Έντυπη Έκδοση

Χρυσηίδα Δημουλίδου

«Είμαι φανατική θαυμάστρια της Δημουλίδου, αλλά αυτό το βιβλίο ήταν απογοητευτικό.

Το τελευταίο ήταν επιεικώς βαρετό. Περιμένω με αγωνία το επόμενο». «Η γυναίκα είναι θεά και τη λατρεύω! Περιμένω με ανυπομονησία και "Τη μοναξιά του λύκου"»! «Ενα απολαυστικό ανάγνωσμα που περιλαμβάνει τα συστατικά της επιτυχίας: μια δυνατή ερωτική ιστορία, αγωνία και ταξίδι σε άλλες εποχές, άλλους κόσμους». Τα σχόλια για το τελευταίο μυθιστόρημα της Χρυσηίδας Δημουλίδου «Οι αγγελιαφόροι του πεπρωμένου», θετικά τα περισσότερα, μιλάνε από μόνα τους για το φανατισμό της αναγνωστικής συμπεριφοράς.

Το έτος 1997 γεννήθηκε το φαινόμενο Χρύσα Δημουλίδου. Ακόμη δεν είχαν γίνει καθεστώς τα μπεστ σέλερ και το εκδοτικό κυνήγι τους. Απρόσμενα, όπως όταν ακουμπάει πάνω στο γυμνό δέρμα σου μια μύγα. Το μυθιστόρημα «Τα τριαντάφυλλα δε μυρίζουν πάντοτε» το έβγαλαν οι εκδόσεις Λιβάνη, χωρίς ούτε καν να έχουν δει σε όνειρο την επιτυχία του. «Η Ελλη, μια νέα και ωραία γυναίκα, κατά τη διάρκεια των διακοπών της νιώθει να έλκεται ερωτικά από έναν πανέμορφο νέο, τον Αλέξανδρο, που είναι όμως ομοφυλόφιλος». Μ' αυτά τα λόγια του οπισθόφυλλου πλασαρίστηκε.

Η Δημουλίδου υπέγραφε ακόμη ως Χρύσα. Εχει γεννηθεί και μεγαλώσει στις Σέρρες και έχει εργαστεί ως αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή Αεροπορία. Αυτό το σύντομο βιογραφικό της υποστηριζόταν από μια φωτογραφία, που ερχόταν από τις μοιραίες γυναίκες. Ακολούθησαν άλλα δεκατρία βιβλία για ενηλίκους και τέσσερα παραμύθια για παιδιά.

Θέλαμε να μάθουμε πώς ζει αυτή η γυναίκα των απόλυτων μπεστ σέλερ: «Είμαι αεικίνητη, δεν βαριέμαι λεπτό, έχω πάντα κάτι να κάνω. Τρελαίνομαι για τα φαγητά που είναι ελαφριά και υγιεινά, γυμνάζομαι, δεν καπνίζω, δεν πίνω, λατρεύω τον καφέ, κυκλοφορώ τελευταία με ποδήλατο, λατρεύω τα ζώα και φροντίζω τα αδέσποτα, συνομιλώ με παιδάκια γιατί σου λένε την αλήθεια κατάμουτρα, δεν αντέχω τη βία, την αγένεια, τη βλακεία, τους αρνητικούς ανθρώπους. Μου αρέσουν όσοι έχουν ήθος και παιδεία, αυτοί που έχουν συναισθήματα και θετική ενέργεια. Δεν κρίνω τους ανθρώπους ούτε από την τσέπη τους ούτε από την κοινωνική τους τάξη ούτε από τα σπίτια που μένουν». Αυτή είναι η ταυτότητά της, «γραμμένη» με το τέμπο μιας αγνής καρδιάς.

Πώς όμως κατάφερε να ανακαλύψει τα υλικά και να τα δέσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν αποδεκτά ως ένα χορταστικό σύνολο από χιλιάδες αναγνώστριες; «Να αγγίζει καρδιές, να ξυπνάει συναισθήματα, να περνάει μηνύματα, να δίνει πληροφορίες, να ενημερώνει, να αποκαλύπτει, να διδάσκει, να καταγγέλλει, να αφυπνίζει συνειδήσεις, να προσφέρει λύσεις σε προβλήματα» μας τα περιγράφει. Τελικά όμως, όπως παραδέχεται, «δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή».

Γιατί δεν διαβάζουν οι άντρες τα βιβλία της; Εχει βρει την απάντηση: «Οι ερωτικές ιστορίες τούς φαίνονται ανούσιες ή ντρέπονται να τις διαβάσουν, και μάλιστα δημόσια, μήπως φανούν αδύναμοι. Ομως, όταν αποφασίσουν να το κάνουν, τότε δεν διστάζουν να δακρύσουν και να πούνε πως έκλαψαν».

Το ονοματεπώνυμο Χρυσηίδα Δημουλίδου έχει γίνει η «χρυσή κότα». Πού επενδύει τα «χρυσά αβγά» της; «Τα διαχειρίζομαι σοφά, γιατί μια παροιμία λέει: "Οπως στρώσεις, έτσι θα κοιμηθείς"»

* Τα βιβλία της, από τις εκδόσεις Λιβάνη και Ψυχογιός.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός