Έντυπη Έκδοση

Θέλω τον Atlantis μου

Περνώντας μέσα από σαράντα (ερτζιανά) κύματα, η συχνότητα του παλιού Star Radio εκπέμπει και πάλι στο πνεύμα της «ελεύθερης ραδιοφωνίας»

Δεν είμαι καινούριος στα ραδιοφωνικά. Πριν από είκοσι τέσσερα χρόνια μαζί με μια παρέα από παλαβωμένα πιτσιρίκια είχαμε βάλει φωτιά στα FM.

Μέσω του Star Radio συνέβη αυτό, και αν πιστέψουμε όσα μας έλεγαν εκείνη την εποχή κάποιοι πιο σχετικοί από εμάς με τις στατιστικές μετρήσεις, είχαμε χτυπήσει κάνα δεκάρι ακροαματικότητα. Και στα βόρεια προάστια ακόμη περισσότερο, μια και μας έπιαναν ακόμη καλύτερα λόγω στέγασης του σταθμού στους Θρακομακεδόνες.

Αυτά με τα δικά μου. Ακολούθως η συχνότητα του Star Radio κατελήφθη από τον Top FM, ύστερα τα παιδιά του Star Radio μεταστεγάστηκαν στον Ηχώ FM, στη συνέχεια ο Ηχώ FM μεταμορφώθηκε σε Jazz FM, εν τέλει πουλήθηκε η συχνότητα του Jazz FM και στη θέση του υψώθηκε ένα ραδιόφωνο εμπορικό, λαϊφσταϊλάδικο, ρουτινιάρικο, με πλεϊλίστα. Μια μικρή, πικρή ιστορία, που θα μπορούσε να είναι η ιστορία ολόκληρης της «ελεύθερης ραδιοφωνίας», τουλάχιστον εντός του λεκανοπεδίου Αττικής.

Και γιατί λοιπόν τα γράφω όλα αυτά; Διότι με έχει κουράσει το εμπορικό, λαϊφσταϊλάδικο, ρουτινιάρικο και υποταγμένο στην πλεϊλίστα ραδιόφωνο της σημερινής μπάντας. Δεν το αντέχω πλέον ούτε καν στο αυτοκίνητο, όπου μπορώ ν' αντέξω τα πάντα για να ξεφύγω λιγάκι από την κόλαση του οδηγείν στο κλεινόν άστυ. Αλλάζω σταθμούς κάθε δύο λεπτά και καμιά φορά και κάθε δύο δευτερόλεπτα, αγωνιώντας μήπως και πετύχω κάτι της προκοπής και ξεχαστώ. Εξ ου και θέλω τον Atlantis μου!

Εξηγούμαι, για να μην τα μπλέξουμε. Ο Atlantis δεν είναι καινούρια υπόθεση στους 105,2 μεγάκυκλους. Υπάρχει εδώ και 20 χρόνια, έχει ταλαιπωρηθεί αρκετές φορές με την υπόθεση της αδειοδότησης, τον έχει φάει το μαύρο σκότος κάνα δυο φορές και το ψύχος του Υμηττού κάνα δυο άλλες. Και πριν από μερικούς μήνες είχε κατασταλάξει σε ένα ηχητικό μπαράζ ανάμεσα στο μέταλ και στο χαρντ ροκ, το οποίον στις περισσότερες των περιπτώσεων αφορούσε μόνο τους ειδήμονες. Ωσπου κυκλοφόρησε η φήμη ότι θα μετατρεπόταν σε σταθμό του Ολυμπιακού («Ντου FM»), έγινε ένα πατατράκ, έγινε ένα συμπούρδουλο και κάποια στιγμή αντί να κυματίσει η ερυθρόλευκη παντιέρα στα ερτζιανά, ύψωσε ανάστημα ο ήχος της Ελλάδας.

Με δυο λόγια; Με δυο λόγια ο Atlantis FM επιμένει στις νότες του ελληνικού ροκ, με ολίγη ποπ για γαρνιτούρα, μια πρέζα χιπ χοπ για γεύση και κάτι από ξένες νότες, για να μην ξεχνάμε και τις ρίζες μας. Το αποτέλεσμα; Ενα πράγμα περίεργο που θα λέγανε και στο χωριό μου, δεδομένων των ημεδαπών αδυναμιών στους τομείς του στίχου και της παραγωγής. Αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα, το ζήτημα είναι στο χαρακτήρα, στη φυσιογνωμία, στο αίσθημα (feeeling για τους φίλους) του ραδιοσταθμού.

Χωρίς πολλά πολλά, ο Atlantis είναι ίσως ο μοναδικός σταθμός στην αττική μπάντα όπου ανθεί ακόμη το πνεύμα της «ελεύθερης ραδιοφωνίας». Βλέπε αυθορμητισμός άνευ σάχλας, βλέπε χαβαλές δίχως ξεφτίλα, βλέπε αφέλεια χωρίς βλακεία, βλέπε νορμάλ επικοινωνία με τους ακροατές και όχι γλείψιμο μέχρι τελικής πτώσεως, βλέπε κορίτσια παραγωγούς που δεν χρειάζεται να εκσπερματώνουν, να ξεκαρδίζονται και να αναγγέλλουν τον τίτλο του επόμενου τραγουδιού όλα μαζί και ταυτοχρόνως. Σας μοιάζουν λίγα; Δεν είναι λίγα, είναι πολλά, είναι το ύδωρ που συνιστούσε να πάρουμε μαζί ο ποιητής στον καιρό της έσχατης ξηρασίας. Δεν θα μας ξεδιψάσει, το ξέρω, αλλά ενδέχεται να μας ανακουφίσει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Media
Με λέξεις-κλειδιά
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ)