Έντυπη Έκδοση

Μουσικό ραντεβού στη Βαρκελώνη

Μεσογειακή ολυμπιακή πόλη, με πλούσιο επιχειρηματικό πνεύμα και μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον. Ισχυρός πόλος έλξης για μετανάστες, νέους καλλιτέχνες και σύγχρονους τυχοδιώκτες, η κοσμοπολίτικη Βαρκελώνη είναι κατά πολλούς η πολιτιστική πρωτεύουσα του κόσμου. Από την άλλη, αποτελώντας (ακόμη) μέρος της ισπανικής επικράτειας και του ευρωπαϊκού Νότου, οι περικοπές, οι φορολογικές αυξήσεις, τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, οι μαζικές διαδηλώσεις και η έντονη αστυνομική βία φιγουράρουν καθημερινά στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Σε ένα τέτοιο μέρος μόνο σαν στο σπίτι μας μπορούμε να νιώσουμε!

Οι Phoenix μοιράζουν χαρτονομίσματα γιορτάζοντας την τελευταία τους κυκλοφορία «Bankrupt» Οι Phoenix μοιράζουν χαρτονομίσματα γιορτάζοντας την τελευταία τους κυκλοφορία «Bankrupt» Εκεί που η Avenida Diagonal συναντά τη Μεσόγειο θάλασσα βρίσκεται το Parc del Forum, το οποίο φιλοξένησε 190 καλλιτέχνες σε 9 σκηνές στο πλαίσιο του Primavera Sound Festival, που μαζί με το Sonar αποτελούν τα κορυφαία πολιτιστικά γεγονότα της περιφέρειας της Καταλονίας. Εν μέσω κρύου ανέμου και υποψία βροχής, αλλά με μία πανσέληνο που αποζημιώνει, συμμετέχουμε σε έναν αγώνα δρόμου για να πιάσουμε την καλύτερη θέση και να μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από μερικές εμφανίσεις που έκαναν πολλούς να υποστηρίξουν ότι η φετινή έκδοση του φεστιβάλ ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες.

* Tame Impala: οι Αυστραλοί, από την πιο απομονωμένη πόλη του κόσμου, το Περθ, πραγματοποίησαν μία εμφάνιση αντάξια των καλών κριτικών που απέσπασε ο περσινός τους δίσκος Lonerism. Σε ένα ηχητικά άρτιο live προσέφεραν έντονες ψυχεδελικές κιθαριστικές χροιές, που παραχωρούσαν χώρο μόνο στις dream pop μελωδίες των φωνητικών. Η μελωδία του ρεφρέν του Feels like we only go backwards ίσως ακόμα να στοιχειώνει τις γωνιές του Parc del Forum.

* Dinosaur Jr.: η πληθωρική Fender Jazzmaster, που φέρει την υπογραφή του J. Mascis, δεν αποδείχθηκε ικανή να απογειώσει την εμφάνιση των Αμερικανών, με κυρίαρχο αντίπαλο ένα stage με αδικαιολόγητα χαμηλή ένταση και μετριότατο ήχο.

* Deerhunter: αυτοχαρακτηρίζουν τον ήχο τους ambient punk, εμείς κάνουμε ότι καταλαβαίνουμε, μιας και το noise rock του ασθενικού Bradford Cox μάς αρέσει. Συμφωνούμε ότι το πιτσιλωτό του φορεματάκι δεν του πάει όσο θα πήγαινε στον Kurt, αλλά η art rock παρουσία της φωνής του και η νέα σύνθεση της μπάντας μάς επιβλήθηκαν ολοκληρωτικά.

* Phoenix: οι Παριζιάνοι ξέρουν να αναμειγνύουν την alternative rock και τη synth-pop με τον πιο εύστοχο τρόπο. Με ένα ικανότατο rhythm section ως βάση και με έναν frontman με ψυχή 20χρονου, που δεν δίστασε να κολυμπήσει βαθιά μέσα στο κοινό για να ευχαριστήσει τον J. Mascis, που εκείνη την ώρα σόλαρε ως guest στη σκηνή στο τέλος ενός ξέφρενου πάρτι.

* Animal Collective: πριν από την εμφάνισή τους μας δήλωσαν ότι σύγχρονα δυσάρεστα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα τούς αγγίζουν αλλά με διαφορετικό τρόπο τον καθένα, γι' αυτό και αποφεύγουν να τα σχολιάζουν ως μπάντα. Ακόμα και σκηνικά πειραματικοί, παρουσίασαν τις νέες ψυχεδελικές και παράφρονες μελωδίες τους μέσα σε ένα γιγάντιο σουρεαλιστικό φουσκωτό στόμα, υπνωτίζοντας το κοινό, που ίσως να προτιμούσε να ακούσει παλαιότερες δουλειές τους.

* The Jesus And Mary Chain: στατικοί, αλλά δεν μας πειράζει καθόλου. Πενηντάρηδες πλέον, μας εξηγούν με απλά λόγια πώς δίνεται μορφή στο post punk με τον πιο εύκολο και ανώδυνο τρόπο. Κορυφαία στιγμή το κλασικό Just Like Honey, στο οποίο η Bilinda Jane Butcher των My Bloody Valentine μάς έκανε την τιμή στα δεύτερα φωνητικά.

* James Blake: πιστός εργασιομανής, ακόμα και επί σκηνής, ο 25χρονος με αλλεπάλληλα recordings και overlap-pings προσφέρει απλόχερα μία γλυκιά pitchαρισμένη soul φωνή, συνοδευόμενη από πιάνο, synths και μία dubstep φιλοσοφία. Η μουσική του ιδιοφυΐα οργιάζει και κάθε φορά που ξεγλιστρούν χορταστικά electro beats ο κόσμος εκστασιάζεται, ανταμείβοντας έτσι μια νέα συναυλιακή δύναμη που είναι γεγονός.

Ο D. Albarn των Blur Ο D. Albarn των Blur * Blur: ένας ντοπαρισμένος Damon Albarn σε ένα best of σετ που ξεκινάει με μία από τις κορυφαίες disco μπασογραμμές των '90s (Girls and Boys) και καταλήγει με τον σοβαρότατο Coxon να κερνάει το πιο βρόμικο guitar riff της brit-pop (song 2). Μία μείξη κορυφαίων indie-pop hits με την πιο αυθόρμητη εσωτερική πλευρά του συγκροτήματος να βγαίνει με τον πιο ευχάριστο τρόπο.

Οι Knife με όργανα αμφιβόλου ηχητικής προέλευσης από το... μέλλον Οι Knife με όργανα αμφιβόλου ηχητικής προέλευσης από το... μέλλον * The Knife: το σούσουρο που είχε προκληθεί τελευταία με τις εμφανίσεις τους δικαιολογήθηκε πλήρως. Η Karin Dreijer πρέπει να ήταν η μόνη που εκτελούσε ζωντανά σε ένα play back show (διορθώστε με αν κάνω λάθος) χωρίς περιστροφές, περισσότερο για να δεις παρά για να ακούσεις. Μαζί της στη σκηνή ένα μπαλέτο επτά ατόμων να χορεύει ακατάπαυστα σε στιλ αερόμπικ, παρασέρνοντας στους ρυθμούς τού σκοτεινού Shaking The Habitual το κοινό σε μία έξυπνη επιλογή παρουσίασης ενός αρκετά λακωνικού δίσκου. Αλλόκοτα φουτουριστικά (ή προϊστορικά;) μουσικά όργανα κυρίως για το ντεκόρ, άφθονο γκλίτερ, άπειρη χρυσόσκονη, λαμέ αθλητικά κοστούμια και ποτάμια ιδρώτα. Οποιος έμεινε παραπονεμένος μάλλον δεν ήταν αρκετά κοντά στη σκηνή.

* Thee Oh Sees: παραγωγικότατοι, από το 1997 κυκλοφορούν ανελλιπώς κάθε χρόνο νέες κυκλοφορίες κάτω από διάφορα ονόματα. Αυτή τη φορά, παρουσιάζοντας το ολόφρεσκο Floating Coffin, δικαιολόγησαν στο έπακρον τη φήμη τους που αφορά υπερενεργητικές εμφανίσεις. Με βερμούδα και Τ-shirt στους 18°C (με 5 υγρά μποφόρ feels like 13°C), ο αεικίνητος John Dwyer, με το διαφανές ταυράκι στο στήθος, στέλνει καταραμένα tunes σε 3 διαφορετικούς ενισχυτές, αλλά αναγκάζεται, προς τιμήν του, να διακόψει δύο φορές τη συναυλία βρίζοντας έξαλλα τους άντρες ασφαλείας του χώρου για κακομεταχείριση των παιδιών που ξεβράζονταν από το κοινό, ύστερα από αθώα και αναμενόμενα crowd surfings. Καλιφορνέζικο garage - ψυχεδέλεια χωρίς λίγο surf γίνεται;

