Έντυπη Έκδοση

Ο Θανάσης Πολυκανδριώτης τολμά να συνδυάσει τους δύο μουσικούς

Οι «Επόμενοι» συναντούν τον Ζαμπέτα και τον Πάνου

«Δάσκαλος, μέντορας, φίλος, γείτονας στο Αιγάλεω» ο Γιώργος Ζαμπέτας, και... φωνακλάς. Ο Ακης Πάνου εσωστρεφής, με μια πηγαία λαϊκή σοφία. Και απόλυτος στις απόψεις του.

«Μου αρέσει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, δημιουργούς και ήχους», παραδέχεται ο Θανάσης Πολυκανδριώτης «Μου αρέσει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, δημιουργούς και ήχους», παραδέχεται ο Θανάσης Πολυκανδριώτης Δύο διαφορετικές όψεις του λαϊκού, δύο εξίσου ισχυρές σχολές παιξίματος του μπουζουκιού, δύο μάστορες της μελωδίας και του τραγουδιού που ανήκουν εξίσου στην ακατάβλητη, μεγάλη παράδοση του λαϊκού, στην οποία βαφτίστηκε από παιδί και ο Θανάσης Πολυκανδριώτης. Τότε τους γνώρισε από κοντά. Τους δύο «αντιστικτικούς» του λαϊκού μας τρόπου που ο ίδιος, μαζί με το συγκρότημά του, «Επόμενοι», «τολμά» να συνδυάσει σε μια μεγάλη συναυλία στις 12 Νοεμβρίου στο θέατρο Badminton.

«Μου αρέσει να συγκρίνω ανόμοια πράγματα, δημιουργούς και ήχους. Ετσι σκέφτηκα ότι Ζαμπέτας και Πάνου μαζί είναι ένας ανατρεπτικός συνδυασμός: Απ' τη μια το "Μπουζούκι, αγάπη μου", απ' την άλλη το "Επτά νομά σ' ένα δωμά"», εξηγεί ο Πολυκανδριώτης, επικεφαλής σ' αυτή τη μουσική διαδρομή που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας οι «Επόμενοι», το σχήμα δηλαδή με τους 30 δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, το οποίο δημιούργησε ο ίδιος το 1993. Με το συγκρότημα που παίζει και τραγουδά θα συμπράξουν η νέα τραγουδίστρια Χριστίνα Μιχαλάκη και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Ρένα Κυπριώτη. Οσο για το ρεπερτόριο που θα ακουστεί; «Οταν σημάνει η ώρα», «Η πιο μεγάλη ώρα», «Θα κλείσω τα μάτια», «Πάει - πάει», «Τι να φταίει», «Ο τρελλός» κ.ά. του Πάνου. «Μάλιστα κύριε», «Πού 'σαι Θανάση», «Ο πενηντάρης», «Γιαννάκη ομορφόπαιδο», «Χίλια περιστέρια» κ.ά. του Ζαμπέτα.

Μ' αυτή την αφορμή ζητήσαμε από τον Θανάση Πολυκανδριώτη να κάνει μια προσωπική αναδρομή στη μνήμη του.

**Ο Γιώργος Ζαμπέτας: «Δάσκαλος, μέντορας και φίλος. Φίλος ήταν βέβαια κατ' αρχήν του πατέρα μου, του Θόδωρου Πολυκανδριώτη. Και γείτονάς μας στο Αιγάλεω: Εκείνος έμενε στη Μαυροκορδάτου κι εμείς στη Σαλαμίνος. Στα πρώτα μου βήματα τον θυμάμαι, όπως ήταν παραστατικός, να μου φωνάζει "Ρε Θανάση. Να τραγουδάς ρε, αλλά να μην αφήσεις το μπουζούκι ποτέ"».

**Τα «παιξίματά» του: «Ο ήχος του ξεχωρίζει από χιλιόμετρα. Οπως έχει πει κι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, "μια νότα του Ζαμπέτα, σε χτυπάει στην καρδιά". Ηθελα να του μοιάσω, να βγάλω κι εγώ κάποτε αυτή τη νότα. Είναι από τα δυσκολότερα πράγματα στον κόσμο, ένα είδος μαγείας που μοιάζει να 'ρχεται από ψηλά. Τουλάχιστον ευτύχησα να βγάλω κι εγώ τον προσωπικό μου ήχο. Αλλά ο Ζαμπέτας ήταν περφόρμερ του μπουζουκιού. Περφόρμανς, μπουζούκι, τραγούδι λειτουργούσαν όλα μαζί. Ισως γι' αυτό πολλοί άργησαν να ανακαλύψουν τον μεγάλο Ζαμπέτα - συνθέτη».

**Και η... σκελέα του: «Συνεργαστήκαμε τη δεκαετία του '60 όταν έπαιξα μαζί του για κάποιες μουσικές που έφτιαχνε για ταινίες. Και ύστερα το '73 ήμουν μια ολόκληρη σεζόν μαζί του στο "Είδωλο" στη Βούλα. Λούνα παρκ κανονικό. Ενα βράδυ είχαν έρθει και κάτι Γαλλάκια, σπουδαστές, να μας ακούσουν. Παίζουμε την εισαγω-γή, περιμένουμε να βγει ο Γιώργος... πουθενά. Και ξαφνικά εμφανίζεται με τη... σκελέα και τα σκαρπίνια, κρατώντας στο ένα χέρι το παντελόνι και στο άλλο το μπουζούκι του. Παρουσίαζε εκπληκτικό θέαμα κι έτσι όπως ήταν, γύρισε ολόκληρη τη σκηνή, με αργές κινήσεις και, χωρίς παντελόνι πάντα, ήρθε κι έκατσε στο πάλκο. Περάσαμε μια βραδιά-κόλαση. Παίζαμε μέχρι το πρωί. Ηταν τόσο έξω καρδιά που εκείνη τη σεζόν, απ' τα γέλια και τα γλέντια, μας χάρισε δέκα χρόνια ζωής».

**Ο Ακης Πάνου: «Θαύμαζα τη ροή στις εισαγωγές, τα πρίμα σεγόντα του. Για μένα, νέο παίκτη του μπουζουκιού, ήταν μία άλλη ολόκληρη καινούργια σχολή. Τον γνώρισα όταν ήμουν 19-20 χρόνων. Είπα στον πατέρα μου να με πάει. "Κύριε Ακη", του λέω, "θέλω να μου φτιάξετε ένα μπουζούκι". Εφτιαχνε μουσικά όργανα αλλά κι άλλα αριστουργηματικά πράγματα από ξύλο. Εκείνος με κοίταξε περίεργα. "Το μπουζούκι που παίζεις", μου είπε, "είναι κιθαρομπούζουκο, σαν κουτσή κιθάρα. Αλλά κι εγώ πρέπει να ανατρέψω τη σκέψη μου για να σου φτιάξω καινούργιο όργανο. Θα δούμε...". Πέρασε ένας χρόνος και με παίρνει τηλέφωνο. "Το μπουζούκι", λέει, "είναι έτοιμο". Πήγα και το παρέλαβα κι αυτό ήταν το μπουζούκι με το οποίο έπαιξα στον "Σκληρό Απρίλη του '45" και στην "Αθανασία" του Χατζιδάκι και στο "Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο" του Σαββόπουλου...»

**Κλειστός χαρακτήρας: «Εκτοτε πήγαινα τακτικά σπίτι του. Μου άρεσε να μιλάω μαζί του, να δοκιμάζω τα τρίχορδα που έφτιαχνε. Ηταν χαρακτήρας κλειστός κι απόλυτος - φάνηκε και στην πορεία τι του επεφύλαξε η ζωή του...».

**Ηχογραφώντας το «Παρών»: «Ο Ακης ήταν κολλημένος σε κάποιους παίκτες: Στον Κώστα Παπαδόπουλο, στον Λάκη Καρνέζη, στον Σπύρο Λιόση. Δεν έπαιρνε άλλους. Το '78 είχε βγάλει το "Παρών" με τον Μητσιά στην Columbia και ήθελε να το κάνει και ορχηστρικό. Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει "Θανασάκη, ήρθε η ώρα να παίξεις μαζί μου. Πάρε το δίσκο, μάθε τις μελωδίες και στις τάδε του μηνός, έλα στο στούντιο". Πράγματι, παίρνω εκείνη τη μέρα μπουζούκι και μπαγλαμά, πάμε στο στούντιο κι αρχίζουμε να χτίζουμε το ορχηστρικό. Οταν τελειώσαμε μου λέει: "Τώρα, Θανασάκη, μπορώ να υπολογίζω και σ' άλλο παίκτη"».

**Πολλές διαφορές και μία ομοιότητα: «Ο ένας ήταν περισσότερο μινοράκιας κι ο άλλος ματζοράκιας. Ο Γιώργος πιο φωνακλάς, ο Ακης σοφός, σου 'λεγε κάτι ατάκες σαν λαϊκές ρήσεις. Ηταν θυμόσοφος όπως ο Μπιθικώτσης, με μία δική του διάλεκτο. Κι οι δυο είχαν όμως μια γλύκα: Είχαν τα ίδια γλυκά πατήματα στις εισαγωγές και την ίδια αυθεντικότητα. Και με φώναζαν με τον ίδιο τρόπο: Ρε μαγκάκι».

**Η Ελλάδα του Ζαμπέτα και του Πάνου: «Ο,τι εξέφραζαν κι οι δυο είναι αυτό που τώρα βάλλεται: η λαϊκή ψυχή. Αλλά είναι και τόσο δυνατό, που δεν μπορεί να το αγγίξει καμία κρίση, κανένας Παπανδρέου και κανένας "τροϊκανός". Είναι το ίδιο με το λαϊκό τραγούδι. Οχι μόνον δεν μπορεί να του κάνει κανείς τίποτα, αλλά όταν τα άλλα μουσικά είδη τα βρίσκουν σκούρα, απ' αυτό πιάνονται».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική