Έντυπη Έκδοση

αποχαιρετισμός...

Σαν τσιγάρο που κόπηκε στη μέση χωρίς να βρει ένα επόμενο στόμα για να κάψει σ' αυτό τη ζωή του,σαν τραγούδι που έρχεται και ξανάρχεται στον νου σου θέλοντας να σου τραγουδήσει άλλα τραγούδια που δεν έχεις αυτιά ν' ακούσεις...
.......................................
Μια νύχτα του Δεκέμβρη, με το Ακροταίναρο να ταξιδεύει ορθόπλωρο
ξημερώνουν αίφνης μεσοπέλαγα τα παλιά σου κόμιξ κι αρχίζουνε τα θαύματα και οι περιπέτειες στ' στρα... Πάντα γίνονται θαύματα!..

Αποχαιρετισμός στα όπλα;

Μάλλον όχι! Αλλωστε ουδείς εξ όσων γνωρίζω απ' το είδος που εκτιμώ δεν αποχαιρετά, ούτε παρατά τα όπλα του, όχι

τουλάχιστον πριν ο ίδιος να αποφασίσει κι όχι κάποια ανωτέρα βία, συνήθως κατώτερη των περιστάσεων, να κρεμάσει την «ασπίδα του» πάνω απ' το τζάκι ή έστω τα «παπούτσια του» στον τοίχο.

Αποχαιρετισμός στους αναγνώστες;

Μάλλον όχι! Εχουμε συν-ταξιδέψει πολύ για να χαθούμε μεταξύ μας, όλο και κάπου θα ανταμώνουμε ξανά, σε ένα βιβλίο, σε ένα φιλμ, ένα ποίημα, έναν περίπατο, μια ανάμνηση.

Αποχαιρετισμός στην «Ελευθεροτυπία»;

Ναι!

Αυτό το υπέροχο σκαρί θα συνεχίσει χωρίς εμένα, ελπίζω όμως με όλους εσάς, πιστούς συνεπιβάτες.

Πέρασα μαζί σας πάνω σ' αυτό το σκάφος, πότε στην κουβέρτα, πότε στ' αμπάρια, άλλοτε στη γέφυρα ή στο μηχανοστάσιο και πάντα στον τηλέγραφο δέκα μεστά, γενναία και πολυκύμαντα χρόνια.

«Δέκα χρόνια στην πλώρη» ή μια ακόμα Ιλιάδα στα μέτρα της δικής μου μικρής ζωής - δέκα χρόνια στον «Ριζοσπάστη», δέκα χρόνια στα «ΝΕΑ» και δέκα χρόνια στην «Ελευθεροτυπία» - τριάντα χρόνια «υπό σκιάν» στο φως της δημοσιογραφίας.

Εν πρώτοις οφείλω τις ευχαριστίες μου σε παλιούς και νέους συναδέλφους που βρήκα όταν ήρθα εδώ στο σώμα της «Ελευθεροτυπίας», οι οποίοι πολλά μού έμαθαν και πολύ μου στάθηκαν. Ιδιαιτέρως όμως η καρδιά μου ευχαριστεί την ψυχή του Κίτσου Τεγόπουλου, όταν δίψασα με φώναξε στη βρύση του να πιω νερό -και τη δροσιά του θα 'χω πάντα φυλαχτό, δίπλα στις παιγνιώδεις προτροπές του Λέοντα Καραπαναγιώτη.

Επίσης ευχαριστώ εκ βαθέων όλους τους εργάτες του Τύπου που στολίζουν κάθε μέρα με τη δουλειά τους αυτό το καράβι, κλητήρες, διορθωτές, διοικητικούς, οδηγούς, τεχνικούς, τυπογράφους, όλους!

Απολογισμός.