Nick Cave φλερτάρει με το κοινό ως «Stagger Lee» Nick Cave φλερτάρει με το κοινό ως «Stagger Lee» * Nick Cave &The Bad Seeds: καλόγουστα μαυροφορεμένος, επέλεξε κομμάτια από αρκετούς παλιούς δίσκους, όπως το ανατριχιαστικό The weeping Song και το μακρύ Stagger Lee, που θα το τραγουδήσει μανιασμένα πατώντας κυριολεκτικά πάνω στο πλήθος. Σκηνικά, ο Cave δεν έχανε ευκαιρία να μεταδίδει ερωτισμό όχι μόνο μέσω της εξαίσιας μυστηριώδους φωνής του, αλλά και μέσω επιδέξιων προκλητικών φιγούρων. Με το Push the Sky Away από τον τελευταίο ομότιτλο δίσκο έρχεται και η πλήρης κάθαρση που μπορεί να νιώσει κανείς σε μία συναυλία των Bad Seeds.

* My Bloody Valentine: τους είχαμε δει και το 2009 πάλι εδώ, με μία τεράστια όμως διαφορά. Φέτος ο Kevin Shields επιστρέφει με νέο δίσκο (Μ Β V) ύστερα από περίπου 22 χρόνια από την κυκλοφορία του shoegaze έπους Loveless. Χωρίς το άγχος της τεράστιας δισκογραφικής απουσίας, η μπάντα μας προσέφερε μία κλασική συνταγή: αρκετή παραμόρφωση, βουτηγμένη σε μεγάλα βάθη (reverb), συνοδευόμενη από flanger και σερβιρισμένη με αρκετή καθυστέρηση (delay). Για κιθάρες μιλάμε...

* Hot Chip (UK): έπειτα από μια δεκαετία συνεχών επιτυχιών παραμένει μια μπάντα της διπλανής πόρτας.

Συνετοί και συνεσταλμένοι, αλλά πιο έμπειροι πλέον, δεν φάνηκαν να δυσκολεύονται και πολύ για να μας ξεσηκώσουν σε πιο up-tempo Synth Pop dance ρυθμούς, που χαρακτηρίζουν και την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά In Our Heads. Ευτυχέστερο τέλος δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε!

Γιατί όχι και εδώ;

Το Primavera, με γνώμονα πάντα την ποιότητα, βασίζει το line up του σε ανεξάρτητα ελπιδοφόρα αλλά και καταξιωμένα ονόματα διαφόρων μουσικών ειδών. Ισως γι' αυτό αποτελεί πλέον το καθιερωμένο ετήσιο ραντεβού πολλών διψασμένων μουσικόφιλων Ελλήνων. Πέρα από το εύστοχο up-to-date line-up του είναι ένα φεστιβάλ παγκόσμιας εμβέλειας, που εκμηδενίζει τις αναμονές μέσα και έξω από το χώρο, προσφέρει σοβαρές υπηρεσίες και ασφάλεια.

Τα φεστιβάλ αυτού του είδους στην Ελλάδα έχουν εξελιχθεί αρκετά τα τελευταία χρόνια, όμως διεθνώς παραμένουν μετρίου μεγέθους, τα οποία προσελκύουν το ενδιαφέρον κυρίως Ελλήνων. Πέρσι το 37% των επισκεπτών του Primavera Sound ήταν ξένοι που σημαίνει ότι περίπου 50.000 άτομα τόνωσαν τον τουρισμό και τα ταμεία της πόλης. Η δημιουργία μεγάλων πολιτιστικών εκδηλώσεων με τουριστικό προσανατολισμό είναι μία ιδέα που δεν απαιτεί επιχειρηματικό δαιμόνιο για να συλληφθεί.

Μένει να δούμε αν θα βρεθεί κάποια παραγωγή που θα το τολμήσει. Κι αν πιστεύετε πως ένα καλά επιλεγμένο και πλούσιο διεθνές pop και rock line up σε μία ειδυλλιακή παραλιακή τοποθεσία της Ελλάδας δεν θα είχε επιτυχία, ρωτήστε τους χιλιάδες Αγγλους που τα καλοκαίρια κατακλύζουν τα λασπώδη festival της χώρας τους, έχοντας συγχρόνως κλεισμένα αεροπορικά εισιτήρια για τα νησιά μας. Θα μπορούσε να υπάρξει γι' αυτούς καλύτερο τουριστικό πακέτο;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φεστιβάλ
Μουσική