Έντυπη Έκδοση

Από την πλευρά του ορίζοντα

Είχαν σκορπίσει μετά τον κρότο. Είναι τελειωμένοι. Μαζεύονται τώρα γύρω από της προτίμησής τους τη λιγδιασμένη σκανδάλη για να ακουστούν κι εκείνοι. Θα τραβήξουν όλοι μαζί. Τους απεχθάνομαι από κάθε απόσταση. Τους λυπάμαι, μα όταν το σκέφτομαι δεν είμαι τόσο σίγουρος για το ποιόν της λύπης.

Η Αριστερά μαντρώνει τα κουτάβια της και τα πλασάρει. Η Δεξιά, όπως πάντα, είναι άδεια και παραπαίει.

Δεν σου ζήτησα ποτέ να με διαβάσεις και δεν πρόκειται να στο ζητήσω ποτέ. Ξέρεις να βγάζεις τα μάτια σου και δεν χρειάζεσαι τη βοήθειά μου. Εγώ, απ' την άλλη, δεν θέλω να σε πάρω στον λαιμό μου. Τον θέλω ελεύθερο, βραχνιασμένο, να μουγκρίζει. Ή να γελάει καπνισμένος στο φως του χειμώνα που λιγοστεύει.

Επιστρέφω με μια σακούλα ψώνια στο σπίτι. Την αδειάζω πάνω στον πάγκο της κουζίνας· ποιήματα μαρούλι, ποιήματα κρεμμύδι, ποιήματα σαπούνι, ποιήματα ουίσκι. Το ποίημα του τυπωμένου αναλυτικού λογαριασμού. Το ποίημα του πήγαιν'-έλα. Το ποίημα του να γράφεις για το σκόρπισμα μετά τον κρότο και το επερχόμενο τράβηγμα της σκανδάλης. Ο πίδακας θα αποτελεί τεκμήριο.

Οι γέφυρες καμιά φορά απομακρύνουν.

Η ζωή ξέμεινε από ανθρώπους. Μπορώ να γράφω ασταμάτητα το ίδιο πράγμα με τις ίδιες λέξεις και η ζωή να μην είναι ποτέ ίδια. Η γραφή δεν είναι ίδια ποτέ. Μήπως εννοείται κάτι από άλλη απαίτηση; Ο λογαριασμός είναι ελλιπής; Μα δεν κάνω στ' αλήθεια αυτές τις ερωτήσεις.

Τους βλέπω ανίκανους ακόμη και για ν' αυτοκτονήσουν· από εαυτό. Η αυτοκτονία για μετάθεση είναι εύκολο πράγμα.

Προσκλήσεις και αναγγελίες ανά δωδεκάδες και δωρεάν κουπόνι ποίημα, μυθιστόρημα. Κλείνω τις πόρτες και οδηγούμαι σε μια ανυπέρθετη ομορφιά, κρυμμένη σε κάποιου ωοειδούς ήλιου την ανταρσία. Μα όχι, είμαι ένα παιδί με σημαδεμένα χέρια, αυτός ο ήλιος δεν απομυζά τίποτα, δεν κρύβει τίποτα, δεν σε στραβώνει στα μάτια. Δεν χρειάζεσαι μάτια. Χρειάζεσαι μόνο τσιγάρα και καρδιά. Καθώς και τίποτα απ' όλα αυτά.

Λογοτεχνία είναι το εμπόριο των τίτλων, οι αγοραστές πανέτοιμοι να γειτνιάσουν με τα απαραίτητα, με τους όμοιούς τους που αναβαθμίστηκαν σε λογοτέχνες και επιτέλους προέκυψε ζήτημα.

Οι αρουραίοι ανασηκώνουν τα τσιμέντα και δεν θα μείνει τίποτα. Σεισμοί στα μικρόφωνα, νυχιές στα εξώφυλλα, οι τίτλοι στα τρεχαλητά. Συμβαίνει συχνά αν σκεφτείς τον τρόπο που στέκεται το σινικό τείχος ιδωμένο από το Διάστημα. Συμβαίνει συχνά άμα σκεφτείς το ρίγος του ματιού μπροστά στα εγκλήματα που συμβαίνουν τριγύρω. Συμβαίνει ακόμη συχνότερα όταν σκεπάζεσαι κενός από σκέψεις τα μεσάνυχτα με μια κουβέρτα.

Σου έχω αποδείξει τη δύναμη των λέξεων να αρνούνται να σημαίνουν στο δικό σου ποίημα. Το κέφι τους να μη θέλουν να πετούν μαζί σου στα σύννεφα. Την απόφασή τους να σε καταδικάζουν. Να σε στέλνουν στα χλομά φώτα μιας δημοσιότητας. Να λένε κάτι άλλο όταν προφέρονται στο δικό σου παιδιάστικο ατόπημα.

Δεν παραδέχεσαι τίποτα πια, γι' αυτό και οι λέξεις δεν παραδέχονται εσένα. Καταφέρνεις να οικειοποιείσαι μονάχα. Λυγίζεις αβάσταχτα κάτω από το βάρος της σκέψης που περιέχει εσένα.

Εσύ λες, κι όμως είσαι το καύσιμο στη μηχανή που καλομελετάς. Είσαι το λίπασμα. Φαντάζεσαι την πραγματικότητα να έχει το δικό σου επίθετο. Και το έχει, γιατί η πραγματικότητα σε έχει καταπιεί και ρεύεται ανάσκελα ξαπλωμένη πάνω στα ιερά σου μνήματα.

Το ψεύδος κατά συνθήκη είναι πιο αφόρητο απ' όσο αναμενόταν. Προσπάθησε καλύτερα να διαβάσεις αυτούς που γράφουν, αυτούς που ζουν ζωή καμιά. Μια αληθινή ανάγνωση θα σου έλυνε όλα τα προβλήματα, ακόμη και τα λυμένα.

Γι' αυτό σε λατρεύω και δεν μου φταις τίποτα· σε αντίθεση μ' εσένα.

Ποίηση είναι να μιλάς τόσο καθαρά που οι λέξεις να θέλουν ν' αλλάξουν όνομα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Λογοτεχνία