Έντυπη Έκδοση

Στο εδώλιο για τη φούσκα

Ο Γκέιρ Χάαρντε έγινε ο μοναδικός πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας ο οποίος όχι μόνο κατηγορείται, αλλά και δικάζεται, σχετικά με τις ευθύνες που είχε ως πρόεδρος της κυβέρνησης για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας του.

Ο Γκέιρ Χάαρντε, που βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας όταν ξέσπασε η κρίση, κατηγορείται για αμέλεια στην άσκηση των καθηκόντων του. Ο Γκέιρ Χάαρντε, που βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας όταν ξέσπασε η κρίση, κατηγορείται για αμέλεια στην άσκηση των καθηκόντων του. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ισλανδίας κάθισε στο εδώλιο του ειδικού δικαστηρίου «Λάντσντομουρ», το οποίο συνεκλήθη πρώτη φορά στην ιστορία της νησιωτικής χώρας, και δήλωσε αθώος, χαρακτήρισε δε τη δίκη του ως φάρσα και πως είναι θύμα πολιτικής δίωξης.

Ο Χάαρντε ήταν πρωθυπουργός πριν και κατά τη διάρκεια της χρηματοοικονομικής κρίσης που οδήγησε τον Οκτώβριο του 2008 την Ισλανδία στη χρεοκοπία και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και κατηγορείται για «αμέλεια στην άσκηση των καθηκόντων του», ή με απλά λόγια πως δεν έκανε τίποτα να σταματήσει τη φούσκα που έσκασε με πάταγο στα χέρια του. Ο Χάαρντε μάλλον κατηγορείται άδικα. Στην πράξη έκανε πολύ περισσότερα από όσα του αποδίδουν ότι δεν έκανε. Ηταν ο αρχάγγελος της φούσκας, αυτός που για μια δεκαετία ως υπουργός Οικονομικών, πριν γίνει πρωθυπουργός, άφησε ανεξέλεγκτες τις ιδιωτικές τράπεζες να γιγαντωθούν τόσο που να πνίξουν τη μικρή χώρα. Οταν έσκασε η Λίμαν Μπράδερς και παρέσυρε στον πάτο του ωκεανού τις μέχρι τότε τράπεζες πρότυπο της Ισλανδίας, αξιολογημένες με ΑΑΑ από τις τρεις αδελφές των οίκων αξιολόγησης, οι ιπτάμενοι ισλανδοί τραπεζίτες άξιζαν στα χαρτιά οκτώ φορές το ΑΕΠ της χώρας που τους φιλοξενούσε.

Ο Χάαρντε, ο οποίος παραδέχτηκε στο παρελθόν ότι είχε δεχτεί παράνομες χρηματοδοτήσεις από τις επίμαχες τράπεζες το 2006, φυσικά και δεν έκανε τίποτα να σταματήσει το αεροπλανάκι που έστησαν οι τραπεζίτες φίλοι και χορηγοί του (που θα έλεγε και ο κύριος Μαντέλης).

Ηταν δε αυτός που μαζί με τον έτερο Καππαδόκη, πρώην κεντρικό τραπεζίτη Οντσον, ηγεμόνευσαν στο συντηρητικό κόμμα της «Ανεξαρτησίας» και το εξέτρεψαν από την παραδοσιακή του ιδεολογία, τη λαϊκή δεξιά, στρεφοντάς το προς τον άκρατο φιλελευθερισμό. Ο Χάαρντε ιδιωτικοποίησε ό,τι μπορούσε, ξεπούλησε τα κρατικά ασημικά, μεταξύ των οποίων τις τηλεπικοινωνίες και τις κερδοφόρες αλιευτικές επιχειρήσεις, αλλά το κυριότερο, επέτρεψε να λειτουργήσουν ανεξέλεγκτες οι τράπεζες που κατάπιαν την Ισλανδία με τα χρέη τους.

Την ώρα που άρχιζε η δίκη του Χάαρντε, ο νυν πρόεδρος της Ισλανδίας, Ολαφουρ Ράνγκαρ Γκρίμσον, αποκάλυπτε ότι την περίοδο της κατάρρευσης των τραπεζών, επί πρωθυπουργίας Χάαρντε, η Ευρωπαϊκή Ενωση εκβίαζε τη χώρα για να κατοχυρωθούν τα συμφέροντα των βρετανών και ολλανδών καταθετών που είχαν αγοράσει από ισλανδικές τράπεζες τοξικά επενδυτικά προϊόντα. Ηταν δε το ισχυρό Λονδίνο που πίεσε αφόρητα τους λίγους και χρεοκοπημένους ισλανδούς να εγγυηθούν ως κράτος την αποπληρωμή των βρετανών και ολλανδών ιδιωτών καταθετών που έψαχναν υψηλές αποδόσεις για τις καταθέσεις τους, ενώ οι ισλανδοί πολίτες έμεναν στα κρύα του λουτρού. Βέβαια, αργότερα, οι Ισλανδοί ανέτρεψαν δις με δημοψήφισμα την απόφαση που είχε ευλογήσει ο Χάαρντε, για τον οποίο λίγοι στο Ρέικιαβικ θα βρουν να πουν έναν καλό λόγο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Νεα Ζηλανδία