Έντυπη Έκδοση

Το σημείο που δείχνει η Κατερίνα Τρακάκη

Οταν στο παρελθόν ισχύει το παρόν

Κατερίνα Τρακάκη

Ζωή σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία

Σημειώσεις

εκδόσεις Αρμός, σ. 70, ευρώ 8,52

«Οπως είπε ο Θεός

σταυρώνοντας τα πόδια του

βλέπω πού έφτιαξα πλήθος ποιητών

αλλά όχι τόσο πολλή

ποίηση».

Τσαρλς Μπουκόφκσι

Οι περισσότεροι ενδιαφερόμενοι για ένα βιβλίο αυτονοήτως δεν το έχουν ακόμη διαβάσει κατά την παρουσίασή του. Προτακτικά όμως μπορεί να συμφωνηθεί ότι η Κατερίνα Τρακάκη είναι μια γυναίκα που ζει μέσα στην ποίηση. Είναι μεγάλη υπόθεση όταν τέτοιοι σπάνιοι άνθρωποι τολμούν και αποφασίζουν να δημοσιεύσουν τη δουλειά τους.

Εχω μια συνήθεια. Οταν πιάνω στα χέρια μου μια ποιητική συλλογή, διαβάζω το πρώτο και ύστερα το τελευταίο ποίημα. Το πρώτο της συγκεκριμένης είναι:

«Εμείς»

στον Κ.Ζ.

Μια μέρα

Ισως κοντινά

θα χαθούμε εσύ κι εγώ

Δεν ήτανε τυχαία

η συνύπαρξή μας

μέσα στον χρόνο

Γι' αυτό στη ζωή μας

σα μόνο σύμβολο

συνδετικό

δικαιούμαστε το

«εμείς».

Το βιβλίο, ασυνήθιστα, δεν τελειώνει με κάτι της ποιήτριας, αλλά με μια φράση της ηθοποιού Ολιας Λαζαρίδου, από μια συνέντευξη της. Ρωτήθηκε: «Τι θα θέλατε για το μέλλον;». Και απάντησε «Να υπάρξει παρόν». Με αυτήν τη φράση κλείνει το βιβλίο.

Εχουν νομίζω σημασία η πρώτη και η τελευταία λέξη ενός βιβλίου. Στο προκείμενο, η πρώτη είναι «εμείς», η τελευταία: «παρόν». Δηλαδή: εμείς - στο παρόν. Η Κατερίνα Τρακάκη ζητάει «να υπάρξει παρόν» για το «εμείς».

Νομίζω ότι η ποίηση αυτή συμβαίνει στον άξονα του χρόνου. Λέει κάπου:

«Πού ήμουνα

Γιατί δεν αντάμωσα τα μάτια σου τότε;

Θα τα είχα δει;»

Στην ποίηση της Τρακάκη το παρελθόν ισχύει στο παρόν. Μέσα όμως από λέξεις. Μέσα από αληθείς λέξεις. Η λέξη «αλήθεια» σημαίνει μη-λήθη. Οι λέξεις αυτές άντεξαν στη φθορά που επιβάλλουν οι αισθήσεις, και τώρα μάς παραδίδονται σαν εικόνες. Το παρελθόν της Κατερίνας Τρακάκη, μέσα από λέξεις, διατηρείται ασφαλές.

Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση: και η «Ζωή σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία», και το προηγούμενο βιβλίο της, η «Μοναξιά», έχουν ίδιο υπότιτλο: τη λέξη «Σημειώσεις». Είναι πολύ σεμνό αυτό, όπως πολύ σεμνή είναι η ίδια η ποιήτρια: με τα δύο βιβλία της, μόνο σημειώνει.

Σημειώνει. Δηλαδή: δίνει το σημείο της. Ή σχολιάζει σ' ένα περιθώριο. Προκύπτει όμως εύλογα το εξής ερώτημα: ποιο είναι το σημείο που δίνει με τα ποιήματά της; Ή, τι έχει να σχολιάσει στο περιθώριο της βιοτής της; Λέει κάπου στο βιβλίο που απόψε παρουσιάζεται:

«Μετά τον θάνατο τού Γ.Μ. και Χ.Λ.

Κύριε,

ώς πότε

και πώς;»

Ενα έργο έχει την αξία που θα του προσδίδαμε εάν το βρίσκαμε σε ένα συρτάρι. Χωρίς βιογραφικά στοιχεία του δημιουργού του. Ομως, μέσα από τα έργα, μπορούμε συχνά να καταλάβουμε πολλά για τον ίδιο τον δημιουργό τους.

Το σημείο που δίνει η Τρακάκη με την ποίησή της, και, ταυτόχρονα, το σχόλιο στο περιθώριο της βιοτής της είναι η αγωνία μιας ποιήτριας (ή ενός ποιητή) να συλλειτουργήσει με τον χρόνο.

Θεωρεί ότι δικαιούται, και άρα διεκδικεί ως μόνη δυνατότητα σύνδεσης, ως μόνο σύμβολο συνδετικό, το «εμείς». Ο τόπος δεν έχει σημασία. Οπως δεν έχει σημασία ο χρονικός προσδιορισμός. Ζητεί, οπουδήποτε και σε οποιοδήποτε «παρόν», να συμβεί το «εμείς».

Θα ήθελα λοιπόν να κλείσω με το εξής ποίημά της:

«Τα χέρια μας δεμένα

χιλιάδες χέρια

χιλιάδες βήματα

τα βήματά μας

ενάντια σ' έναν

αόρατο εχθρό». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου