Έντυπη Έκδοση

«Οσα δείχνει η ταινία τα έχουμε ζήσει»

Μόλις λίγα μέτρα πιο μακριά, στο κτήριο της Νομικής, 220 μετανάστες ξεκινούσαν απεργία πείνας ζητώντας πολιτικό άσυλο.

Δεν ήταν αυτός ο λόγος που συναντήσαμε σε ένα καφέ στα Εξάρχεια τους δύο Αφγανούς μετανάστες, τον 22χρονο Χαλίλ Αλιζοντά και τον 20χρονο Ραχίμ Ραχίμι.

Αν και το ταξίδι προς την Ελλάδα σήμαινε και γι' αυτούς μια διαδρομή που δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, η τύχη τους τώρα μοιάζει καλύτερη από αυτή των συμπατριωτών τους, κατ' αρχήν γιατί έχουν πολιτικό άσυλο.

Στην επικαιρότητα τους φέρνει ένας κινηματογραφικός λόγος. Είναι δύο από τους 30 Αφγανούς ναυαγούς που παίζουν στο «Man at sea». Ο Χαλίλ Αλιζοντά υποδύεται τον Ραφίντ, που γίνεται ο μεσάζοντας ανάμεσα στους ναυαγούς και τον καπετάνιο. Αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει γι' αυτούς προοπτική στην Ευρώπη. Ο Ραχίμ Ραχίμι παίζει τον Καμάλ, που καταφέρνει να δουλέψει κοντά στον μηχανικό του πλοίου.

Γνωρίζονται από τα παιδικά τους χρόνια στο Αφγανιστάν. Μεγάλωσαν στη Γάζνι, κοντά στην Καμπούλ. «Οι γονείς μας μας έδιωξαν για να μην πολεμήσουμε. Και τώρα είναι επικίνδυνα. Υπάρχουν περιοχές που ανήκουν στους Ταλιμπάν. Εμείς σταματήσαμε το σχολείο γιατί κινδυνεύαμε» λέει ο Χαλίλ Αλιζοντά. Προσθέτει με παράπονο ότι «οι συμμαθητές μου έγιναν μηχανικοί, γιατροί, εγώ τίποτα...». Ξανακάθησαν εδώ στα θρανία, για να μάθουν ελληνικά. Βρίσκεται στην Ελλάδα τρία χρόνια. Αλλά είναι εννέα χρόνια που έχει αποχωριστεί την οικογένεια του. Ο Ραχίμ Ραχίμι βρίσκεται εδώ τέσσερα χρόνια.

Ενας άλλος πόλεμος

«Απ' όταν φύγαμε, δεν έχουμε ξαναδεί τους δικούς μας» λέει ο Χαλίλ. «Καλά που υπάρχει και το Ιντερνετ» προσθέτει γελώντας. Οι δυο νεαροί, με μια έμφυτη ευγένεια ενάντια στα ρατσιστικά στερεότυπα που βλέπουν στους μετανάστες άξεστες συμπεριφορές, έχουν το χαμόγελο στα χείλη. «Τι να κάνουμε, να κλαίμε;» λέει ο Χαλίλ. «Φύγαμε από έναν πόλεμο στο Αφγανιστάν. Εδώ ζούμε άλλο "πόλεμο"». Δεν αναφέρεται τόσο στα ρατσιστικά φαινόμενα, που έχουν οξυνθεί τελευταία και ανάγκασαν τον Ραχίμ να φύγει από τον Αγιο Παντελεήμονα, γιατί, όπως λέει, «μετά τις έξι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε στον δρόμο».

Μιλάει για τη δυσκολία να βρούνε δουλειά στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. «Δούλευα τρία χρόνια σε ένα μαρμαράδικο, που έκλεισε. Δεν βρίσκω κάτι άλλο. Πρέπει να στέλνω λεφτά στους γονείς μου, γιατί ο πατέρας μου δεν μπορεί να δουλέψει και τα αδέρφια μου είναι μικρά» εξηγεί. Ο Ραχίμ δουλεύει σε ένα τσαγκαράδικο έξι μέρες τη βδομάδα. Η Κυριακή είναι η μέρα της σχόλης. «Παίζουμε μπάλα, κανά μπιλιάρδο, κάνουμε βόλτες» λέει.

Η ανεργία διώχνει πια μετανάστες από τη χώρα μας. «Οι περισσότεροι Αφγανοί που δουλέψαμε στην ταινία, έχουν φύγει. Γύρισαν στο Αφγανιστάν ή πήγαν σε άλλες χώρες της Ευρώπης» εξηγεί ο Χαλίλ.

Είναι ενθουσιασμένοι με την εμπειρία της ταινίας και τη συνεργασία με τον Γιάνναρη. Ο Χαλίλ μάλιστα θα ξεκινήσει μαθήματα σ' ένα θεατρικό εργαστήρι. «Η ταινία του Γιάνναρη είναι ρεαλιστική. Εμείς αυτά τα πράγματα τα έχουμε ζήσει» λέει με μια επιμονή στα μάτια. «Ακουσατε τι έγινε πριν από μία βδομάδα στην Κέρκυρα; Αν μπορείτε να καταλάβετε... αυτό το πράγμα είναι η ταινία».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Κύριο θέμα
«Η Ελλάδα χρεοκόπησε, μας απολύει όλους»
Για το ίδιο θέμα
«Η Ελλάδα χρεοκόπησε, μας απολύει όλους»