Έντυπη Έκδοση

Καταστροφολογία χωρίς νόημα

Συνωμοσιολογία, αριθμολογία, αιγυπτιολογία και μυστικισμός. Οταν οι αφηγήσεις τύπου Νταν Μπράουν μένουν εντέλει αναξιοποίητες. Κώστας Αρκουδέας, «Ο Αριθμός του Θεού»

Πριν από μερικά χρόνια ο Κώστας Αρκουδέας δοκίμασε τις δυνάμεις του στο ιστορικό μυθιστόρημα με το βιβλίο «Ο Μεγαλέξανδρος και η σκιά του» (2004), όπου, εστιάζοντας την προσοχή του στο πρόσωπο του Κάλανου, μυστικοσυμβούλου του μακεδόνα στρατηλάτη, κατάφερε να δημιουργήσει για τον αναγνώστη του ένα καθ' όλα ευχάριστο κλίμα, στήνοντας μια σειρά από διαβαστερά έως και διασκεδαστικά κεφάλαια, χωρίς, παρ' όλα αυτά, να τον εμπλέξει βαθύτερα με τα ιστορικά πρόσωπα και τη μοίρα ή την εποχή τους.

Με το πρόσφατο μυθιστόρημά του «Ο Αριθμός του Θεού» (εκδόσεις Καστανιώτη), και έχοντας κάνει, σε κάθε περίπτωση, προχωρημένη ερευνητική δουλειά, ο Αρκουδέας στρέφεται σε ένα έτι δημοφιλέστερο είδος: στο είδος των περιπετειών τις οποίες στήνουν με δεξιοτεχνία ταχυδακτυλουργού συγγραφείς τύπου Νταν Μπράουν.

Συγγραφείς που ξέρουν πώς να συνδυάσουν το πνεύμα καταγγελίας της πολιτικής σκευωρίας και των θρησκευτικών μηχανορραφιών σε παγκόσμιο επίπεδο με την παράδοση (νεότερη ή παλαιότερη) της επιστημονικής φαντασίας, του οικολογικού θρίλερ και του κατασκοπικού μυθιστορήματος - παράδοση η οποία ενίοτε καλείται να συνομιλήσει και με το εσχατολογικό ύφος ποκίλων ουφολογικών αφηγήσεων, που ξεκινούν από την εισβολή των εξωγήινων στον πλανήτη και φτάνουν μέχρι τις ανατριχιαστικές μετεγκαταστάσεις των εχθρικών οντοτήτων τους παντού τριγύρω μας.

Επινοώντας μιαν ομάδα επιστημόνων η οποία ανακαλύπτει έναν Μεγάλο Πρώτο Αριθμό, αριθμό προικισμένο με ύψιστο, θεϊκό μήνυμα, το οποίο απειλεί να ρίξει την παγκόσμια κοινότητα στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης, με ορατό τον κίνδυνο να καταλήξει σύντομα στον απόλυτο αφανισμό, ο Αρκουδέας ανακατεύει στην αφήγησή του τα πάντα: συνωμοσιολογία και αριθμολογία, αιγυπτιολογία και μυστικισμό, μαθηματικά και μεταφυσική, θεολογία και αθεϊσμό, συμπαντολογία και καταστροφολογία.

Ο συγγραφέας έχει ψάξει, όπως το έλεγα και πρωτύτερα, καλά το πεδίο των πηγών του και κατορθώνει να χρησιμοποιήσει, παρά την τεράστια έκτασή του, λελογισμένα το υλικό του. Εκείνο, όμως, το οποίο απουσιάζει από την πρώτη ώς την τελευταία στιγμή από τη δουλειά του είναι η διαφορετική διάσταση του παραδεδεγμένου.

Αντί να υπερβεί τα δεδομένα του είτε με μιαν αιφνίδια φιλοσοφική μεταγωγή τους, σε χώρο πέρα από τη συνωμοσιολογική τους κατανάλωση, είτε με την ειρωνική μεταστροφή τους, σε τόπο αποκαλυπτικό τόσο του ιδεολογικού τους περιεχομένου όσο και των αφηγηματικών τους συμβάσεων, ο Αρκουδέας εφαρμόζει μια πεπατημένη η οποία το μόνο που κατορθώνει είναι να επαναλάβει άπειρες φορές τον εαυτό της. Μια πραγματικά χαμένη ευκαιρία.

Αθηναϊκές ιστορίες στον ακάλυπτο

Ενας τυφλός που βολοδέρνει στο κέντρο της Αθήνας, βασανισμένος από τους μετανάστες απαγωγείς του.

Δύο νοικοκυρές τις οποίες εξαπατά ο διαχειριστής της πολυκατοικίας τους. Μια κλέφτρα, που δεν έχει πάψει να λογοδοτεί στο αμαρτωλό παρελθόν της.

Ενας συγγραφέας που προσπαθεί επί ματαίω να καταλάβει τι είναι οι δύο διαδοχικοί φόνοι οι οποίοι έχουν σκάσει μπροστά του. Ακόμη, ένα κοράκι των νοσοκομείων με ευαισθησίες και μια παρανοϊκή που λατρεύει τις γάτες.

Αυτά είναι τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που παίρνουν σάρκα και οστά στο πρώτο πεζογραφικό βιβλίο της Κάλλιας Παπαδάκη «Ο ήχος του ακάλυπτου» (εκδ. «Πόλις»).

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι πως τα έξι διηγήματά του οφείλουν να οδηγήσουν και να εκβάλουν στον ίδιο χώρο, που δεν είναι άλλος από μια αθηναϊκή πολυκατοικία.

Η Παπαδάκη (γεννημένη στο Διδυμότειχο το 1978) ξέρει σε κάθε περίπτωση πώς να συνθέσει και πώς να σκηνοθετήσει τα διηγήματα-περιστατικά της.

Η αναπαράσταση, παρ' όλα αυτά, της καθημερινότητας δείχνει κάποιες φορές να κολλάει στα συστατικά υλικά της και να μην πετυχαίνει την ειρωνική τους ανάπλαση, ενώ σαφώς βεβιασμένες βρίσκω τις συνευρέσεις εντός ή εκτός πολυκατοικίας των έξι διαφορετικών πρωταγωνιστών - όλοι θα μπορούσε να έχουν ζήσει τις ιστορίες τους χωρίς να έχουν πέσει ποτέ ο ένας επάνω στον άλλο, χωρίς δηλαδή το εξωτερικά ερεθιστικό αλλά εσωτερικά μάλλον αχρείαστο δραματουργικό τους δεκανίκι.

«Ο φάρος της Αλεξάνδρειας»

ΤΖΙΛΙΑΝ ΜΠΡΑΝΤΣΟΟΥ

Μετάφραση: Γιώργος Καλαμαντής.

Εκδόσεις «Μίνωας».

Η ίντριγκα, οι απρόσμενες καταστάσεις, το ζωηρό πολιτικό κλίμα και οι διαρκείς μετακινήσεις αποτελούν τα συστατικά της επιτυχίας του «Φάρου της Αλεξάνδρειας», η δράση του οποίου ξετυλίγεται στα μεγάλα αστικά κέντρα των ελληνιστικών χρόνων.

«Στον άνεμο μετέωρος θε να 'μαι»

RAINER MARIA RILKE

Μετάφραση, επιμέλεια: Χρήστος Κολτούκης.

Φωτογραφικές εικόνες: Βασίλης Κολτούκης.

Εκδόσεις «Ελεγεία».

Η ποίηση απαιτεί ένα είδος απόλυτης αφοσίωσης και ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε δεν αφιέρωσε τυχαία ολόκληρη τη ζωή του στην αναζήτηση του καλλιτεχνικού του ιδανικού.

Ο Χρ. Κολτούκης μάς δίνει με τις μεταφράσεις και τις επιλογές του μιαν ωραία ιδέα της ποιητικής τέχνης του Ρίλκε.

«Οι έρευνες του αστυνόμου Κολλούρα»

ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΕΡΙ

Μετάφραση: Φωτεινή Ζερβού.

Εκδόσεις Πατάκη.

Ενας αστυνομικός που θυμίζει τον Ηρακλή Πουαρό ενόσω διερευνά με καταφανή προσήλωση διάφορα ελαφρώς αστεία, όχι όμως και αθώα περιστατικά. Ο Αντρέα Καμιλέρι σε ώρες μεγάλου κεφιού και με τάσεις διακωμώδησης των πάντων.

«Κ. Π. Καβάφης. Τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου»

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΟΑ

Εισαγωγή, μετάφραση,

ανθολόγηση: Γιάννης Σουλιώτης.

Εκδόσεις «Μεταίχμιο».

Πού θα συναντηθούν ο Φερνάντο Πεσόα και ο Κ. Π. Καβάφης; Ο Γιάννης Σουλιώτης ανθολογεί αντικριστά

τις δύο μεγάλες ποιητικές μορφές του 20ού αιώνα και μας παρακινεί σε ερεθιστικές συγκρίσεις.

«Αναζητώντας το Θεό»

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Εξι διηγήματα

Εκδόσεις «Κέδρος».

Μια Πάτρα που διαπλέει τον χρόνο, αλλάζοντας συνεχώς χαρακτήρα. Τα τερτίπια της πολιτικής και της Ιστορίας μέσα από μια μακρά διαδρομή, η οποία, μολονότι χάνει κατά καιρούς τον προσανατολισμό της, αποδίδει με αρκετή ζωντάνια τις εποχές και τον τόπο αναφοράς της.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Τυπογραφείο