Έντυπη Έκδοση

Παθιασμένο γκαράζ όργιο

ΣΤΕΡΕΟ-ΦΟΝΙΚΑ

Οι Black Lips γράφουν το γκαράζ ροκ σάουντρακ του καλοκαιριού Οι Black Lips γράφουν το γκαράζ ροκ σάουντρακ του καλοκαιριού * «Arabia Mountain»- Black Lips (Vice):

Εθιστικά φολκ ροκ κομμάτια όπως το «Spidey's Curse», παιχνιδιάρικα παλιομοδίτικα γκαράζ ροκ όπως το «Mad Dog», άλλα που θυμίζουν την απλότητα των πρώιμων Beatles σαν το «Family Tree» και άλλα που κοπιάρουν, με ευθύτητα, το σερφ ροκ των Beach Boys σαν το «Go Out and Get It». Δεκαέξι ατίθασα και δαιμονικά ροκ εν ρολ σπιντάκια, στριμωγμένα μέσα στα σαράντα ένα λεπτά του νέου δίσκου, αυτών των παράφρονων ρόκερ από την Ατλάντα.

Οι Black Lips επαίρονται ότι παίζουν flower punk, δηλαδή ότι ένωσαν τον αγριεμένο μινιμαλιστικό θόρυβο του αμερικανικού πανκ με την παράδοση της χίπικης ψυχεδέλειας. Στην πραγματικότητα, πέρα από ταμπέλες, τα τέσσερα τσογλάνια παίζουν αυθεντικό γκαράζ ροκ βουτηγμένο στην μπίρα, τη μαριχουάνα, το σπέρμα και τον ιδρώτα που θυμίζει τους Stones του '70.

Ακολουθώντας τη γραμμή που ενώνει το εκρηκτικό ντεμπούτο τους, το «Black Lips!» του 2003, με την τέταρτη και πιο διάσημη δουλειά τους, το «Good Bad Not Evil» του 2007, ο έκτος δίσκος τους «Arabia Mountain» μοιάζει σαν μίγμα της πανκ ορμής και της αίσθησης της ροκ μελωδίας. Ενώ η συμμετοχή του Μαρκ Ρόνσον, του εμπνευσμένου Βρετανού παραγωγού φαίνεται να απελευθερώνει ακόμα περισσότερο την οργιώδη διάθεση των Black Lips.

Οι τέσσερις ηδονιστές έχουν βγει από το κουτί με τα κλισέ του γκαράζ της εποχής του '60. Εμαθαν κιθάρες και ντραμς παίζοντας στα υπόγεια των σπιτιών τους δίσκους των Ramones. Λατρεύουν το μπλουζ πανκ των Stooges και τα παραδοσιακά γκόσπελ. Την πρώτη τους ηχογράφηση την έκαναν με κλεμμένα μουσικά όργανα από «μαλακισμένες» μπάντες, ενώ τρέφονταν από τα συσσίτια για τους αστέγους. Γράφουν για «σκοτεινά θέματα» -από τον τυφώνα «Κατρίνα» ώς την κατάσταση στη Μέση Ανατολή- με χαρούμενη μουσική υπόκρουση. Αυτοπροβάλλονται ως πρεσβευτές του πανκ και ως λυπημένοι κλόουν της ροκ σκηνής.

Μέχρι τώρα, η φήμη τους δεν βασιζόταν τόσο στα τραγούδια όσο στις συναυλίες τους που κατάφερναν να τις μεταμορφώνουν σε αληθινές ροκ φιέστες. Κάθε εμφάνισή τους συνοδευόταν από ποταμούς αλκοόλ και χαοτικά πάρτι, όπου πρωταγωνιστούσαν ως παράτολμοι τελετάρχες παίζοντας από τα κλαμπ του Μπρούκλιν ώς τους δρόμους του Μουμπάι. Με αυτόν τον δίσκο, κάτω από τη καθοδήγηση του Ρόνσον μετατρέπονται σε μια μηχανή του ροκ εν ρολ που εκτοξεύει πιασάρικα γκαράζ τραγούδια στολισμένα με φαρμακερό χιούμορ και δυνατές κιθάρες. Και έρχονται την κατάλληλη στιγμή, αφού το μακρύ καυτό καλοκαίρι μόλις ξεκίνησε και ο αυτός ο ήχος, βάρβαρος και κεφάτος, ταιριάζει απόλυτα στις μέρες μας. *

www.myspace.com/theblacklips

Νέες κυκλοφορίες

«Cults»- Cults (Sony BMG):

Η Μαντλίν τραγουδάει με τη φρεσκάδα της ποπ από τα '60s, ο Μπράιαν στήνει ένα μελωδικό κιθαριστικό όργιο που ξεφεύγει συχνά προς το γκαράζ και οι Νεοϋορκέζοι Cults στο ντεμπούτο τους μοιάζουν να έχουν λιώσει τους δίσκους του Φιλ Σπέκτορ πριν δοκιμάσουν την πρώτη νότα. Αλλα οι Cults δεν είναι τίποτε αδέξιοι μιμητές. Εχουν σπιρτόζικα ποπ ροκ κομμάτια όπως το «Go Outside» και το «You Know What Ι Mean», έχουν την έμπνευση να ανοίγουν τον δίσκο με τη φωνή του παρανοϊκού θρησκευτικού ηγέτη Τζιμ Τζόουνς που οδήγησε τους πιστούς του στον θάνατο και έχουν και τις ευλογίες του ανεξάρτητου μουσικού Τύπου. Ποπ με συνείδηση.

http://cultscultscults.com/

«David Comes Το Life»- Fucked Up (Deranged):

Κολλημένοι με τον πανκ θόρυβο και συνεχιστές της παράδοσης του σκληροπυρηνικού ήχου οι Καναδοί ολοκλήρωσαν τη δική τους ροκ όπερα. Είναι μια ιστορία που εκτυλίσσεται στη θατσερική Βρετανία στο απόγειο του νεοφιλελευθερισμού, όπου μέσα από δεκαοκτώ σβέλτους και ασθματικούς ροκ εν ρολ δυναμίτες διηγούνται την ιστορία ενός εργάτη, του Ντέιβιντ, του έρωτά του και της απώλειας μέσα στο χαοτικό σκηνικό της εποχής του πολέμου στα Φόκλαντς. Η ένταση του θορύβου έχει μειωθεί ελάχιστα για να μπορούν να ακουστούν και οι στίχοι, αλλά η πανκ ατμόσφαιρα με όλη την υπερβολή της είναι διάχυτη. Και οι Fucked Up στον τρίτο τους δίσκο διηγούνται με κραυγές και μπόλικη κιθαριστική λύσσα τα βάσανα ενός προλετάριου. Διονυσιακό και άκρως επίκαιρο.

http://lookingforgold.blogspot.com/

«Destroyed»- Moby (ΕΜΙ):

Θα μπορούσε μετά το Play να βγάζει τον έναν πίσω από τον άλλο δίσκους όπου θα μπέρδευε την ατμοσφαιρική του ελεκτρόνικα με τα μπλουζ και να αναμασά όλες τις ζαχαρωτές μελωδίες που του πρόσφεραν φήμη. Αλλά ο Μόμπι δεν πολυενδιαφέρεται να γίνει ξανά πρωτοσέλιδο. Εδώ σκαρώνει εύθραυστες μελωδίες σε ηλεκτρικά πιάνα και ακουστικές κιθάρες, μέσα σε δωμάτια ξενοδοχείων και γράφει ένα άμπιεντ σάουντρακ για τις μικρές ώρες της νύχτας, στις άδειες μητροπόλεις. Λιτό και ονειρικό.

http://www.moby.com/

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική