Έντυπη Έκδοση

Τα πορτρέτα του Ουίλσον

ΜΠΟΡΕΙ η πολυαναμενόμενη συνάντηση του Ρόμπερτ Ουίλσον με τον ομηρικό κόσμο μέσω της «Οδύσσειας» στο Εθνικό Θέατρο, σε δική του σύλληψη (σκηνοθεσία, σχεδιασμός σκηνικού και φωτισμών), να δημιούργησε μια αίσθηση αμηχανίας, εντούτοις οι περισσότεροι συμφωνούν ότι αυτός ο πολύπλευρος καλλιτέχνης είναι ένας μάστορας της εικόνας.

Σύμμαχοί του σε αυτή τη διαρκή εξερεύνηση είναι ο χώρος, ο χρόνος και φυσικά το φως.

Και αν δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι επαναλαμβάνεται, εντούτοις δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο Ρόμπερτ Ουίλσον είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Ασχολήθηκε κατά καιρούς με τη χορογραφία, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την perfor-mance, επικέντρωσε τη δημιουργικότητά του στη σκηνοθεσία και δεν εγκατέλειψε ποτέ τις εικαστικές τέχνες.

Στο πλαίσιο αυτό, συνέλαβε και σκηνοθέτησε, στο διάστημα 2004-2009, 60 περίπου video portraits, τα οποία ύστερα από μια πολύ μεγάλη περιοδεία στον κόσμο, κυριολεκτικά, θα φιλοξενηθούν στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Πρόκειται για μία ιδιότυπη μορφή τέχνης, η οποία αναπτύσσει το διάλογο μεταξύ φωτογραφίας, κινηματογράφου, λογοτεχνίας και μουσικής, λειτουργώντας παράλληλα ως ένα σχόλιο στην ιστορία της προσωπογραφίας ως εικαστικού είδους.

Πρωταγωνιστές των video portraits είναι διάσημοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, χορευτές, εικαστικοί καλλιτέχνες, συγγραφείς, αλλά και ζώα..

Το περιεχόμενο των video portraits έχει συχνά ως αφετηρία ιστορικές μορφές και έργα τέχνης, που δημιουργούν υπόγειους, σαρκαστικούς πολλές φορές, συνειρμούς στο θεατή: η Ζαν Μορό, για παράδειγμα, παρουσιάζεται ως Μαρία Στιούαρτ σε αντίστοιχο πίνακα του 1578, η Ιζαμπέλ Ιπέρ ως Γκρέτα Γκάρμπο (φωτ.) , ο Τζόνι Ντεπ ποζάρει ως Ροζ Σέλαβι (όνομα που απέδιδε στον εαυτό του ο Μαρσέλ Ντισάν, φωτογραφημένος ως γυναίκα από τον Μαν Ρέι), η Σάλμα Χάγεκ μεταμορφώνεται σε κύκνο υπό τους ήχους του Τσαϊκόφσκι, και ο Μπαρίσνικοφ ως Αγιος Σεβαστιανός, πληγωμένος από δεκάδες λόγχες.

Ο Ρόμπερτ Ουίλσον δημιούργησε αυτά τα video portraits χρησιμοποιώντας εικόνα υψηλής ευκρίνειας και συνδυάζοντας καθένα από τα πορτρέτα με μία πρωτότυπη μουσική σύνθεση, επιστρατεύοντας συνθέτες όπως οι Λου Ριντ, Νίνο Ρότα, Τομ Γουέιτς, ή ενορχηστρώνοντας έργα των Μπαχ, Μπετόβεν, Τσαϊκόφσκι και Βάγκνερ.

«Παρά τη φαινομενική στασιμότητα των ηρώων, διακρίνεται σε αυτά μία αργή, σχεδόν ανεπαίσθητη εξελικτική διαδικασία, που προκαλεί την περιέργεια και το ενδιαφέρον του θεατή, κρατώντας μας σε ένα διαρκές σασπένς», σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης Μαριλένα Β. Καρρά. Στην έκθεση στη Στέγη παρουσιάζονται σε πρώτη παγκόσμια προβολή οι νέες εκδοχές τριών video portraits, των Ζιλιέτ Μπινός, Σον Πεν και ενός... βατράχου, η υλοποίηση των οποίων πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση του Ιδρύματος Ωνάση.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά