Έντυπη Έκδοση

Θα περιμένω...

Ο χρόνος δοκιμάζει το συναίσθημα. Δοκιμάζει την προσμονή και το θέλω. Τις αποστάσεις και τις υποσχέσεις. Ο χρόνος όμως, πονηρός διπλωμάτης, κρύβεται πίσω από την αναβολή.

Κόρη επιπόλαια, ανεξέλεγκτη και αμφιβόλου παιδείας, αγωγής και καλών τρόπων. Ηδονίζεται να δοκιμάζει προγραμματισμένους και οργανωτικούς ανθρώπους. Τους ταξιδιώτες φέρ' ειπείν. Οι γιορτές «είναι εδώ» και το αποστειρωμένο αεροδρόμιο Ζαβεντέμ, των Βρυξελλών, μοιάζει με μελίσσι σε περίοδο συγκομιδής. Πολιτισμένα πειθαρχημένοι περιμένουν. Δεν φωνάζουν, δεν διαμαρτύρονται, δεν ασχημονούν. Περιμένουν. Κακοκαιρία, Θεού θέλημα και αιτία καθυστερήσεων σε πτήσεις κι ανταμώματα. Ο χρόνος, πάλι, κρύβεται πίσω από την υπομονή. Αυτή με τη σειρά της είναι κόρη μορφωμένη, αλλά και εμμονική. Τυπολατρία, διαδικασία, κανόνες. Ετσι, ο κανόνας επιβίωσης, η εργασία, είναι πεδίο ακραίας δοκιμασίας για το θύμα της. Οπως ο Πακιστανός «στυλίτης». Περιμένει, χαράματα στο Καράτσι, να τον «διαλέξουν» για δουλειά και μαζεύει ήλιο. Κακοκαιρία κι εκεί, το κρύο τσουχτερό και τα μεροκάματα ελάχιστα. Ανθρώπου θέλημα. Ισως πιο επώδυνο κι από το Τέλος στη ζωή, να είναι οι αφίξεις και οι αναχωρήσεις που ποτέ δεν έγιναν (φωτ. Reuters)

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Βέλγιο
Πακιστάν