Έντυπη Έκδοση

Η «ΜΗΤΕΡΑ» ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ • ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΑΠΕΚΛΕΙΣΕ ΚΑΘΕ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ, ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Λαοθάλασσα αγανάκτησης περικύκλωσε το Κοινοβούλιο

«Δεν αποκλείουμε μόνο τη Βουλή. Ενώνουμε την Ελλάδα» έγραφε το τελευταίο πανό που αναρτήθηκε στο Σύνταγμα. «Μπροστά», φώναζε ένας τυμπανιστής. «Ολοι μπροστά!», χωρίς να σταματάει λεπτό να χτυπάει το μεγάλο τύμπανό του.

Η υπόλοιπη μπάντα των κρουστών, σαν την μπάντα στον «Τιτανικό», συνέχιζε να παίζει δυνατά και ρυθμικά, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετώπιζε.

Ηταν η ώρα που η πλατεία πολιορκούνταν ταυτόχρονα από κάθε πέρασμα, κάθε στενό, κάθε δρόμο. Τα χημικά δακρυγόνα συνέχιζαν να πέφτουν σαν τα στραγάλια στην ήδη αποπνικτική από τη ζέστη και τους καπνούς ατμόσφαιρα. Εκρήξεις αντηχούσαν παντού και τα ασθενοφόρα, με τις σειρήνες στη διαπασών, έρχονταν συνεχώς για να παραλάβουν νέους τραυματίες. Σε κάθε ομάδα που προκαλούσε επεισόδια, υπήρχαν εκατοντάδες άλλοι που φώναζαν «α-σφα-λή-τες».

Στο κέντρο της πλατείας, οι πολίτες είχαν δημιουργήσει ανθρώπινες αλυσίδες για να μπορούν να περνάνε ανάμεσα και ανενόχλητα τα πολλά ματωμένα φορεία. Πολλοί ηλικιωμένοι με ανοιγμένα κεφάλια υποβαστάζονταν και πολλά μικρά παιδιά κυκλοφορούσαν με αντιασφυξιογόνες μάσκες μεγαλύτερες από το κεφάλι τους. Τα μεγάφωνα όμως της πλατείας καλούσαν τον κόσμο να παραμείνει εκεί.

Οδομαχίες σε κάθε δρόμο

«Δεν εγκαταλείπουμε την πλατεία. Η μέρα είναι μεγάλη. Η μέρα είναι δική μας». Οταν πάλι ο κόσμος «έσπαγε» από τις επανειλημμένες αστυνομικές εφόδους, ακόμα και όταν γίνονταν μέσα στην πλατεία, τα μεγάφωνα δεν σταματούσαν: «Οσα δακρυγόνα κι αν μας ρίξουν, εμείς μένουμε εδώ. Στην πλατεία λαϊκής αντίστασης, στην πλατεία δημοκρατίας, στην πλατεία όπου γεννήθηκε η ελπίδα».

Σε αυτήν την πλατεία, την ώρα που εκτεταμένες οδομαχίες μαίνονταν σε κάθε γύρω δρόμο και κουκουλοφόροι -παρά τις αντιδράσεις και τις επικρίσεις που δέχονταν από μεγάλη μερίδα κόσμου- έσπαγαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους, η μπάντα των κρουστών συνέχιζε να χτυπάει δυνατά και ακατάπαυστα.

Με τη σειρά τους, οι φωνές από τα μεγάφωνα, τώρα συγκινησιακά φορτισμένες, συνέχιζαν να ξεσηκώνουν τον κόσμο: «Ανακαταλαμβάνουμε την πλατεία με τον πιο όμορφο τρόπο. Με χορό. Με πάθος». Και ενώ περιμετρικά της πλατείας ξύπναγαν μνήμες Δεκέμβρη, στο εσωτερικό της ο κόσμος είχε παρασυρθεί σε ένα χορευτικό ντελίριο. Κάθε φορά που έσκαγε μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης, ο κόσμος έμπαινε ακόμα πιο βαθιά σε αυτό το εκστατικό ντελίριο. Τα μεγάφωνα συνέχιζαν να παίζουν, κομμάτια κεφάτα, τραγούδια επαναστατικά. Οπως η καλοδουλεμένη διασκευή στο «Πότε θα κάμει ξαστεριά» του Ξυλούρη, «να πάρω το ντουφέκι μου ...να κατεβώ στο Σύνταγμα».

Πάντα στο Σύνταγμα, κάποιοι ξήλωναν ζαρντινιέρες και τις χρησιμοποιούσαν για οδοφράγματα και άλλοι, πάλι, πήγαιναν και πότιζαν τα ξεριζωμένα -αλλά με το χώμα τους ακόμα να τα κρατάει ζωντανά- φυτά. Κάποιοι ψέκαζαν αδιακρίτως τον κόσμο με χημικά και άλλοι, εθελοντές από ομάδες εργασίας της πλατείας, γύριζαν διαρκώς για τους ανακουφίσουν με Maalox και Riopan, σε μικρά ψεκαστήρια. Το μόνο πάντως που είχε χθες να προσφέρει η ομάδα σίτισης της πλατείας ήταν λεμονόκουπες, ως καταπραϋντικό για τα χημικά.

Τα μεγάφωνα δεν σταματούσαν να ενημερώνουν: «Δεν τρίβουμε τα μάτια μας, δεν ρίχνουμε νερό, προσέχουμε να μην πατάμε την κίτρινη πούδρα» (σ.σ. τη σκόνη που αφήνουν κάτω τα χημικά).

Αργά το απόγευμα, τα άλλα δύο «μέτωπα», όπως τα αποκάλεσαν, έφτασαν από το Καλλιμάρμαρο και τον «Ευαγγελισμό» στην πλατεία. Οταν ο ήλιος έδυσε, τότε μίλησε η μουσική. Πουλικάκος, Μηλιώκας και «Για το καλό μου». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Μνημόνιο
Απεργίες και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
Για το ίδιο θέμα
Επνιξαν τον κόσμο στα χημικά αλλά εκείνος έμεινε πλατεία