Έντυπη Έκδοση

Εγώ, ο Κλαύδιος

Ο Καντάφι κρεμάστηκε από το τσιγκέλι ενός κρεοπωλείου, όπως και το κεφάλι του Σηιανού στην αρχαία Ρώμη, που, αφού ξεκίνησε από τσιγκέλι, κατέληξε μπάλα στα χέρια των πολιτών.

Δεν τίθεται θέμα αναλογίας ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις, απλώς διαπιστώνονται διαχρονικές συνήθειες της μάζας απέναντι στους πρώην αρχηγούς της και στους όποιους καταπιεστές. Αυτός είναι και ο λόγος που αξίζει κατά καιρούς να ρίχνεις μια ματιά στο ιστορικό μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Γκρέιβς Εγώ ο Κλαύδιος, που γράφτηκε το 1934 και στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος, σε μετάφραση του Αλέξανδρου Κοτζιά. Μια πρώτη διαπίστωση αφορά την αθεράπευτη δίψα του αναγνώστη για αίμα. Οσο προχωράς την ανάγνωση τόσο περισσότερο την ευχαριστιέσαι, καθώς αποκαλύπτονται, μία μία, οι αγριότητες, η καθεμιά πιο άγρια από την προηγούμενη. Και κορυφώνονται στον θάνατο του Καλιγούλα. Ενας από τους δολοφόνους του βούτηξε το δάχτυλό του σε μία από τις πάμπολλες πληγές και ύστερα το έγλειψε. «Είχα ορκιστεί -είπε- να του πιω το αίμα». Εδώ πρέπει να πούμε πως αξίζει κανείς να διαβάσει και το επόμενο μυθιστόρημα του συγγραφέα, Κλαύδιος ο θεός, όπου εκεί μπορεί κανείς να απολαύσει το τέλος της περίφημης Μεσσαλίνας, συζύγου του Κλαύδιου, που έμεινε στην ιστορία για τη σεξουαλική της πείνα προς κάθε κατεύθυνση πλην της συζυγικής. Χαρακτηριστικό είναι πως το τέλος της δεν το αποφάσισε ο ίδιος ο Κλαύδιος, αλλά οι γύρω απ' αυτόν. Ο Κλαύδιος ανήκε στο καλό κομμάτι του δέντρου τής συγκεκριμένης αυτοκρατορικής γενιάς και ήταν έτοιμος να δικαιολογήσει τα όργια της γυναίκας του, αναλογιζόμενος πως ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να την ικανοποιήσει επαρκώς, λόγω ηλικίας... Επίσης, ο ίδιος έγινε με το ζόρι αυτοκράτορας, όμως κατάφερε να βάλει πολλά πράγματα σε τάξη και να επιβάλει κάποιας μορφής δικαιοσύνη, πράγμα που σημαίνει πως η εξουσία δεν έχει τη δύναμη να αλλοτριώσει τον όποιο κάτοχό της, μερικοί κάτι διασώζουν από τον αυθεντικό τους χαρακτήρα, γιατί όλο το θέμα του βιβλίου είναι ακριβώς αυτό: οι βλαβερές συνέπειες της πολιτικής εξουσίας και η μανία της υστεροφημίας, που αργά ή γρήγορα καταλαμβάνει κάθε είδους ηγέτη. Εδώ ο συγγραφέας καταγράφει μια άποψη πέρα για πέρα και διαχρονικά αληθινή. Ο ηγέτης επιλέγει τον διάδοχό του, έχοντας στο μυαλό του πως πρέπει να είναι χειρότερος από τον ίδιο, ώστε ο λαός να τον θυμάται με νοσταλγία, φωνάζοντας πόσο καλύτερος ήταν ο προηγούμενος από τον σημερινό... Ετσι, ο Καίσαρας Αύγουστος διάλεξε τον Τιβέριο και ο Τιβέριος τον Καλιγούλα. Το ίδιο ισχύει για οποιονδήποτε σήμερα διαλέγει τον διάδοχό του, είτε σε κόμματα είτε σε επιχειρήσεις. Στην καλύτερη περίπτωση φροντίζει ώστε ο διάδοχός του να στέκεται, αλλά όχι καλύτερα από τον ίδιο. Δεν μπορεί κανείς να μην υποκύψει στον πειρασμό και να μη σκεφτεί ότι δεν αποκλείεται με τέτοιο κριτήριο να διάλεξε ο Σημίτης τον Γιωργάκη και ο Καραμανλής τον Σαμαρά...

Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς ήταν ένας συγγραφέας, βαθύς γνώστης της ψυχολογίας που κουβαλάει το αρχηγιλίκι. Φαίνεται πως η πείνα για εξουσία και η απληστία για σεξ είναι κατά τον συγγραφέα παντελώς ανίατες. Ακόμη και η Μεσσαλίνα στις μέρες μας ξαναζωντάνεψε στη μορφή τού... Μπερλουσκόνι. Πέρα απ' όλες αυτές τις ανατριχιαστικές αναφορές και λεπτομέρειες, το μυθιστόρημα αποτελεί μια εντυπωσιακή τοιχογραφία της αρχαίας Ρώμης, με πολλή πραγματικότητα και με κάποιες απαραίτητες δόσεις φαντασίας. Επίσης, αποτελεί έναν έμμεσο ύμνο στην αρχαία Ελλάδα, που ήταν η μεγάλη εμμονή των ρωμαίων αυτοκρατόρων. Ακόμη και ο Καλιγούλας ήταν σε θέση να συγχωρέσει κάποιον που μπορούσε να απαγγείλει απ' έξω μια παράγραφο της Ιλιάδας...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο