Έντυπη Έκδοση

51ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ηρθε η ώρα των ανεξάρτητων

Η εναρκτήρια ταινία «127 ώρες» του Βρετανού Ντάνι Μπόιλ σηματοδότησε την ανεξάρτητη πορεία που δίνει από φέτος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ο νέος διευθυντής του, Δημήτρης Εϊπίδης.

Εκκληση για ειρηνική συμβίωση Χριστιανών και Αράβων κάνει ο Ντενίς Βιλνέβ στο «Μέσα από τις φλόγες» Εκκληση για ειρηνική συμβίωση Χριστιανών και Αράβων κάνει ο Ντενίς Βιλνέβ στο «Μέσα από τις φλόγες» Πρόκειται για μια ανεξάρτητη, γυρισμένη στην Αμερική ταινία, βασισμένη στην αληθινή ιστορία του 27χρονου ορειβάτη Αρον Ράλστον, που τον Απρίλη του 2003 παγιδεύτηκε, γαντζωμένος από το χέρι του, για περίπου πέντε μέρες σ' ένα στενό πέρασμα, σε φαράγγι της Γιούτα των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα να κόψει το χέρι του για να μπορέσει να απελευθερωθεί.

Η ιστορία της ταινίας μού θύμισε εκείνη του Κρίστοφερ Μακάντλες στην ταινία «Ταξίδι στην άγρια φύση» του Σον Πεν. Μόνο που εδώ ο Αρον Ράλστον είναι πιο προετοιμασμένος για το πώς ν' αντιμετωπίσει την άγρια φύση, με αποτέλεσμα να καταφέρει τελικά να επιβιώσει, έστω και με έναν φριχτό, αν και αποτελεσματικό, τρόπο.

Παρ' όλο που φαίνεται δύσκολο να κρατήσεις το θεατή για περίπου μιάμιση ώρα γύρω από έναν άντρα παγιδευμένο σε μια σχισμή ανάμεσα στους βράχους, ο Ντάνι Μπόιλ, όπως και σε προηγούμενες ταινίες του («Trainspotting», «Slumdog Millionaire», «28 μέρες αργότερα»), καταφέρνει με το γρήγορο, νευρώδες στιλ του να δημιουργήσει ένα έντονο σασπένς και να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή από το πρώτο ώς το τελευταίο λεπτό. Σ' αυτό συμβάλλει και η εξαιρετική ερμηνεία του Τζέιμς Φράνκο, που εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο όχι μόνο την ευρηματικότητα και την εξυπνάδα αλλά και την επιμονή και την ανθεκτικότητα του ήρωα.

Νέος Λόουτς

Τα διάφορα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, που απασχολούν σήμερα τον κόσμο μας, ήταν και παραμένουν ένα από τα θέματα του φεστιβάλ. Από τα πιο καυτά είναι τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή, όπως έδειξαν η αγγλική ταινία «Route Irish» του Κεν Λόουτς και η γαλλοκαναδική «Μέσα από τις φλόγες» του Ντενί Βιλνέβ. Στο πολιτικό θρίλερ του Λόουτς (που πρωτοείδαμε στο φεστιβάλ των Κανών), έχουμε μιαν άλλη εικόνα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, εκείνη της ιδιωτικοποίησης του πολέμου του Ιράκ και τις διάφορες εταιρείες που εξασφαλίζουν συμβόλαια για τις τεράστιες επιχειρήσεις τους. Ο Λόουτς χρησιμοποιεί την έρευνα ενός πρώην μέλους των Ειδικών Δυνάμεων για να αναπτύξει το θέμα του με γλαφυρότητα, αλλά και κριτικό μάτι, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί το σασπένς.

Η ταινία «Μέσα από τις φλόγες» (στις «Μέρες ανεξαρτησίας»), πρόταση του Καναδά για το ξενόγλωσσο Οσκαρ, είναι βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο τού Ουαζντί Μουαουάντ. Πρωταγωνίστρια είναι η χριστιανικής πίστης Ναβάλ, που ζει σε μια φανταστική, ρημαγμένη από τον εμφύλιο πόλεμο αραβική χώρα της Μέσης Ανατολής, στη δεκαετία του '70. Η τραγωδία της αρχίζει όταν η οικογένειά της δολοφονεί τον μουσουλμάνο πρόσφυγα φίλο της, ενώ η Ναβάλ στέλνεται να σπουδάσει στη μεγάλη πόλη, αφού της παίρνουν το νεογέννητο παιδί της. Την ιστορία της Ναβάλ μαθαίνουμε μέσα από τα δυο δίδυμα παιδιά της που, σύμφωνα με την παράξενη διαθήκη της, αρχίζουν να ψάχνουν για τον πατέρα τους και το άλλο άγνωστο παιδί της. Η έρευνα θα οδηγήσει σε συγκλονιστικές αποκαλύψεις. Παρά τα κάποια κλισέ στις καταστάσεις και την κάπως μεγαλύτερη απ' όσο χρειάζεται διάρκειά της, ο Βιλνέβ έφτιαξε μιαν εικαστικά όμορφη, συγκινητική, ταυτόχρονα πολύπλευρη και αρκετά τολμηρή ταινία, έκκληση για ειρηνική συμβίωση ανάμεσα σε Χριστιανούς και Αραβες, σε μια περίοδο που τα πράγματα δείχνουν να έχουν φτάσει και πάλι σε αδιέξοδο.

Ταινία από Κύπρο

Η ελληνοκυπριακή, τέλος, παραγωγή, «Από θαύμα» του Μαρίνου Καρτίκκη («Μέλι και κρασί»), είναι ένα ψυχολογικό δράμα με πρωταγωνιστές δυο οικογένειες στη σημερινή Κύπρο: από τη μια ένα αντρόγυνο, στα τριάντα χρόνια του, που προσπαθεί να αποκτήσει ένα δεύτερο παιδί μετά το θάνατο του πρώτου τους, και από την άλλη ο Μάριος, ένας γκέι νέος, που ζει με τη μητέρα του Δήμητρα, και που αναζητά τη σεξουαλική ικανοποίηση στο πάρκο, μέχρι που γνωρίζεται με έναν χορογράφο τον οποίο και ερωτεύεται. Ο Καρτίκκης έφτιαξε μια χαμηλών τόνων ταινία που, παρά τις κάποιες αδυναμίες της (μερικοί αφελείς, συχνά περιττοί, διάλογοι, άνισες ερμηνείες και κάποια χαλαρότητα στο ρυθμό) καταφέρνει, χάρη στην απλότητα και την ειλικρίνειά της (μαζί και μια λιτή μουσική υπόκρουση), να κρατήσει το ενδιαφέρον. *

Κάθε ευρώ είναι πολύτιμο

Λιτή και με συνοπτικές διαδικασίες.

Οπως, δηλαδή, θα έπρεπε να ήταν. Η τελετή έναρξης του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή το βράδυ στο «Ολύμπιον», ήταν αντανάκλαση του γενικότερου κλίματος της οικονομικής κρίσης και των περικοπών.

Για την ίδια την τελετή, βέβαια, αυτό δεν ήταν καθόλου κακό. Το αντίθετο. Η αναγκαστικά συμμαζεμένη βραδιά λειτούργησε ανακουφιστικά. Γλιτώσαμε από τους βαρετούς, φλύαρους και ανούσιους λόγους των πολιτικών παραγόντων της πόλης. Απαλλαχτήκαμε, επίσης, από τα εντυπωσιακά θεάματα και τα φανταχτερά χάπενινγκ, που σπαταλούν το δημόσιο χρήμα, αλλά δεν προσφέρουν τίποτα στο κύρος του Φεστιβάλ.

Ετσι, με δυο-τρεις λακωνικές κουβέντες από τον καλλιτεχνικό διευθυντή Δημήτρη Εϊπίδη, και ακόμα λιγότερες από τον αντιδήμαρχο Πολιτισμού Δημήτρη Γάκη, περάσαμε κατευθείαν στην ταινία έναρξης, το «127 ώρες» του Ντάνι Μπόιλ.

