Έντυπη Έκδοση

ώς τις καλένδες του Σεπτέμβρη ...

Ολοι μπορούν να πουλήσουν κάποια στιγμή την ψυχή τους στον Διάβολο. Κάποιοι όμως, λίγοι ή πολλοί,

καταλαβαίνουν κάποτε ότι το διάφορο είναι ασύμφορο. Ξεσηκωμένοι τότε και χαρούμενοι

κατατάσσονται στον ίδιο λόχο με τον Αμλετ και τον Καραϊσκάκη. Κι έρχονται (ολοφώτιστοι) βαλείν μάχαιρα (ολοφώτιστη)...

.......................................

Η Ελλάδα θα βγει απ' την παρακμή. Διότι και τέκνα έχει, και θεούς, και ποιητές, που ξέρουν από γράμματα, γρόσια κι άρματα...

Δεν είναι η χώρα αυτή του Πεταλωτή ή του Γιωργάκη. Εχει στα φτερά της πολλούς αγγέλους, πολλούς αντάρτες, πολλά καράβια, πολλά αγάλματα, πολλές Λάκαινες, για να της πάρουν τη γη και το νερό οι τόκοι και τα επιτόκια...

Ο Σεπτέμβρης είναι ο «μήνας μου» -οι παλιοί αναγνώστες ίσως να θυμούνται κάποιους σχετικούς «ναυτίλους», όμως

φέτος ο Σεπτέμβρης ελαύνει σκαιός.

Ζοφερός -δείχνει να μην έχει χώρο για πρόσωπα, αλλά εντάλματα, εντολές, εισφορές, χαράτσια, ντιρεκτίβες για όλους- όλους; Οχι

ακριβώς! Οχι για τους Δυνατούς, ούτε τους πονηρούς, αλλά για τους πολλούς, τους απλούς, αυτούς που πάνε με τον σταυρό στο χέρι

ελπίζοντας ότι οι πτωχοί τω πνεύματι θα δουν κάποτε το πρόσωπο του Θεού.

.....................................

Φέτος ο Σεπτέμβρης

φθάνει στην επικράτεια της Σιδερένιας Φτέρνας και είναι αναλόγως υποχρεωμένος να φερθεί ως μισθοφόρος, παλιοσειρά πεμπτοφαλαγγίτης,

φονιάς αποδεκατιστής. Εσύ άνεργος, εσύ φέρε τον μισό σου μισθό, εσύ εργασιακή εφεδρεία

με το 60% του μισού σου πλέον μισθού.

Ωσπου να απολυθείς...

Παλιότερα, άλλες χρονιές

υπό το γλυκό σεληνόφως του Σεπτεμβρίου το πολύ να σε ανησυχούσε, αλλά απλώς να σε

ανησυχούσε λιγάκι, αυτή η απροσδιόριστη σκιά

στον κήπο,

που, τις νύχτες του Σεπτέμβρη,

κλώθει. Κλώθει το νήμα της, λευκό, κόκκινο, γαλάζιο -δεν ξέρεις· αλλά μόνον αυτό σε ανησυχεί, το χρώμα.

Τι χρώμα να 'ναι και τι νερό πίνει;

Το άσπρο πίνει απ' την πηγή και το κόκκινο εμφιαλωμένο;- τέτοιες μικρές μαντεψιές.

Το πολύ.

Κι αν πέσεις έξω μικρό το κακό.

Οσο κάνουν οι πευκοβελόνες, όταν τις σέρνει ο άνεμος πάνω στο τσιμέντο των δρόμων στο χωριό...

Μικρό το κακό.

Για αυτό κι ο σκύλος στον κήπο δεν ανησυχεί με τη σκιά που κλώθει τα νήματά της τις νύχτες του Σεπτέμβρη - σε μας! σε άλλα σπίτια ίσως άλλους μήνες· κάθε σπίτι και οι σκιές του, οι φωτογραφίες του, οι εικόνες του, τα κειμήλια και τα ενθύμιά του. Ή τα γκάτζετ...

* * *

Ομως ο φετεινός Σεπτέμβρης έρχεται λαφυραγωγός. Ερχεται να βουτήξει κειμήλια, να τσεπώσει εικόνες, να προγκήξει τους μικρούς εφέστιους θεού του κάθε οίκου.

Είναι Σεπτέμβρης

μισθοφόρος του Γιωργάκη, ληστής τροϊκανός, εγγλέζος πειρατής, ολλανδός έμπορος, φράγκος σταυροφόρος, τούρκος γαζής

τσέτης και κατσαπλιάς.

Με άδεια εισόδου στα σπίτια σας. Κι ένταλμα συλλήψεως των ονείρων και των ελπίδων, έτσι που ο λαός να μείνει ορφανός, άλαλος -αλλοίμονο

σε όποιον δεν έχει φορολογική ενημερότητα

ουαί τοις ηττημένοις που δεν θα έχουν σέντζι για τον φόρο επιτηδεύματος- τρίτης

κατηγορίας άνθρωποι: τεμπέληδες! έλληνες τεμπέληδες, ανίκανοι και διεφθαρμένοι.

Ουκ έστιν οδός για μας, παρά μόνον ο μονόδρομος που τον φυλάνε γενίτσαροι γραικύλοι και ραγιάδες, ώσπου να φθάσουμε στον προορισμό μας: στα γκισέ και τα ταμεία.

Αυτό είναι η ζωή, αυτό σκεφτόμαστε όλη μέρα, αυτό μας κατατρύχει και μας καταθλίβει: τα φράγκα! πώς θα τα βγάλουμε πέρα!

Οι τρεις σταυροί στον κήπο, δικέ μου, ή μέσα στο τριαράκι σου, με νοίκιο ή δικό σου, ποσώς. Τα φράγκα, για να μη σε πετάξει έξω ο Σεπτέμβρης.

Ή ο Οκτώβρης.

Ή ο Φλεβάρης.

Ο καθείς κι ο μήνας του. Και η αγωνία του για το πότε θα ανέβει στον σταυρό του, πότε θα δει τους δικούς του να ανεβαίνουν στους τρεις σταυρούς...

...εδώ στη νεκρή ζωή της Ευρωζώνης.

Ετσι καθώς ανεπαισθήτως αλλά και επαίσχυντα, από ελεύθεροι πολιορκημένοι που υπήρξαμε στις καλύτερες στιγμές μας, ξεπέσαμε σε

κρέας για τα κανόνια των πρασινοφρουρών, πελάτες των τραπεζών, θύματα της διαφήμισης -ποιοι; εμείς! Εμείς που πάψαμε εδώ και αιώνες να είμαστε κορίτσια κι αγόρια δεκαοχτώ χρονώ...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

2 σχόλια

1 Ο/Η Θεοφανια έγραψε: (πριν 6 έτη)
Αληθεια,και γω φοβαμαι μηπως παρασυρουν κοσμο αυτοι που αφου, επι πολυ μακρον χρονο,μα παρα πολυ, οπου και τι δεν ειδαν τα ματια τους και τι δεν ακουσαν τ'αυτια τους,κι ομως αυτοι εκει παιδι μου αταραχοι,και να ομως, ξαφνικα μετα απο μια νυχτα με φακο στον Εθνικο κηπο καθησαν και σκεφτηκαν ποσο πιο ωραιοι ειναι οι πολυελαιοι της βουλης,τα φωτα της τηλεορασης, και των ακριβων εστιατοριων, εκαναν τους λογαριασμους τους κι ειπαν στον εαυτο τους οτι ουτως η αλλως εκει που υπαρχει η δυναμη πηγαιναμε παντα,αν λοιπον τη δυναμη πια την εχει ο λαος [ μπλιαχ και παλι ,μπλιαχ και ξανα μανα μπλιαχ] εμεις θα ειμαστε πια με τον λαο.Μα αν ο λαος ξεγελαστει παλι απο τετοιους ηθοποιους τοσο το χειροτερο για το λαο.Χαιρετισματα καλοι μου ανθρωποι .Θα φωναξω και γω αυτη τη φορα "να μ.....ς, να" μονο που δεν θα απευθυνομαι προς τη βουλη... Αχ Σταθη μου,σιγουρα τα ειχε καποτε ολα αυτα που λες τουτος ο λαος,αλλα ακομα κι εγω η ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ παντα αμφιβαλω,εκμαυλιστηκαμε, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ μας εμποδιζει να βρουμε την προτερη δυναμη και ομορφια μας? μα ΚΑΝΕΙΣ λεει μια φωνη μεσα μου, ΜΗΝ ΛΕΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ,ΜΑΣ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΑΣ λεει μια αλλη.Για να γινεις παλι ωραιος προηγειται να πατησεις κατω παλι και παλι τον εγωισμο σου,να κοιταχτεις στον καθρεφτη και να πεις ΝΑΙ ΕΣΥ ΗΣΟΥΝ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΑΥΤΑ ΚΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΑΘΗ.τωρα ομως.αν θελησεις, μπορεις να κανεις θαυματα.Αμην.Καλο Σαβατοκυριακο Σταθη μου,καλο Σαβατοκυριακο σε ολους.Δεν ηρθε κι ο Μελτης ακομα.Αυτος εχει μεινει κατα πως φαινεται ακλονητος ολα αυτα τα μαυρα χρονια που προηγηθηκαν.Ειλικρινα μας προτιμω ετσι οπως ειμαστε τωρα,πιο ταλαιπωρημενοι,αλλα πιο ανθρωπινοι,οι ψυχες μας ηρθαν πολυ πιο κοντα,ΜΙΛΑΜΕ,δεν ανταλασουμε αψυχες τυπικουρες, η κινηση των σωματων απεκτησε πλαστικοτητα στις στιγμες που μιλαμε,τα ματια μας απεκτησαν δεκαδες εκφρασεις εκει που ηταν ενα ακινητο μονοτονο γκρι μεταλικο Πηραμε, πηραμε ,πηραμε πρεπει να παρουμε.Δεν ακουγες τιποτε αλλο σχεδον.Και μετα κατηγορουσαμε τα παιδια μας ,και τα παιδια των αλλων,ω ναι, αυτα τα ιδια παιδια που με την ψηφο μας ΚΑΤΑΧΡΕΩΘΗΚΑΝ ΚΙ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ! μονο και μονο γι αυτο,επειδη τα καταχρεωσαμε και επειδη ενω κι εμεις 8 στις δεκα λεξεις που λεγαμε ηταν το ρημα παιρνω τα κατηγορουσαμε οτι μονο με μια λεξη συνεννοουντο: τη λεξη μ....ς ,ομως απεδειχθη οτι ηξεραν τι ελεγαν...για να ειναι περηφανα για μας τα παιδια μας,για να μην ντρεπονται για τους γονεις τους πρεπει να επενδυσουμε ΚΑΙ τα ΔΕΚΑ ταλαντα. Ολον δλδ τον εαυτο μας.
2 Ο/Η Γ Ν Κ έγραψε: (πριν 6 έτη)
Ναι, θυμόμαστε φίλε,θυμόμαστε.
Συνέχισε
Γ
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 2

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος