Έντυπη Έκδοση

Μπέκετ κόντρα στην κρίση

Λειτουργικά έξοδα 100.000 ευρώ στο Από Μηχανής Θέατρο

Ο Ακις Βλουτής είναι ο Χαμ δίπλα στον Δημήτρη Λιγνάδη (Κλοβ) στο αρχέτυπο έργο του Μπέκετ «το τέλος του παιχνιδιού», που παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο. Μια απρόσμενη, καλοδεχούμενη καλλιτεχνική «συνάντηση».

Ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Ακις Βλουτής στο έργο του Μπέκετ «Το τέλος του παιχνιδιού» Ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Ακις Βλουτής στο έργο του Μπέκετ «Το τέλος του παιχνιδιού» «Είναι ένα έργο μιας βαθιάς λύτρωσης για το θεατή. Γιατί έχουμε ανάγκη ο ένας από τον άλλο. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε. Εχει χαθεί», υποστηρίζει ο Βλουτής, που διαχειρίζεται με όραμα καλλιτεχνικά το θέατρο από το 2008. «Με αυτή την έννοια, το κείμενο του Μπέκετ μάς αφορά».

Το επόμενο βήμα

Τι νέο προτείνει ο σκηνοθέτης και συμπρωταγωνιστής του Δ. Λιγνάδης; «Δεν θα δείτε μια γραφική παράσταση. Δεν θα δείτε βικτοριανά σκηνικά, αλλά έναν άδειο χώρο, ένα τίποτα μέσα στο οποίο έχει κάνει μια πρόταση ο Λιγνάδης πολύ σημαντική. Δεν είναι, όμως, μια εξυπνακίστικη παράσταση. Δεν σηκώνει τέτοια πράγματα το έργο. Ουσιαστικά, ο ίδιος ο Μπέκετ το έχει σκηνοθετήσει».

Χάρη στον Μπέκετ ανακαλύπτει πρώτη φορά ο ένας ηθοποιός τον άλλο. «Ο Λιγνάδης είναι ένας από τους 2 - 3 πολύ σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου μας. Αυτό που ζω στη συνεργασία μας είναι το ωραιότερο πράγμα που μου έχει συμβεί στο θέατρο. Θα ήθελα να υπάρξει και συνέχεια», προσθέτει ο Ακις Βλουτής.

Αρχικά σχεδίαζαν να δουλέψουν έναν Ουάιλντ. Τελικά, το όνειρο του Λιγνάδη για το τέλος του παιχνιδιού το αγκάλιασε με θέρμη και ο καλός ηθοποιός.

Ο Ουάιλντ -το «The Importance of being Ernest» θέλει ο Ακις Βλουτής- θα ακολουθήσει αμέσως μετά; «Προηγούνται άλλα έργα. Η εποχή ζητά να ψάξουμε περισσότερο το επόμενο βήμα», υποστηρίζει.

Εξι χρόνια έχει στέγη το Από Μηχανής Θέατρο. «Εχει πετύχει το θέατρο πράγματα πολύ συγκεκριμένα. Απέσπασε πολλά βραβεία. Εκανε ρεπερτόριο. Αν και δεν έγινα εύκολα δεκτός».

Ο ίδιος έχει «χάσει» αρκετά εκατομμύρια «τροφοδοτώντας» το με ρεπερτόριο και παραγωγές κρατικής σκηνής. «Είναι λεφτά που ποτέ δεν θα τα πάρω πίσω. Αλλά το έκανα εν πλήρη γνώσει. Σε μια εποχή που δεν είχα άλλοθι». Το εισιτήριο είναι τόσο χαμηλό και οι θέσεις πραγματικά ελάχιστες, που ακόμη και γεμάτες να είναι, κέρδη δεν φέρνει. Το αποτέλεσμα είναι «να δουλεύω 13 ώρες τη μέρα. Κυνηγάμε τα ρεύματα να μην "τρέχουν". Μόνο η ΔΕΗ έρχεται 15.000 ευρώ. Για να υπάρχει το Από Μηχανής Θέατρο -φως, νερό, τηλέφωνο, ενοίκια, προσωπικό- χρειάζονται 100 χιλιάδες το χρόνο. Ομολογώ, φέτος ήταν μια πολύ καλή χρονιά. Κι αν με βοηθήσει η τύχη και αντέξω άλλα δύο χρόνια, αν υπάρχει Ελλάδα, μπορούν να γίνουν σημαντικά πράγματα».

Υψηλή αισθητική

Η επιλογή των έργων δεν υπήρξε ευκαιριακή ποτέ. «Ηθελα να υπάρχει μια σύμπνοια των καλλιτεχνών και μια υψηλή αισθητική. Τα έργα συνδέονται στο χρόνο. Ξέρω πολύ καλά πώς έφτασα σήμερα στον Μπέκετ. Ξέρω πολύ καλά όταν έλεγα στον Τζόις "το βαθύ τραύμα της αμφιβολίας", τι είναι το βαθύ τραύμα στον Χαμ σήμερα. Δεν είναι ιδεαλιστικό αυτό που λέω. Θέατρο δεν είναι μόνο να γεμίζουμε τις πλατείες».

Ενας άνθρωπος που πέρασε και άφησε το στίγμα του, τον βοήθησε, τον πίστεψε και τον στήριξε, ήταν η Ρούλα Πατεράκη: «Με τη Ρούλα συνδέθηκα βαθιά. Δουλέψαμε στενά τρία χρόνια. Κάναμε τους "Εξόριστους" του Τζόις _ μεγαθήριο! Το "Ξύπνημα των νεκρών" του Ιψεν. Παίχτηκαν ολόκληρες οι "Μεταμορφώσεις" του Γ. Πάνου. Κάναμε τον "Δαίμονα" της Ευσταθιάδη. Εγώ βγαίνω από αυτή την ιστορία με μεγάλα όπλα.

Το κλασικό είναι αναγκαίο

«Η Ρούλα είναι ένας άνθρωπος του θεάτρου από την κορφή ώς τα νύχια. Της χρωστάω πολλά σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Σε οικονομικό, δεν της οφείλω κάτι». Τα σημαντικά κείμενα δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε, υποστηρίζει. Κι ο ίδιος τα «τίμησε». «Ειδικά σε εποχές κρίσης, το κλασικό έργο είναι αναγκαίο». Αισθάνεται ότι όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων στροβιλίζεται, ζούμε κι εμείς σε ένα «εφιαλτικό τοπίο». «Δεν ξέρουμε τελικά πού θα προσγειωθούμε. Η κρίση είναι η χρυσή ευκαιρία να επαναπροσδιοριστούμε ως χώρα. Είναι μια ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι, γιατί ήμασταν χειρότεροι. Δεν ζηλεύω τις εποχές που περάσανε. Ηταν ψεύτικες».

* Η μετάφραση είναι του Κωστή Σκαλιώρα. Παίζουν ακόμα οι Αφροδίτη Κλεοβούλου και Γρηγόρης Ποιμενίδης.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Τελευταίες ειδήσεις στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός
Ο θόρυβος των αριθμών
«Στροβιλισμός Χορευτικής Ενέργειας»
«Νύχτες Πρεμιέρας»: Η ταινία «'71» απέσπασε τη Χρυσή Αθηνά
«Οι αφανείς ήρωες της σκοτεινής αίθουσας»
Αυλαία στη «Γιορτή Βιβλίου ΔΕΘ 2014»