Έντυπη Έκδοση

Τα καλά νέα έρχονται από έξω

«ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ με τα μεγάλα μάτια» από το Πράσινο Ακρωτήρι, «Η Αφροδίτη στην αυλή» από τη Γερμανία. Κι όμως, πρόκειται για τις ταινίες δύο ελλήνων σκηνοθετών που ζουν και δημιουργούν στο εξωτερικό.

* Ο Αλέξης Τσάφας εδώ και χρόνια μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Αθήνας και Πράσινου Ακρωτηρίου, κι έχει ήδη γυρίσει εκεί δύο ντοκιμαντέρ. Για τους ντόπιους είναι κάτι σαν τον Αγγελόπουλο του Κάπο Βέρντε. Τους κάνει μάλιστα σεμινάρια κινηματογράφου, καθώς στη γοητευτική αλλά πάμπτωχη αυτή χώρα, όπου κυριαρχούν οι γυναίκες, η κινηματογραφική υποδομή και τεχνογνωσία είναι ανύπαρκτες, και λειτουργεί μόνο μία κινηματογραφική αίθουσα!

Αν και Ελληνας, ο 55χρονος Τσάφας γύρισε την πρώτη ύστερα από 20 χρόνια ταινία μυθοπλασίας που γυρίζεται στο Πράσινο Ακρωτήρι. Βασίστηκε μάλιστα σε έναν παλιό καμποβερντιανό θρύλο. Πρόκειται για «Το κορίτσι με τα μεγάλα μάτια» με πρωταγωνίστρια την 13χρονη κρεολή Λάουρα Μπράνκο και τη μητέρα της Ελιζαμπέτε Γκονσάλβες -τη γνωστότερη θεατρική ηθοποιό του Κάπο Βέρντε. Στην ταινία, μια κοπέλα επιστρέφει από την Ευρώπη στον τόπο της μετά τον θάνατο του πατέρα της. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπη με τα φαντάσματα του παρελθόντος της: την τραυματική απουσία της μητέρας της και τη συμβίωση με τη μητριά της.

Κοσμογυρισμένος (επί χρόνια υπήρξε συνεργάτης στο «Γεωτρόπιο» της «Ε»), ο σκηνοθέτης διαθέτει μια ματιά που ξεφεύγει από τη συνήθη τουριστική και φολκλόρ αντιμετώπιση. Η ταινία του έχει ήδη ταξιδέψει σε πολλά ξένα φεστιβάλ (ανάμεσά τους και στο Παναφρικανικό Φεστιβάλ των Κανών) ενώ ήδη ετοιμάζει την επομένη: μια μεγάλη συμπαραγωγή στη Δυτική Αφρική, με τίτλο «Οι γυναίκες μεταξύ τους». Στην Ελλάδα είναι γνωστός με δύο ντοκιμαντέρ: το «Χορεύοντας με τον Ραϊντέλ» για τους Κουβανούς της Αθήνας, και το «Μιντέλο-Πίσω από τον ορίζοντα» για το Σάο Βισέντε.

* Ο 25χρονος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και video-artist Τηλέμαχος Αλεξίου σπούδασε χορό και επικοινωνιολογία στο Λονδίνο πριν μετακομίσει για τα καλά στο Βερολίνο πριν από έξι χρόνια. Η σχέση του με το σινεμά προέκυψε κάπως ανορθόδοξα. «Είχα πάντα πάθος με τις γλώσσες (σ.σ.: μιλάει άπταιστα 8!) και έβλεπα ταινίες για να τις μαθαίνω σωστά!».

«Η Αφροδίτη στην αυλή» είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους, και, αν και συμπαραγωγή, γυρίστηκε στην Ελλάδα: ένα καλοκαίρι, δύο εκδιδόμενα αγόρια (Α. Βάρδας, Στ. Σβήγκος) και η κοπέλα προαγωγός τους (Α. Μαθιού) παρασύρονται σε μια ιδιόμορφη σχέση. Ερωτεύονται, παίζουν με όπλα και συζητάνε για χαρτιά, λεφτά και ακροάσεις θεάτρου. Μήπως όμως, όλο αυτό δεν είναι παρα ένα παιχνίδι ρόλων;

Στην αρχή είχε ένα πολύ μεγαλύτερο σενάριο στο μυαλό του, «που δεν καταφέραμε να γυρίσουμε λόγω έλλειψης χρημάτων. Τελικά αποφάσισα να δουλέψω με μια πολύ μικρότερη ομάδα νέων ανθρώπων από Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα και να γυρίσουμε μια ψαλιδισμένη εκδοχή αυτού του σεναρίου στο εξοχικό των γονιών μου στη βόρεια Εύβοια. Δουλέψαμε όλοι αφιλοκερδώς. Μείναμε στο ίδιο σπίτι τέσσερις εβδομάδες και ζούσαμε σαν μια φτωχή οικογένεια! Φτιάχναμε τα κοστούμια στα διαλείμματα και τρώγαμε ένα μήνα τοστ!».

Στη Γερμανία, λέει, «δεν παίζει ρόλο η εθνικότητά σου. Είναι όμως πολύ δύσκολο να κάνεις σινεμά αν δεν κάνεις εμπορικό κινηματογράφο». Πολλοί ξένοι τον ρωτούν για τον Λάνθιμο, την Τσαγγάρη. «Αυτό με χαροποιεί πολύ, όμως δεν πιστεύω πως μπορούμε να μιλάμε για εθνικό κινηματογράφο».

Και η σχέση Ελλάδας-Γερμανίας; «Ολο αυτό το κλίμα δήθεν μίσους είναι μια τεχνική αποπροσανατολισμού. Απλώς στην Ελλάδα έχουμε δώσει μεγάλη σημασία σε έντυπα όπως η "Bild" ή το "Φόκους", δηλαδή στον τύπο της ηλιθιότητας».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος