Έντυπη Έκδοση

Τόσο μικρή, τόσο ακριβή

«Ποτέ. Προς τον κόσμο. Δεν τραγουδούσα. Ανοιχτή ήσουν μπροστά μου, ξαπλωμένη μπροστά στην ψυχή που ταξίδευε». Paul Celan, Flimmerbaum/Φωτόδεντρο

Για τις γυμνές  εναέριες φωτογραφίες  του John  Crawford  με τη  γυναίκα του Για τις γυμνές εναέριες φωτογραφίες του John Crawford με τη γυναίκα του Πετάς. Ανοίγω το φακό της μηχανής, ο αέρας έχει παγώσει, καθαρές οι γραμμές των λεωφόρων, βράχια, ακτές, μπλε σκούρες κι άλλες μικρές υγρές επιφάνειες, εκβολές των ρυακιών στο σκαμμένο δέρμα της γης, κλαδιά που έχουν πέσει απ' τον αόρατο τεράστιο κορμό που μας στήριζε, πλανήτες μικροί, αστερίας που ξέβγαλε στην άκρη του ο χρόνος εσύ, το σώμα σου αστέρι που πήρε το χρώμα ενός φύλλου που ξάπλωσε, σφηνώθηκε, έμεινε ήσυχο ν' ακτινοβολεί την αγεφύρωτη απόσταση, εγώ την επέλεξα για να σε δω καλύτερα, πώς χάνεσαι έτσι εύκολα μες στο βάθος των πραγμάτων που δεν έχουν βάθος, είναι όλα διαυγή από 'δω, μετρημένα, διάτρητα, ένας πρόχειρος χάρτης, υπολογίζω με κομμένη ανάσα τις γωνίες, κι είσαι τώρα εκεί, περιμένω ένα δυο δευτερόλεπτα κι αμέσως το κλικ, καλή ήταν αυτή, κλικ και πάλι, βουΐζουν μες στ' αυτιά μου οι έλικες του ελικοπτέρου και δεν μπορώ να καταλάβω αν με βλέπεις ή όχι, αν έχεις ή όχι τα μάτια σου κλειστά, το zoom in θα τ' αφήσω στην άκρη, θέλω μόνο να δω το γενικό σου περίβλημα, το πως μεταφράζεσαι στην απέραντη έκταση που σ' έχει καθηλώσει, που σ' αγκαλιάζει, που δεν σ' αφήνει να φύγεις, είσαι τόσο μικρή από 'δω πάνω, τόσο ακριβή, τα όρια της αγκαλιάς σου, ένα στίγμα, μια σύντομη ανακωχή στο σπασμένο μας χρόνο, πυξίδα για πού, πρέπει να κρατηθώ σταθερός για να τραβήξω σωστά, να πετύχω τη λήψη, να στείλω την εικόνα σου σφαίρα στο λυμένο διάστημα, εκπυρσοκρότηση εικόνας, σημαδεύω κι αστοχώ, δεν φτάνει μέχρι εδώ τίποτ' άλλο από σένα, κι όμως όλα μ' αγγίζουν, ο ψίθυρος των κορμών, το θρόισμα των φύλλων, αφρός μαζεμένος στα σύνορα του επόμενου κάδρου, κάνω σήμα στον πιλότο να ξανακάνει έναν κύκλο, να ξαναδώ την ψηφίδα σου ως στόχο που ανασαίνει, αλλά τη βλέπω την ήσυχη ανάσα σου να γίνεται κύμα αέρα που χτενίζει τα χόρτα, τα μαλλιά των χωραφιών, τους κύκλους που γράφει το φως πάνω στη σύγχυση των ορίων, περιμένω, θα περιμένω, ελεύθερος σκοπευτής από το κρύο διάστημα με το φακό ανοιχτό, πόσο τέλεια χάνεσαι μες στο τοπίο, πόσο εύστοχα σημαδεύεις το πέρασμά μας, δεν είναι μόνο δικό μας, όλες οι γραμμές μπορούν να συλλαβίσουν τη ζωή μας από τόσο ψηλά, αστέρι που φοράει το δέρμα σου, εντάξει για σήμερα, κατεβαίνω.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φωτογραφία