Έντυπη Έκδοση

«Παραρλάμα»

Ο ένας δανείζεται την ορολογία του περιοδικού «Art et decoration» και χαρακτηρίζει τις εξεγέρσεις της Βορείου Αφρικής «Μεταμοντέρνα επανάσταση» -ωσάν να υπάρχουν επαναστάσεις «ντεκό», «αμπίρ» ή «λουί κατόρζ»- και ο άλλος, ο ήρωας του Βουτυρά, από το γλωσσάρι της αμπρακατάμπρα διαλέγει τη λέξη «παραρλάμα» και τη χαράζει στον τοίχο της φάμπρικας που δουλεύει, σαν σύνθημα ή προφητεία.

Ο δεύτερος είναι ένας ακοινώνητος μισάνθρωπος, ένας αγέλαστος μπεκρούλιακας, ανυπόληπτος και περιφρονημένος, ενώ ο πρώτος μέλος του δ.σ. του ιδρύματος Καντάφι μέχρι πρότινος και «Αστέρας των Βρυξελλών» κατά τον κ. Στίγκλιτς, διοικεί τη χώρα προστατευόμενος από τους οίκους αξιολόγησης.

«Παραρλάμα», που κατά τη γνώμη μας θα πει «φτουσκουληκομερμηγκότρυπα», ονομάζονται 9 κόμικς του Θανάση Πέτρου, με αφετηρία τα ισάριθμα διηγήματα του Δημοσθένη Βουτυρά. Τα σενάρια έγραψε ο Δημήτρης Βανέλλης και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Τόπος». Προηγήθηκε μια σύμπτωση. Ο Πέτρου, που σύχναζε στο θρυλικό τζαζ-μπαρ της Θεσσαλονίκης με το αινιγματικό όνομα «Παραρλάμα», διερωτώμενος για την προέλευση και τη σημασία της λέξης, βρέθηκε ύστερα από πρόταση του Δημήτρη Βανέλλη μπροστά στο ομώνυμο διήγημα του Βουτυρά. Η συνάντηση έφερε άλλα 8 κόμικς που δημοσιεύθηκαν στο «9» της Ελευθεροτυπίας.

Ο Δημοσθένης Βουτυράς γεννήθηκε το 1871 ή το 1872 σε ένα πλοίο έξω από την Κωνσταντινούπολη. Μεγάλωσε στον Πειραιά. Υπήρξε τενόρος, ξιφομάχος, εμποροπλοίαρχος, ιδιοκτήτης χρεοκοπημένου χυτηρίου, καβγατζής και μπεκρής. «Δεν είμαι λογοτέχνης», έλεγε, «γράφω για να ζω». Πέθανε διπλά αποκηρυγμένος, αφού την φιλολογική του υπεράσπιση είχε αναλάβει ο Στρατής Τσίρκας. Ο τελευταίος ήταν «εκείνος ο κομμουνιστής» για το κράτος της Δεξιάς και «ένας συγγραφέας από την Αλεξάνδρεια» για τους κομμουνιστές. «Για να σχολιαστούν ορισμένες πρωτοτυπίες του Βουτυρά -έγραφε ο Τσίρκας- χρειάζεται να γίνει ένας παραλληλισμός με εκπροσώπους του πιο μοντέρνου γραψίματος σήμερα».

Αγαπητοί αναγνώστες, αφού στα προηγούμενα «λοιμώδη» ασκήσαμε άνευ προειδοποιήσεως χρέη ψυχαναλυτή, ιατροφιλόσοφου, σημειολόγου και αρχαιοδίφη, επιστρέφουμε με χαρά στο μόνο αντικείμενο που γνωρίζουμε: την παραχάραξη νομισμάτων. Και εννοούμε βεβαίως τη στρέβλωση των απόψεων γενικής αποδοχής. Οι ήρωες των 9 ιστοριών του «Παραρλάμα» λοιπόν, λαθρομετανάστες, διεφθαρμένοι, τσαμπατζήδες, τρομοκράτες, κοπρίτες, απατεώνες και αναρχικοί μικροαστοί, πλασμένοι οι περισσότεροι πριν την Μικρασιατική Καταστροφή, βαδίζουν ολοταχώς, όπως και οι Ελληνες του παρόντος, προς τη Σωτηρία της φιλτάτης πατρίδος. Παρακολουθούμε την εθνική μας καραγκιοζαρία να παρελαύνει στο τέμπλο ενός βυζαντινού ναού. Ο Θανάσης Πέτρου είναι ένας εκπεσών αγιογράφος. Εάν κάποιος Πανσέληνος ή Θεοφάνης γελοιογραφούσε τους Αποστόλους κρυφά απ' τα μάτια των ηγούμενων (το καταφανώς αστείο είναι αποδιοπομπαίο στη Βυζαντινή Τέχνη) θα μας έδινε τις καρικατούρες του «Παραρλάμα». Μελάνι και χαρτί εξυφαίνουν μια σατυρική μαγγανεία εις βάρος της λογικής του αναγνώστη. Φορές φορές αναζητάς μια τρίτη ή τέταρτη διάσταση στη σελίδα. Γνωρίζουμε τεχνικές που μηχανεύονταν οι κλασικιστές της Γερμανίας. Εχωναν στους πίνακες σμάλτο, χρωματιστό γυαλί ή πολύτιμους λίθους για να ενισχύσουν τους πλασματικούς φωτισμούς. Ψαύεις με το χέρι το εν λόγω έντυπο και, φυσικά, η απάτη λείπει. Ενα φως στο πέμπτο καρέ της σελίδας 17 θα το λέγαμε εξωπραγματικό. Λες και θα μπορούσε να μην είναι. Και οφείλουμε την αβεβαιότητά μας σε δύο όλα κι όλα συμπληρωματικά χρώματα. Ενα μπλε (μπλε είναι;) και μια ώχρα. Στο μεταξύ ο ήρωας του κόμικς ψάχνει μια νεράιδα.

Με τον ίδιο απλό τρόπο διαρθρώνεται και το ντεκουπάζ των ιστοριών, βασισμένο στο λιτό, στέρεο σενάριο του Δημήτρη Βανέλλη. Τη φροντισμένη έκδοση προλογίζουν οι Αρης Μαραγκόπουλος και Βάσιας Τσοκόπουλος. Αλλά δεν τελειώσαμε.

Στο 8ο κόμικς, που έχει τίτλο «Το τραγούδι του κρεμασμένου» (περιλαμβάνει δυο-τρεις σπάνιες σελίδες), ένας αφρικανός μετανάστης κρεμιέται στο κατάρτι του ελληνικού πλοίου που τον φέρνει στον τόπο μας. Αγρια συμβάντα ακολουθούν. Τα προμηνύει ο θρήνος που συνήθιζε ο Αφρικανός στη γλώσσα του. «Νταμπ αλ χαλού, νταμπ αλ χαντάρ». Να προσέχουμε μέρες που είναι· λέει ο Βουτυράς από το 1901...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
Λοιμώδη νοήματα