Ο Δημήτρης Εϊπίδης υπενθύμισε στο λόγο του το προσωπικό θρίλερ που ζει από το Μάιο, που ανέλαβε το Φεστιβάλ και του έτυχε το πρώτο... λαχείο, καθώς οι οικονομικές δυσκολίες ήταν τεράστιες. Και ξεκαθάρισε ότι ο θεσμός επιστρέφει στο ανεξάρτητο στίγμα του. «Φεστιβάλ σημαίνει ταινίες. Φέτος δεν προέρχονται από τη χολιγουντιανή Σχολή, αλλά προσεγγίζουν τον άνθρωπο με βλέμμα πρωτοπόρο και ερευνητικό», είπε.

Την ίδια ώρα έξω από το «Ολύμπιον» διαμαρτύρονταν με πανό και συνθήματα οι απλήρωτοι εργαζόμενοι της περσινής διοργάνωσης. «Εναν χρόνο τώρα απλήρωτη εργασία, το μόνο που σε νοιάζει είναι να δεις ταινία», φώναζαν. Ο Δημήτρης Εϊπίδης, ωστόσο, δύο μέρες πριν αρχίσει το Φεστιβάλ, την Τετάρτη, τους δέχτηκε στο γραφείο του και δεσμεύτηκε ότι μετά τα Χριστούγεννα θα πληρωθούν.

Ο Μπουτάρης στις αίθουσες

Πανό εναντίον του κινηματογραφικού νομοσχεδίου Γερουλάνου είχαν στήσει και οι σκηνοθέτες της Θεσσαλονίκης, το παράρτημα δηλαδή της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών. Ο υπουργός Πολιτισμού, Παύλος Γερουλάνος δεν ήρθε, όμως, στην τελετή έναρξης. Αναμένεται το Σάββατο, που θα πέσει η αυλαία του Φεστιβάλ. Ούτε ο νεοεκλεγείς δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, ήρθε. Βρέθηκε, όμως, στις σκοτεινές αίθουσες για την ταινία «Μέσα από τις φλόγες» του Ντενίς Βιλνέβ, αλλά και στα εγκαίνια της έκθεσης «Beyond Dress Codes» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Είναι άραγε σινεφίλ ή εκτελούσε ανειλημμένες υποχρεώσεις; Θα το δούμε προσεχώς.

Οι σινεφίλ της πόλης τίμησαν το Φεστιβάλ. Είναι νωρίς για συμπεράσματα, αλλά τις πρώτες δύο μέρες οι περισσότερες προβολές ήταν sold out. Το κλίμα της πόλης, όμως, δεν είναι φεστιβαλικό. Ελάχιστες αφίσες έχουν τοιχοκολληθεί. Φυσικά, λόγω οικονομίας. Φέτος κάθε ευρώ είναι πολύτιμο. Γι' αυτό και η διαφήμιση έγινε κυρίως μέσω της ηλεκτρονικής οδού. Πέρυσι το κόστος της ήταν 180.000 ευρώ. Δεν ήταν η μόνη σπατάλη.

Για να μην πούμε για το κόστος των καλεσμένων. Περισσότεροι από χίλιοι ήταν οι περσινοί καλεσμένοι του Φεστιβάλ, σκηνοθέτες (Ελληνες και ξένοι), δημοσιογράφοι, παράγοντες, παρατρεχάμενοι κ.λπ. Φέτος περιορίστηκαν στους 520. Κι αν το νούμερο ακούγεται υπερβολικό, να διευκρινίσουμε ότι καλεσμένος από...καλεσμένο έχει διαφορά, αφού τα μεγάλα ονόματα -που φέτος δεν υπάρχουν- ανεβάζουν το κόστος των εξόδων. Φέτος, για παράδειγμα, στο κόστος των αεροπορικών εισιτηρίων υπάρχει πλαφόν 300 ευρώ. Ούτε δραχμή παραπάνω δεν έδωσε το Φεστιβάλ. Συμμετείχαν στα έξοδα και οι πρεσβείες των καλεσμένων, αλλά και η Aegean, χορηγός της διοργάνωσης.

Μ' αυτά και μ' αυτά οι αποθήκες στο λιμάνι, που άλλες χρονιές έσφυζαν από ζωή, είναι σχετικά ήρεμες, αφού δεν υπάρχουν οι εκατοντάδες καλεσμένοι να σουλατσάρουν πάνω-κάτω.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος