεν θα το κάνω [...]. Δεν έλαβα τέτοια δέσμευση απέναντι στους Γάλλους. Δεν έχω, επομένως, την απαιτούμενη λαϊκή εντολή για να πράξω κάτι τέτοιο. Κι αυτό, ξέρετε, είναι που μετρά για μένα». Οι Γάλλοι, οι οποίοι ήδη κυβερνώνται σύμφωνα με μια ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη την οποία απέρριψαν μαζικά με δημοψήφισμα, αλλά τους την επέβαλαν διά της κοινοβουλευτικής οδού οι εκλεγμένοι άρχοντες της δεξιάς (συνεπικουρούμενοι από μερικούς σοσιαλιστές), διαδηλώνουν παράλληλα κόντρα στον απαξιωτικό αυταρχισμό της εξουσίας.

ΠΡΩΤΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Οι νέοι έχουν καταλάβει τι τους περιμένει. Οσο οι κρίσεις του διαδέχονται η μία την άλλη, τόσο ο καπιταλισμός θα σκληραίνει τη λογική του. Για να συντηρηθεί, η κοινωνία πρέπει να ματώσει κι άλλο, με απανωτές αξιολογήσεις, ανταγωνισμούς ανάμεσα στους εργαζόμενους και εξαντλητική δουλειά. Το απαύγασμα της έκθεσης Αταλί συνιστά, για το άμεσο μέλλον, να παγώσουν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων ώς το 2013, να επωμισθούν οι ασθενείς ένα τμήμα της οικονομικής επιβάρυνσης για τις χρόνιες ασθένειες (καρκίνος, διαβήτης), να αυξηθεί το ποσοστό του ΦΠΑ. Ολα αυτά, φυσικά, διατηρώντας τη «φορολογική ασπίδα»(1). «Εχουμε μπροστά μας δέκα χρόνια λιτότητας», προανήγγειλε ορεξάτος ο πρώην ειδικός σύμβουλος του Φρανσουά Μιτεράν, ο οποίος σίγουρα θα μείνει αλώβητος από τη λιτότητα.

Στις 7 του περασμένου Οκτώβρη, ένας μαθητής μεταξύ των διαδηλωτών εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έλαβε μέρος στις κινητοποιήσεις: «Στην αρχή είναι η εκπαίδευση, το σχολείο. Αργότερα, η δουλειά, το πιο δύσκολο κομμάτι. Κι ύστερα, η σύνταξη: η ανταμοιβή. Αν μας αφαιρέσουν την ανταμοιβή, τι μας μένει»; Οι φιλελεύθεροι ειρωνεύονται τους νέους που, παραδόξως, ανησυχούν για τη σύνταξή τους. Δεν υπολογίζουν ότι η ανησυχία τους είναι το κατηγορητήριο για τις πολιτικές που εφαρμόζουν τα τελευταία τριάντα χρόνια και που μας οδήγησαν σε αυτό το ανέλπιδο μέλλον. Οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις συνιστούν το καλύτερο μέσο για να ανατρέψουμε μια τέτοια μοίρα.

1. (ΣτΜ): οι φορολογικές ελαφρύνσεις για τα υψηλά εισοδήματα που έχει θεσπίσει η κυβέρνηση Σαρκοζί.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Le Monde diplomatique
Γαλλία