Έντυπη Έκδοση

Καθήκοντα γεφυροποιού αναλαμβάνει ο «κ. Euro»

Συντηρητικός, μετριοπαθής, ασκητικός, υπέρ της δημοσιονομικής πειθαρχίας ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Γ. Ντάισελμπλουμ

Ανθρωπος μετριοπαθής, με αρχές, ευρωπαϊκές απόψεις και διάθεση να ακούσει όλες τις γνώμες, θεωρείται ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Γερούν Ντάισελμπλουμ, που ανέλαβε την περασμένη Δευτέρα τα ηνία της Ευρωζώνης.

Γερούν Ντάισελμπλουμ Γερούν Ντάισελμπλουμ Η εκλογή του Ολλανδού πολιτικού στην προεδρία του Eurogroup σηματοδοτεί παράλληλα τη νέα εποχή που έχει αρχίσει στα ευρωπαϊκά πράγματα, αλλά και το βαθύ ρήγμα σε χώρες του Βορρά και χώρες του Νότου που ο Γερούν Ντάισελμπλουμ καλείται να διαχειριστεί και να μετριάσει.

Ο πολιτικός του ολλανδικού Εργατικού Κόμματος αναλαμβάνει την προεδρία του Eurogroup την ώρα που μετακινούνται οι πολιτικές, θεσμικές και οικονομικές τεκτονικές πλάκες της Ευρωζώνης αλλά, όπως λέει στην «Ε» ο διευθυντής του Ινστιτούτου Carnegie στις Βρυξέλλες, Γιάν Τέχαου, ο Ντάισελμπλουμ αναλαμβάνει τα ηνία του Eurogroup ενώ όλες σχεδόν οι εξελίξεις και οι αλλαγές έχουν σήμερα δρομολογηθεί.

Χωρίς πολλές εξουσίες

Με τις εξελίξεις δρομολογημένες, λοιπόν, ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών δεν θα έχει εξαιρετικές ουσιαστικές εξουσίες. Θα πρέπει όμως να παίξει το ρόλο του εξισορροπιστή ανάμεσα στους Γάλλους και τους Γερμανούς, ρόλο τον οποίο έπαιξε με ιστορική μαεστρία ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, λέει ο Γιάν Τέχαου. Εκφράζει ωστόσο αμφιβολίες για το κατά πόσο ο 47χρονος Ολλανδός θα μπορέσει να κάνει το γεφυροποιό ανάμεσα σε Παρίσι και Βερολίνο τη στιγμή που οι γαλλο-γερμανικές σχέσεις βρίσκονται σε μια πολύ βαριά ατμόσφαιρα.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι «στο παρά πέντε» το Παρίσι κινήθηκε παρασκηνιακά και έπεισε την Ισπανία να προωθήσει τον υπουργό Οικονομικών της, Λουίθ ντε Γκουίντος, ως αντι-υποψήφιο απέναντι στην υποψηφιότητα Ντάισελμπλουμ, την οποία είχε προωθήσει και στηρίξει το Βερολίνο. Η απόπειρα δεν πέτυχε, παρόλο που, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, Παρίσι και Μαδρίτη ήρθαν σε επαφή με χώρες του Νότου και της περιφέρειας για να ζητήσουν υποστήριξη και έτσι ο Ντε Γκουίντος δεν προώθησε την υποψηφιότητά του. Δεν ψήφισε φυσικά υπέρ του Ολλανδού αντιπάλου του και αυτό ερμηνεύτηκε στα διπλωματικά και δημοσιογραφικά πηγαδάκια των Βρυξελλών ως κακός οιωνός για τη συνοχή της Ευρωζώνης.

Στη σημερινή συγκυρία, το ύφος του Ντάισελμπλουμ ταιριάζει πολύ περισσότερο στη μακρά και επίπονη πορεία της Ευρωζώνης προς περαιτέρω σύγκλιση αλλά και προς σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία, διαφάνεια και ομοιομορφία.

Ο αυστηρός, συντηρητικός αλλά και ευρωπαϊστής και μετριοπαθής Γερούν Ντάισελμπλουμ εκφράζει με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο αυτούς τους ανέμους που πνέουν στην Ευρωζώνη.

Αντίθεση

Ο ασκητικός, απολλώνιος, Ολλανδός υπουργός έρχεται σε πλήρη σημειολογική και συμβολική αντίθεση με τον προκάτοχό του, το μανιώδη καπνιστή και διονυσιακό Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. Ο Λουξεμβουργιανός πρωθυπουργός είναι «ο τελευταίος των Μοϊκανών», ο τελευταίος πολιτικός μιας προηγούμενης γενιάς Ευρωπαίων ηγετών που είχαν πιστέψει στο όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης και που το υπηρετούσαν με πάθος.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ο απερχόμενος Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, μιλώντας στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου ύστερα από 8 χρόνια ως πρόεδρος του Eurogroup, εξέφρασε με πρωτοφανές για τα νέα δεδομένα των Βρυξελλών πάθος το θαυμασμό του για την Ελλάδα ενώ δεν έκρυψε το δάκρυ συγκίνησής του για το τέλος της προεδρίας του.

Πρεσβεύει τη σύγκλιση

Ο νέος πρόεδρος του Eurogroup δεν είναι άνθρωπος που θα δείχνει το πάθος του, και ακόμα λιγότερο που θα δακρύζει μπροστά σε εκατοντάδες δημοσιογράφους. Είναι όμως άνθρωπος που πιστεύει στην Ε.Ε., με αυτή τη νέα πίστη, την πραγματιστική και ορθολογική που πρεσβεύει στην ανάγκη σύγκλισης και ομοιομορφίας ως βασικές προϋποθέσεις για μια ουσιαστική οικονομική ένωση με στόχο την επιβίωση του ευρώ.

Η νέα γενιά πολιτικών που καλούνται να πάρουν το πηδάλιο της Ε.Ε. δεν έχουν τις πολιτισμικές τους ρίζες κάπου ανάμεσα στο Βορρά και το Νότο, όπως οι παλαιότεροι. Μιλούν αγγλικά και όχι γαλλικά, όπως ο Γερούν Ντάισελμπλουμ και θεωρούν τους εαυτούς τους λιγότερο συνδεδεμένους με τα μεγάλα ευρωπαϊκά οράματα και πολύ περισσότερο με την καθημερινή και «μοντέρνα» διαχείριση της Ευρώπης.

Ο Ολλανδός υπουργός είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας αυτής γενιάς «ευρω-μάνατζερ», όπως λένε βετεράνοι διπλωμάτες στις Βρυξέλλες.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Με λέξεις-κλειδιά
Ευρωζώνη
Ecofin