Ενα κυρίως προσπάθησα: να μη σας γράφω ψέματα, να μη σας παραμυθιάζω. Οχι ότι υπήρξα αντικειμενικός, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα για τους γελοιογράφους ή τους σχολιαστές, αλλά πάντα πρόσεχα να «διασταυρώνω» τις πληροφορίες και να μαθαίνω απ' τα γεγονότα. Λάθη έκαμα, όχι όμως επίτηδες, όχι για να ξεγελάσω κανέναν, αλλά επειδή είναι αναπόφευκτο.

Ούτε διεκδίκησα ποτέ τη «δική μου αλήθεια» -μακρυά απ' αυτές τις μεταμοντερνικές ευκολίες, αλλά πάντα έψαχνα την απόδειξη της αλήθειας -γνωρίζοντας

ή μάλλον προσπαθώντας πάντα να ενθυμούμαι ότι υπάρχουν κι εκείνες οι αλήθειες που δεν αποδεικνύονται (ακόμα).

Αφήνομαι στην κρίση σας.

Τέλος, θέλω να σας ευχαριστήσω μίαν-μίαν κι έναν-έναν προσωπικώς καθώς και όλους μαζί, για τον καλό ή τον κριτικό σας λόγο τόσα χρόνια. Για τις ελπίδες και τα όνειρά σας που έθρεψαν και τις δικές μου ελπίδες, και τα δικά μου όνειρα.

Σας ευχαριστώ για τους δρόμους που μου δείξατε, για τις στιγμές που με ανακαλέσατε στην τάξη, για το κοινό μας γέλιο, τους θυμούς, το ονειροπόλημα.

Στην πραγματικότητα -το πιο συχνό- οι αναγνώστες είναι που γράφουν αυτά που μεταδίδει ο γραφιάς και τέτοιες στιγμές, νομίζω, ζήσαμε πολλές μαζί...

Τώρα τα κυπαρισσάκια γέρνουν προς την έξοδο.

Το ταξίδι όμως, ναυτάκια μου

και καπετάνισσες της καρδιάς μου αρχόντισσες

συνεχίζεται.

Εύχομαι η «Ελευθεροτυπία» να συνεχίσει καλοτάξιδη, προσέχοντας τις ανάγκες των ανθρώπων!

Η πέννα μου στα πόδια σας.

Και το πεννάκι μου επίσης! -όσο θα φτιάχνονται χάρτινα ανθρωπάκια, με μύτες σαν πατάτες, δεν θα «παραδεχθούμε ποτέ καμμιά ήττα», -κι αυτή είναι και θα είναι πάντα η νίκη του καλού...

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

82 σχόλια

1 Ο/Η Λευτέρης έγραψε: (πριν 5 έτη)
Καλό ταξίδι ναυτίλε μου - θα μας λείψεις , ειδικά τέτοιες ώρες που μας αφήνεις μεσοπέλαγα... μαύρισε η ψυχή μας με το μαντάτο σου άγιες μέρες! Να'σαι καλά...
2 Ο/Η ELENA έγραψε: (πριν 5 έτη)
Θα μας λείψουν οι αλήθειες σου.....
3 Ο/Η meirakion έγραψε: (πριν 5 έτη)
Μαθαίνω τώρα από αυτές σου τις γραμμές την αποχώρηση σου. Θέλω να σε ευχαριστήσω για όσα μας έδωσες από την ψυχή σου όλα αυτά τα χρόνια. Τελικά μόνο η ψυχή μπορεί να δίνει χωρίς να ζητά να πάρει πίσω τίποτα. Σου εύχομαι από να συνεχίσεις να παράγεις με την ίδια ένταση σκέψη και συναίσθημα για να τα μοιραζόμαστε από το νέο σου βήμα. Γιατί δεν σου πάει η συνταξιοδότηση αλλά για ισόβια μάχη.
4 Ο/Η Κωνσταντινος Νισυριος έγραψε: (πριν 5 έτη)
Ήρθε λοιπόν η μέρα που φοβόμουν... Νίκησαν, Στάθη μου, νίκησαν οι αληταραδες των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Μην μας παραμυθιάζεις τώρα στο τέλος για να μην λυγίσουμε υπό το βάρος των τεράτων . Θα σε βρούμε, ελπίζω, σε άλλες παραλλήλους... με όλη την ανθρωπιά που μας έχει απομείνει…
Την διαδικτυακή μου διεύθυνση την έχουν στην εφημερίδα, ενημέρωσε μας που θα εισαι από δω και πέρα. Ειδικά εμείς του εξωτερικού δεν θα είναι εύκολο να σε βρούμε.
5 Ο/Η Κωνσταντίνος Μ. έγραψε: (πριν 5 έτη)
Τέλος εποχής...

Σ' ευχαριστώ...
6 Ο/Η abulafia έγραψε: (πριν 5 έτη)
Θλιβερή ημέρα.

Άλλο ένα φως σβήνει.

Άλλη μία φωνή σιγά.

Η απουσία σου, Στάθη, αποτελεί μία ήττα της ελευθερίας, της ελευθεροτυπίας, της ενημέρωσης, της αμφισβήτησης και της αντίστασης.

Αποτελεί μία ήττα της ομορφιάς, της παιδείας, της συμμετοχής και της αδελφικότητας.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε μια εποχή που οι βασιλιάδες (και οι λαοί!) ξεγυμνώνονται, η είδηση της δικής σου αποχώρησης είναι αυτή που με έχει καταβάλει το περισσότερο...

...ίσως επειδή έκρυβα την ανόητη, ενδόμυχη πεποίθηση ότι θα είσαι πάντα εκεί για εμάς, να μας φωτίζεις με τη γνώση σου, να μας εμπνέεις με το πάθος σου, να μας διδάσκεις ταπεινοφροσύνη με το ήθος σου, και να μας ταξιδεύεις με τις εικόνες σου.

Ήσουν ο πνευματικός μου πατέρας, γιατί από εσένα έμαθα ό,τι είναι σημαντικό και αξιοπρεπές.

Εύχομαι ο Θεός, αν αυτός υπάρχει και μας ακούει, να σε έχει πάντα καλά - και να μας θυμάσαι, σε παρακαλώ.

Να μη μας ξεχάσεις.

Αν δεν το έχεις καταλάβει, εμείς είμαστε πρόβατα και εσύ ο φράχτης που μας προφυλάσσει από τους λύκους.

Να μη μας ξεχάσεις.
7 Ο/Η Αντώνης έγραψε: (πριν 5 έτη)
Η αποχώρηση σου σηματοδοτεί το μπαμ μιας εφημερίδας,το μπαμ μιας οικονομίας, το μπαμ μιας ολόκληρης κοινωνίας!Φτάνουμε στο τέλος...
8 Ο/Η Bletsas nikos έγραψε: (πριν 5 έτη)
Αγαπητέ Στάθη δε θα σου πούμε αντίο αλλά στο επανιδείν. Καλή αντάμωση λοιπόν στην επόμενη διασταύρωση και να ευχηθούμε να ΄ ναι σύντομα. Αλλά κι αν δεν ξαναβρεθούμε ,μια φωτογραφία στο ράφι μιας άσβεστης θύμησης θα κρατάμε ,να μη σβήσει η υπόσχεση που ψέλλισαν οι συνοδοιπόροι στους δρόμους της αλληλεγγύης και των εκμυστηρεύσεων. Θα σε έχουμε πάντα στην καρδιά μας γιατί μας είχες πάντα στο νου σου. Ήσουν η φωνή μας που μας μιλούσε κι αν από αύριο δε θα την ακούμε ,η σφραγίδα της ανεξίτηλη θα κολυμπάει και θα φτερουγίζει στη σκέψη μας , στη καρδιά μας , στη ψυχή μας. Καλή αντάμωση λοιπόν έφηβε Στάθη , καλή αντάμωση και στους φίλους σχολιαστές. Βραδιάζει και βρέχει έξω αλλά θα φέξει . Δε μπορεί να μην ξημερώσει και να μην έρθει ο ήλιος να φέρει την αυγή. Ας αντέξουμε λοιπόν κι ας είμαστε έτοιμοι εκείνη τη στιγμή ,να πούμε καλημέρα , καλώς ήρθες , καλώς σε βρήκα. Γλυκιά συγκίνηση. Νάσαι πάντα καλά κι οι δρόμοι σου ανοικτοί κι όμορφα στολισμένοι.
9 Ο/Η LCK έγραψε: (πριν 5 έτη)
Αγαπητε Σταθη, με μεγαλη θλιψη διαβασα σημερα τον αποχαιρετισμο του Ναυτιλου. Απο τις προσφατες εξελιξεις φανηκε οτι αυτη η καταληξη ηταν πια πιθανη αλλα, οπως φανταζομαι ολοι οι αναγνωστες σου, ηλιπιζα οτι δεν θα πραγματοποιηθει.

Παρακολουθουσα την στηλη απο χρονια και τη θεωρουσα ως τη ναυαρχιδα της εφημεριδας και της ελευθεροτυπιας. Για εμενα που ζω στο εξωτερικο η στηλη σου ηταν πολυτιμη πηγη προβληματισμου (και οχι μονο πανω στα γεγονοτα) και πραγματικα θα μου λειψει. Ηταν ξερεις ενας πραγματικος ναυτιλος για μενα. Εχεις το ζηλευτο ταλεντο ρε μπαγασα να μιλας στις ψυχες. Να γραφεις αυτο που εχω στο μυαλο μου και δεν εχω λογια να το εκφρασω. Ο χωρος των σχολιων στη στηλη σου μου εδωσε επισης την ευκαιρια να επικοινωνησω με ελογου σου αλλα και με πολλα αλλα αξιολογα ατομα που θα μου λειψουν. Για ολα αυτα και για πολλα αλλα που δεν γραφονται χωρις να γινω μελο, σου ωφειλω ενα μεγαλο ευχαριστω.

Οπως ειχε πει καποιος που με ενεπνεε και εκεινος καποτε ...΄κι αργοκουνοντας το κεφαλι θα χαιρετησω το φρουρο΄... καλη συνεχεια Σταθη σε οποιο καινουργιο μονοπατι σου ανοιχτει πισω απο τα βατα.

ΥΓ1. Επειδη εδω στο εξωτερικο εχω δυσκολιες να ενημερωνομαι για τετοια πραγματα, ηθελα να μαθω μηπως υπαρχει καποια πηγη οπου μπορω να βρω συγκεντρωμενη τη συλλογη των αρθρων του Ναυτιλου (πχ αν ποτε σημοσιευσεις τη συλλογη των αρθρων).
ΥΓ2: Τωρα που η στηλη δεν θα υπαρχει ηθελα να κρατησω αν γινεται καποια επαφη μαζι σου και βεβαια με οσους συναναγνωστες το επιθυμουν. Καταλαβαινω βεβαια οτι μπορει να μη γινεται (φανταζομαι οτι πολλοι αλλοι αναγνωστες σου θα ηθελαν το ιδιο).
10 Ο/Η kiki έγραψε: (πριν 5 έτη)
Φίλε Στάθη θα ήθελα να σου προσφέρω ένα μελομακάρονο , ένα κουραμπιέ , να σου φτιάξω ένα καφεδάκι , να σε αγκαλιάσω , να σε φιλήσω και να σου πω γεια σου καλέ μου και να μη μας ξεχάσεις γιατί εμείς θα σε περιμένουμε εδώ να σου ξαναψήσουμε ένα γλυκό απογευματινό καφεδάκι σαν επιστρέψεις. Καλές γιορτές και να θυμάσαι ότι λίγοι αγαπιούνται από πολλούς. Σε κάποιο οδόφραγμα αντίστασης θα ξαναβρεθούμε. Είναι ότι πιο φυσικό. Είναι και ότι πιο ελπιδοφόρο.
Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 82

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Στη στήλη
ναυτίλος