Έντυπη Έκδοση

ΣΕ ΜΕΓΑΡΟ ΚΑΙ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Μουσικές ιαχές πολέμου και λυρικός γάτος

Ηχοι ζωντανοί

Εως πριν από λίγους μήνες ποιος θα πίστευε ότι η ΚΟΑ θα γέμιζε την αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Μουσικής στο ξεκίνημα τριήμερης αργίας και μάλιστα δίχως προσκλήσεις;

«Ο παπουτσωμένος γάτος» του Τσέζαρ Κούι σε σκηνοθεσία Μοσχόπουλου: η νέα πρόταση της ΕΛΣ για παιδιά «Ο παπουτσωμένος γάτος» του Τσέζαρ Κούι σε σκηνοθεσία Μοσχόπουλου: η νέα πρόταση της ΕΛΣ για παιδιά Κι όμως συνέβη, στις 28/10/2011, στη συναυλία υπό τον Μίλτο Λογιάδη. Επιπλέον, μόλις στη δεύτερη τακτική εμφάνιση του συνόλου από τότε που απέκτησε νέο καλλιτεχνικό διευθυντή, η απόδοση των μουσικών έχει βελτιωθεί κατακόρυφα, καλύπτοντας με εντυπωσιακό άλμα χρόνια ελλείμματα ποιότητας. Το ανανεωμένο ακροατήριο «έπιασε» την αλλαγή, ανταποκρινόμενο με επίμονο, ενθουσιώδες χειροκρότημα.

Υπό τον θεματικό τίτλο «Η μουσική ιαχή του πολέμου», το επετειακής αναφοράς πρόγραμμα περιελάμβανε συνθέσεις Σοβιετικών συνθετών των δεκαετιών 1930-40. Πρώτο δόθηκε το «Κοντσέρτο για πιάνο» (1937) του Αράμ Χατσατουριάν, έργο που με την αισιόδοξη διάθεση, τον ανεπιτήδευτο, πληθωρικό μελωδισμό και τον εθνικοσχολικού στίγματος φολκλορισμό του -ενίοτε θυμίζει το σύγχρονό του κοντσέρτο του Καλομοίρη!- ταίριαξε αβίαστα στη λογική του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού». Αψογα προετοιμασμένος και σε πλήρη εγρήγορση, ο πιανίστας Αναστάσιος Πάππας πρόσφερε μια τεχνικά αψεγάδιαστη ανάγνωση. Ανέδειξε με άνεση τις δεξιοτεχνικές παραγράφους και τους αλά Ραχμάνινοφ στομφώδεις πιανισμούς, διέθετε αίσθηση των ειδικών ισορροπιών και αντοχών τής έντονα επικαιρικής παρτιτούρας. Επίσης, πρόβαλε ισορροπημένα το απερίφραστα ανατολίτικο στοιχείο που συνιστά την ευανάγνωστη υπογραφή του Αρμένη δημιουργού.

Ακολούθησε η «Συμφωνία αρ. 7, του Λένινγκραντ» (1942), μεγαλύτερη και διασημότερη από τις λεγόμενες «Πολεμικές Συμφωνίες» του Σοστακόβιτς. Φορέας γνωστών εξωμουσικών φορτίσεων με κυρίαρχα τραγικούς/ηρωικούς τόνους, είναι δομημένη βάσει μουσικής δραματουργίας, αρθρωμένης σε επεισόδια αντιθετικών διαθέσεων, οι οποίες εναλλάσσονται κυκλικά ανάμεσα σε ηρωική, δημόσια εξαγγελία, θυελλώδη δράση και μελαγχολικό αναστοχασμό. Η αντίστοιχα τεταμένη και μεγαλόστομη δραματική ρητορική γραφής απαιτεί ορχήστρα και αρχιμουσικό με ικανότητα να χειριστούν με ευαισθησία και τεχνική επάρκεια ακραία εκφραστικά και μουσικά μεγέθη. Η δυναμική, αδρών γραμμών, ερμηνεία του Λογιάδη ήχησε καλοδουλεμένη, εκφραστικά και δομικά ισορροπημένη, έστω κι αν στο βάθος έλειπε περιστασιακά η δέουσα, αναμενόμενη αιχμηρότητα στην επεξεργασία της λεπτομέρειας. Πρωτόγνωρης ποιότητας σε συντονισμό, διαφάνεια και ηχοχρωματική καθαρότητα, το παίξιμο των εγχόρδων στάθηκε για πρώτη φορά 100% ισότιμα στο διάλογο με τα έξοχα ξύλινα πνευστά της ΚΟΑ στις τάξεις των οποίων έπαιξαν συναρπαστικά μερικοί από τους καλύτερους κορυφαίους. Μια ΚΟΑ που επιτέλους απογειώνεται, αξιοποιεί στο μέγιστο το δυναμικό της και εκπληρώνει υγιώς την αποστολή της -ριζικά διαφορετική αυτής των μετακαλούμενων ξένων ορχηστρών στο Μέγαρο- προσφέροντας ρεπερτόριο.

Ρομαντική γραφή

Πρώτο δείγμα των κατευθύνσεων προς τις οποίες στρέφει την όπερα για παιδιά ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ, Μύρων Μιχαηλίδης, είναι η παραγωγή της όπερας του Τσεζάρ Κούι «Ο παπουτσωμένος γάτος» (1915) που πρωτοπαρουσιάστηκε το Σάββατο 29/10/2011 και θα δοθεί σε ακόμη 40 παραστάσεις έως τις 4/4/2012. Διαφοροποιούμενη σαφώς από το στίγμα αντίστοιχων παραγωγών του παρελθόντος, η νέα πρόταση στηρίζεται σε αυθεντικό έργο για παιδιά και όχι σε ελεύθερη διασκευή, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε σκηνοθέτης με σοβαρή πείρα και επιτυχίες στο παιδικό θέατρο.

Παρακολουθήσαμε την παράσταση περιβαλλόμενοι από χαρούμενο πλήθος παιδιών κάθε ηλικίας. Η ιστορικίζουσα, ρομαντική γραφή του Κούι και η ενορχήστρωση του Γκέρχαρντ Ρόζενφελντ είναι σαφώς χαμηλών τόνων. Ομως το συνολικό οπτικό μέρος, οργανωμένο συνεκτικά από την κινητική και επικοινωνιακή σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, διέθετε χιούμορ και πλουσιότατο φάσμα ερεθισμάτων που πέρασαν άμεσα στην πλατεία. Σε αυτό συνεισέφεραν ιδιαίτερα τα ανάλαφρα, σαν χαρτοκοπτική, σκηνικά (Ευαγγελία Θεριανού), τα ευανάγνωστα κοστούμια (Μαριαλένα Καποτοπούλου) και οι χρωματικά κορεσμένοι, παιχνιδιάρικοι φωτισμοί (Λευτέρης Παυλόπουλος).

Οι έξι μονωδοί της α' διανομής απέδωσαν τους ρόλους τους ικανοποιητικά. Στις επόμενες παραστάσεις, όμως, ας επεξεργαστούν περισσότερο τους εκτενείς πεζούς διαλόγους και μονολόγους επί των οποίων στηρίζει εν πολλοίς την απήχησή της η παραγωγή, ώστε να τους καταστήσουν πιο ανάγλυφους και αιχμηρούς. Απολύτως ταιριαστός ως πανούργος Γάτος, ο Χαράλαμπος Αλεξανδρόπουλος, κράτησε άνετα τη 40λεπτη παράσταση στα χέρια του, κατευθύνοντας επιτήδεια τους συμπρωταγωνιστές: την υστερική πριγκίπισσα της Χαρίκλειας Λαμπράκη, τον ανόητο βασιλιά του Κώστα Ντότσικα και τον αφελή Ζαν του Γιάννη Κάβουρα. Μονωδούς, χορωδούς και ορχηστρικό σύνολο διηύθυνε με ακρίβεια και θεατρικό παλμό ο Ανδρέας Τσελίκας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Κριτική μουσικής