Έντυπη Έκδοση

Πλησιάζει η ώρα της αραβικής μεσολάβησης

Μετά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις θα χρειαστεί ουσιαστική διαπραγμάτευση για την τελική διευθέτηση

Τα αραβικά κράτη, που συνέβαλαν στη λήψη της απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας, δεν συμμετέχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Καντάφι, αλλά ίσως κληθούν να αναλάβουν ενεργό ρόλο στην κρισιμότερη φάση: να μεσολαβήσουν για να δοθεί διέξοδος σε πιθανή εμπλοκή.

Κανένας άραβας ηγέτης δεν συμπαθεί ιδιαίτερα τον εκκεντρικό Μουάμαρ Καντάφι και σχεδόν όλοι έχουν δεχθεί κατά καιρούς τους μύδρους του ή τις προσβολές του. Ταυτόχρονα, σχεδόν όλοι τον «ζήλευαν» γιατί είχε καταφέρει να υποδυθεί διαδοχικά όλους τους ρόλους - από τριτοκοσμικός νασερικός εθνικιστής επαναστάτης μέχρι συνεργάτης των Μπους, Μπλερ και Σαρκοζί, περνώντας και από το ρόλο του ενισχυτή ποικίλων «υπόπτων» οργανώσεων ανά τον κόσμο.

Ηταν φυσικό, λοιπόν, ο Αραβικός Σύνδεσμος να ομονοήσει στο αίτημα για απαγόρευση πτήσεων, που θα βοηθούσε τους εξεγερμένους να γλιτώσουν από τις δυνάμεις του Καντάφι.

Παράλληλα, οι άραβες ηγέτες είχαν την ευκαιρία να ταυτιστούν με τις διαθέσεις της αραβικής κοινής γνώμης, που πραγματικά ανησυχούσε για τους εξεγερμένους και να αποσπάσουν την προσοχή από το εσωτερικό των χωρών τους.

Μπροστά στην παραδοσιακή απραξία των αραβικών καθεστώτων να βοηθήσουν τους Παλαιστίνιους ή ακόμη και μπροστά στις οδυνηρές εικόνες από το Ιράκ, οι Αραβες δέχθηκαν εντυπωσιακά γρήγορα την άποψη ότι η μόνη σωτηρία για τους εξεγερμένους Λίβυους είναι η στρατιωτική δράση των Δυτικών...

Η επιβολή όμως της απαγόρευσης πτήσεων απαιτεί βόμβες και απώλειες. Γι' αυτό και η αντίδραση του γενικού γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου και επίδοξου αιγύπτιου προέδρου Αμρ Μούσα για τα θύματα των βομβαρδισμών.

Ομως η δράση της διεθνούς δύναμης στη Λιβύη είναι «δίκοπο μαχαίρι» για τον αραβικό κόσμο. Αν δεν γινόταν η επέμβαση και έμενε ελεύθερος ο Καντάφι να συντρίψει τους εξεγερμένους, τότε θα μπορούσαν άνετα όλοι οι άραβες ηγέτες τους, να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να διασφαλίσουν την εξουσία τους...

Ταυτόχρονα, όμως, πώς να δεχθούν οι Αραβες τη στάση των ίδιων δυτικών δυνάμεων που δεν αντιδρούν, αλλά επικροτούν τη στρατιωτική παρέμβαση αραβικών καθεστώτων, όπως της Σαουδικής Αραβίας και των κρατών του Κόλπου στο Μπαχρέιν, ακριβώς για να κατασταλούν λαϊκές κινητοποιήσεις;

Η πολιτική των δύο μέτρων και σταθμών είναι η εύκολη απάντηση. Η δύσκολη είναι να αναπτυχθούν κινήματα που διεκδικούν ελευθερία και δημοκρατία, τα οποία να εξασφαλίζουν τοπική και περιφερειακή υποστήριξη, ώστε να μην έχουν ανάγκη τους πυραύλους των Σαρκοζί, Κάμερον και Ομπάμα για να ανέβουν στην εξουσία.

Στην περίπτωση που ο Καντάφι δεν ανατραπεί από «παλατιανό πραξικόπημα» ή δεν εξοντωθεί από τους συμμάχους και οι εξεγερμένοι δεν είναι σε θέση να νικήσουν άμεσα τις καθεστωτικές δυνάμεις, ενώ η αιματοχυσία συνεχίζεται, ποια στάση θα κρατήσουν οι Αραβες;

Αν η επιχείρηση «Οδύσσεια» βυθίσει υποστηρικτές και αντιπάλους του Καντάφι στην κινούμενη άμμο της λιβυκής ερήμου, τότε υπονομεύεται κάθε ευνοϊκή προοπτική για τις εξεγέρσεις και την αναγέννηση, που διαφαίνεται στον αραβικό κόσμο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Λιβύη
Μέση Ανατολή και αραβικός κόσμος
Για το ίδιο θέμα
Ζητείται λύση εξ Αφρικής