Έντυπη Έκδοση

Πήγα Cinema: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΣ συγγραφέας

ΕΙΔΑ: ΤΟ «Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους?» της Κωνσταντίνας Βούλγαρη, μια ταινία που με εντυπωσίασε, χωρίς να είναι καθόλου εντυπωσιακή.

ΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ...

Η ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ και το αβίαστο της ταινίας, η οποία κρατάει χαμηλούς τόνους, παρ' ότι το θέμα της είναι κοινωνικά κραυγαλέο. Συγχαρητήρια αξίζουν στη σκηνοθέτρια, στην ηθοποιό Μαρία Γεωργιάδου και στον Νίκο Βελιώτη, που υπογράφει την εξαίσια μουσική. Η καταγραφή της καθημερινότητας των αναρχικών στα Εξάρχεια δίνει στην ταινία και την αξία ενός σπάνιου, εάν όχι μοναδικού, ντοκουμέντου.

ΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ...

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ της βασικής ηρωίδας μένει μάλλον ανολοκλήρωτος, το ίδιο και η ιστορία της. Ενα άλλο μειονέκτημα, πολύ σοβαρότερο, είναι ένα είδος εξωραϊσμού του αναρχικού χώρου των Εξαρχείων, ο οποίος παρουσιάζεται με μια απλοϊκά καλοκάγαθη και αθώα ματιά, στα όρια της αφέλειας.

ΘΑ ΤΗ ΣΥΣΤΗΝΑ

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ! Αλλιώς, ίσως και να μην καθόμουν να τη δω ολόκληρη. Προσωπικά, η κρίση με ωθεί να αγκαλιάσω τα ντόπια έργα τέχνης, όπως ακριβώς νιώθω ένα είδος αυξανόμενης αδιαφορίας για τα ξένα. Εύχομαι, μάλιστα, η στάση αυτή να γενικευτεί, γιατί, εάν δεν ενδιαφερθούμε για το συλλογικό εαυτό μας, η κρίση όχι μόνο δεν θα ξεπεραστεί, αλλά διαρκώς θα βαθαίνει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος