Έντυπη Έκδοση

Δεν λογοδότησε στην Ελλάδα ο Κ. Στουντέντ

Ο κ. Μανόλης Καρέλλης, πρώην ευρωβουλευτής και πρώην δήμαρχος Ηρακλείου, γράφει:

«Ο Κουρτ Στουντέντ, ο γερμανός στρατιωτικός που διηύθυνε την επιχείρηση κατάληψης της Κρήτης που έφερε την κωδική ονομασία "Ερμής", δεν δικάστηκε στην Αθήνα, όπως γράφτηκε στην έκδοση "Η δίκη της Νυρεμβέργης", που μοιράστηκε με την έκδοση της "Ελευθεροτυπίας" της 20.2.2011.

Η ελληνική πλευρά, το ελληνικό γραφείο εγκληματιών πολέμου συγκεκριμένα, είχε διαβιβάσει, δια του κεντρικού γραφείου που έδρευε στο Λονδίνο, τα απαιτούμενα δελτία για να εκδοθεί στην Ελλάδα τόσο ο Κουρτ Στουντέντ όσο και ο στρατηγός Αλεξάντερ Αντρέ, που είχε χρηματίσει και αυτός, όπως και ο Κουρτ Στουντέντ, διοικητής των γερμανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης.

Το ελληνικό αίτημα απορρίφθηκε για τον Κουρτ Στουντέντ γιατί ο γερμανός στρατιωτικός είχε ήδη δικαστεί στον αγγλικό τομέα κατοχής της Γερμανίας και μάλιστα εν κρυπτώ, χωρίς να το μάθει κανένας στην Ελλάδα. Η δίκη του έγινε από αγγλικό στρατοδικείο που δίκαζε σύμφωνα με τις αποφάσεις της επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για τα εγκλήματα πολέμου, στο Λίνεμπουργκ της Κάτω Σαξονίας, στις συνεδριάσεις του στρατοδικείου στις 6,7,8,9 και 10 Μαΐου 1946. (...)

Το αγγλικό στρατοδικείο καταδίκασε τον Κουρτ Στουντέντ σε ολιγόχρονη φυλάκιση, ενώ το δικαστήριο που λειτούργησε σε δεύτερο βαθμό δέχθηκε την έφεσή του και τον άφησε ελεύθερο το 1948. Ο Κουρτ Στουντέντ έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην πατρίδα του. Πέθανε το 1978, στα 88 του χρόνια, και κηδεύτηκε με εκδηλώσεις εθνικού πένθους. Σύμφωνα με μια πληροφορία υπηρέτησε τον αμερικανό στρατάρχη Αϊζενχάουερ αλλά και τον γερμανό καγκελάριο Αντενάουερ ως στρατιωτικός σύμβουλός του.

Ο Κουρτ Στουντέντ δεν λογοδότησε για τα εγκλήματα που διέπραξε, ή στην πιο ευνοϊκή γι' αυτόν εκδοχή, για τα οποία δεν αντιτάχθηκε, στους νομούς Χανίων και Ρεθύμνης και συγκεκριμένα για την εκτέλεση 63 ανδρών στον Αλικιανό, στην Αγιά 9 ανδρών, στο Πατελάρι 8 ανδρών, στις Βρύσες 22 ανδρών, στο Κυρτομάδο 25 ανδρών, στο Κοντομαρί 23 ανδρών, στην Κάνδανο 8 ανδρών, στη Χερσόνησο Ακρωτηρίου 34 ανδρών, στα Περιβόλια ενός άνδρα (χωριά του νομού Χανίων) και 15 ανδρών στο Αστέρι, 18 ανδρών στο Αδελε, 10 ανδρών στο χωριό Λούτρα, 10 ανδρών και μίας γυναίκας στην Πηγή και 1 άνδρα στο Σκορδύλο (χωριά του νομού Ρεθύμνης). (...)

Και δεν μπορεί να υποστηριχθεί σοβαρά ότι οι Αγγλοι δεν γνώριζαν τη δράση του Κουρτ Στουντέντ και των υφισταμένων του τον Ιούνιο του 1941, τη χρονική περίοδο που συμπίπτει με την παραμονή του στη θέση του στρατιωτικού διοικητή του φρουρίου Κρήτης αλλά και με τις εκτελέσεις που αναφέρθηκαν. Η πληροφόρηση υπήρχε, επικράτησαν όμως άλλες σκοπιμότητες: η "προστασία" των γερμανών αξιωματικών ενόψει της ανασυγκρότησης του γερμανικού στρατού, καθώς είχε εμφανιστεί ο Ψυχρός Πόλεμος, αλλά και γιατί είχε επικρατήσει η μιλιταριστική αντίληψη που ήθελε να μην έχουν δικαιώματα οι μη ένστολοι πολίτες που εμάχοντο για την υπεράσπιση του τόπου τους εναντίον του ξένου εισβολέα».

Απάντηση: Ευχαριστώ πολύ τον επιστολογράφο για τις επισημάνσεις του. Πράγματι, ο Στουντέντ δεν δικάστηκε ποτέ στην Ελλάδα. Καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό από βρετανικό στρατοδικείο στη Γερμανία σε φυλάκιση πέντε ετών για εγκλήματα κατά βρετανών αιχμαλώτων, όχι όμως εναντίον αμάχων. Η ποινή δεν εγκρίθηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και έτσι απελευθερώθηκε το 1948.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ Δρ. οικονομολόγος

Για τη Δίκη των έξι

Ο κ. Ελευθέριος Βούρβαχης, επ. δικηγόρος, γράφει:

«Με αφορμή το άρθρο του κ. Παπαγεωργίου-Γονατά, που δημοσιεύθηκε στην "Κ. Ελευθεροτυπία" και το βιβλίο των εκδόσεών σας "Η δίκη των έξι", στη συγγραφή του οποίου συνέβαλε ο κ. Βασιλάτος, συνήγορος του κ. Πρωτοπαπαδάκη στον Αρειο Πάγο, θα ήθελα να σχολιάσω τη δεύτερη απόφαση, με την οποία περατώθηκε η διαδικασία ενώπιον αυτού.

Οπως είναι γνωστό στο Ζ' Ποινικό Τμήμα του Α. Π. επανασυζητήθηκε η αίτηση για επανάληψη της "δίκης των έξι", για τον λόγο και μόνο να συμπληρωθεί το διατακτικό της προηγουμένης απόφασης του ιδίου τμήματος, που δεν υπήρχε, λόγω της εσφαλμένης παραπομπής της υπόθεσης στην Ολομέλεια του δικαστηρίου. Η δεύτερη απόφαση, όπως και η πρώτη, εκδόθηκε με διαφορά μιας ψήφου. Παρά το ότι η πρώτη απόφαση ήταν δεσμευτική, η μειοψηφία έκρινε ότι δεν συνέτρεχε νόμιμη περίπτωση συμπλήρωσης του διατακτικού της και το δικαστήριο θα έπρεπε να την ανακαλέσει, ως μη οριστική και στη συνέχεια με την επανεκτίμηση της αίτησης να την απορρίψει ως αβάσιμη.

Ο χώρος δεν επιτρέπει σχολιασμό της μειοψηφίας, η οποία διά άλλης ατραπού υιοθέτησε την άποψη της μειοψηφίας της προηγουμένης απόφασης. Το αξιοπερίεργον όμως είναι η ενσωματωμένη στην απόφαση εισαγγελική πρόταση, που καταλαμβάνει 164 σελίδες... από τις 182 της απόφασης. Ο εισαγγελέας δεν περιορίστηκε μόνο στη συμπλήρωση του διατακτικού, αλλά και σε αυτήν του σκεπτικού της απόφασης, υποστηρίζοντας ότι ήταν ελλιπές! Προς τούτο αυτός επιστράτευσε την ιστορική του γνώση, που στήριξε σε πλούσια βιβλιογραφία... την οποία και παρέθεσε στο τέλος της πρότασής του, κάτι που δεν έχει προηγούμενο στα δικαστικά χρονικά!

Η πρόταση αυτή, ουσιαστικά ιστορικό δοκίμιο, δεν έγινε αποδεκτή από το δικαστήριο και έτσι αυτό απέφυγε να επαναλάβει το σφάλμα της πλειοψηφίας της πρώτης απόφασης, που δέχθηκε την αίτηση, στηρίζοντας την κρίση της αποκλειστικά σε μεταγενέστερες της δίκης δηλώσεις και απόψεις πολιτικών».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Στη στήλη
Επιστολές