Έντυπη Έκδοση

Ο ηθοποιός με τα πολλά πρόσωπα

Ο Β. Μουρίκης ξεχώρισε ερμηνεύοντας προκλητικούς ρόλους. Αυτή τη φορά θα τον δούμε στη βραβευμένη ταινία «Attenberg»

Αν οι ηθοποιοί είναι νάρκισσοι, ο Βαγγέλης Μουρίκης αποτελεί εξαίρεση. Αν κι έχει γυρίσει καμιά τριανταριά ταινίες, συνεχίζει να αποφεύγει τη δημοσιότητα και αντιμετωπίζει τη δουλειά του στο σινεμά με σχεδόν ασκητική αφοσίωση. Ξεκίνησε από την Αυστραλία το '80, με γερές κινηματογραφικές σπουδές.

Επέστρεψε στην Ελλάδα και από τα μέσα του 1990 έριξε όλο του το βάρος στο σινεμά. Ομως, λέει, «δεν μου αρέσει να μιλώ γι' αυτά που κουβαλάω. Αυτό άλλωστε το δείχνουν και οι επιλογές σου. Από ταινία σε ταινία οι διαδρομές είναι τεράστιες. Κάποιες φορές μπορεί να οδηγηθείς σε μονοπάτια που δεν σε βγάζουν πουθενά. Γίνεσαι και λίγο Ιντιάνα Τζόουνς...».

Εκφραστικό πρόσωπο, ζεστά μάτια, με λουκ που κατά καιρούς, όπως παραδέχεται χαμογελώντας, «προσελκύει» την αστυνομία. Ομως στο πανί μεταμορφώνεται. Και τι δεν έχει παίξει: περιθωριακούς, διεφθαρμένους τύπους του υποκόσμου, φαύλους εργοδότες. Ακόμα και έναν αστυνομικό, στην «Αγρύπνια» του στενού του συνεργάτη Νίκου Γραμματικού.

Φέτος εμφανίζεται σε τέσσερις ταινίες. Στον μαυρόασπρο «Μαχαιροβγάλτη» του Οικονομίδη (ήδη στις αίθουσες) ερμηνεύει έναν ιδιοκτήτη κάβας που αναθέτει στον ανιψιό του να του φυλάει τα σκυλιά του ώστε να μην του τα δηλητηριάσουν οι γείτονες. (Χάρη στην «Ψυχή στο στόμα» του ίδιου σκηνοθέτη είχε γίνει ένας από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς.)

Στο βραβευμένο στη Βενετία «Attenberg» της Τσαγγάρη, που μεθαύριο κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και την Πέμπτη βγαίνει στα σινεμά, παίζει τον ετοιμαθάνατο πατέρα της ηρωίδας (Αριάν Λαμπέντ): έναν αντισυμβατικό γονιό που ζητά από το παιδί του να τον αποτεφρώσει, σε μια λιτή, σοκαριστική σκηνή. «Το "Attenberg"» είναι μια απλή ταινία. Ομως διανύσαμε πολλά χιλιόμετρα, ώστε να κερδηθεί αυτή η απλότητα».

Εχει παίξει και σε μικρού μήκους - δίνοντας μάλιστα ερμηνείες ζωής όπως στο βασισμένο σε αληθινή ιστορία «Κι εγώ για μένα» του Τζώρτζη Γρηγοράκη, όπου υποδύεται έναν άνθρωπο χωρίς χέρια. Αλλά με χιούμορ και αυτοσαρκασμό.

«Με ενδιαφέρει να δουλεύω με νέους ανθρώπους που ψάχνονται», λέει. «Μπλέκεσαι και όπου σε πάει». Συχνά το κάνει αφιλοκερδώς. Πρόσφατα τον είδαμε στην «Κάθαρση» του Φωκίωνα Μπόγρη, αλλά και στο «Tungsten» του Γιώργου Γεωργόπουλου. «Ο Μπόγρης μιλάει για τη νύχτα, για υπουργούς, για την αστυνομία. Και ο Γεωργόπουλος για δύο νέους που προσπαθούν να επιβιώσουν με φόντο την κρίση».

Ενας ρόλος, αφορμή για ταινία

Πριν από μερικά χρόνια έδωσε άλλο ένα ρεσιτάλ ηθοποιίας στην «Αλήθεια» του Γιάννη Σακαρίδη - μια μικρού μήκους ταινία εμπνευσμένη από το σκάνδαλο της Vodafone. Ανεβασμένος σε μια ταράτσα, άρχισε να κραυγάζει προς την απέναντι πολυεθνική σε ένα κρεσέντο βωμολοχίας πέρα από σενάρια. Μπήκε τόσο μέσα στο κλίμα της ταινίας, που παρέα με τον Σακαρίδη έγραψαν το σενάριο για μια μεγάλου μήκους εκδοχή της, που θα λέγεται «Πλατεία Αμερικής». «Μια εντελώς πολιτική ταινία για έναν άνθρωπο που νομίζει πως η φωνή του δεν έχει δύναμη. Μέχρι που δολοφονείται ένας φίλος του». Η ταινία θα μιλάει για τις περιβαλλοντικές και άλλες συνέπειες από τη δημιουργία του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη.

«Δεν έχω φιλοδοξίες σεναριογράφου», διευκρινίζει ο Β. Μουρίκης. Ομως μπλέκεται παντού: «Κάνω σινεμά σημαίνει ότι πάω στο ρεπεράζ, συμμετέχω στο στήσιμο της ταινίας».

Τον τρελαίνει κυρίως το μοντάζ. «Γιατί εκεί βλέπεις ακριβώς τα όρια της δουλειάς σου. Αρκεί μια μετάθεση της σειράς των πλάνων και είναι σαν να παίζεις άλλο ρόλο. Είναι σαν να βάφεις πρώτο χέρι το σπίτι σου και ξάφνου να αποκαλύπτονται όλες οι ατέλειες. Τότε βλέπεις πού θέλει στοκάρισμα...»*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος