Έντυπη Έκδοση

Με τα κοράκια μιας φασιστικής Ισπανίας

Μια άπαικτη για 37 χρόνια ταινία, το «Θρέψε κοράκια» του Κάρλος Σάουρα, ξεχωρίζει από τις συνολικά οκτώ ταινίες που προβάλλονται αυτή την εβδομάδα. Ακολουθούν η φουτουριστική περιπέτεια τρόμου «Παγκόσμιος πόλεμος Ζ» του Μαρκ Φόρστερ, η ρομαντική κωμωδία (σε επανέκδοση) «Δύο για το δρόμο» του Στάνλεϊ Ντόνεν, η γαλλική κομεντί «Υψηλή μαγειρική» του Κριστιάν Βενσάν, η αργεντίνικη σεξοκωμωδία «2+2» του Ντιέγκο Κάπλαν και οι κωμωδίες «Οι καταφερτζήδες», «Γάμος με δόσεις» και «Τακούνια... σε μυστική αποστολή».

Θρέψε κοράκια ***

Cria cuervos. Ισπανία, 1976. Σκηνοθεσία-σενάριο: Κάρλος Σάουρα. Ηθοποιοί: Ανα Τόρεντ, Κόντσι Περέζ, Τζεραλντίν Τσάπλιν, Μάιτε Σάντσεζ, Χέκτορ Αλτέριο. 109'

Από τις καλύτερες, πιο ώριμες ταινίες του Ισπανού Κάρλος Σάουρα, που χρειάστηκε να περάσουν 37 χρόνια για να προβληθεί στη χώρα μας, το «Θρέψε κοράκια» (Μέγα Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στις Κάνες το 1976) γυρίστηκε στην καλύτερη δημιουργική περίοδο του σημαντικού αυτού σκηνοθέτη («Η Ανα και οι λύκοι», «Η ξαδέρφη Αγγελική» και «Ελίζα, ζωή μου», και οι τρεις ταινίες που είχαμε πρωτοπαρουσιάσει από παλιότερα Φεστιβάλ Κανών και που αναμένουν ακόμη τον Ελληνα διανομέα).

«Θρέψε κοράκια και θα σου βγάλουν τα μάτια», λέει η ισπανική παροιμία από την οποία πήρε τον τίτλο της η ταινία. Τα κοράκια είναι τα μέλη μιας συνηθισμένης αστικής ισπανικής οικογένειας στη Μαδρίτη του δικτάτορα Φράνκο (η ταινία γυρίστηκε το 1975-'76). Μιας οικογένειας που ζει στο ψέμα και στην υποκρισία, χωρίς καμία επαφή ανάμεσα στα μέλη της, με μόνο το θάνατο να πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Ο πατέρας πεθαίνει στο κρεβάτι κάνοντας έρωτα με την ερωμένη του. Η νευρωτική μητέρα (η Τζεραλντίν Τσάπλιν, που ερμηνεύει και την ενήλικη Ανα), που είχε θυσιάσει την καριέρα της πιανίστριας για έναν ανέραστο γάμο, πεθαίνει οδυνηρά από καρκίνο, απατημένη και μόνη. Η γιαγιά είναι παράλυτη σε αναπηρική καρέκλα, ενώ η θεία θυσιάζει τη ζωή της για να φροντίσει τα τρία μικρά κοριτσάκια της νεκρής αδερφής της. Εκτός από μια συμπαθητική υπηρέτρια, το μόνο ζωντανό πλάσμα σ' αυτή την οικογένεια είναι η οκτάχρονη Ανα (εξαιρετική η μικρή Ανα Τόρεντ, την οποία είχαμε παλιότερα θαυμάσει στην ταινία «Το πνεύμα του μελισσιού»), που περιφέρεται, ακόμη και τη νύχτα, συνήθως αμίλητη, στο κλειστοφοβικό σπίτι της οικογένειας, παρακολουθώντας τον καθένα και βλέποντας και συνομιλώντας κάθε τόσο με το φάντασμα της νεκρής μητέρας.

Ο Σάουρα αναμιγνύει με δεξιοτεχνία τη φαντασία με την πραγματικότητα, συχνά μέσα από ονειρικές, σουρεαλιστικές σχεδόν σκηνές (που φέρνουν στο νου το έργο του συμπατριώτη του Μπουνιουέλ), όπως εκείνη με την Ανα να πιστεύει πως μπορεί όταν θέλει να σκοτώσει οποιονδήποτε - το κουτί με τη ζύμη, με την οποία «δηλητηριάζει», όπως πιστεύει, τον πατέρα της. Το πέρασμα της Ανα από την παιδική στην εφηβική ηλικία είναι αφορμή για τον Σάουρα να μας μιλήσει μεταφορικά για το πέρασμα της φασιστικής Ισπανίας του Φράνκο -όταν γυριζόταν η ταινία, ο Φράνκο ήταν στο κρεβάτι ετοιμοθάνατος- σε μια δημοκρατική χώρα, με την οικογένεια να εκπροσωπεί την αποστεωμένη, υποστηρίκτρια του φασισμού, αστική κοινωνία. Και με την Ανα να εκπροσωπεί, μαζί με τις δύο αδερφές της, τη νεότερη γενιά, έτοιμη να διεκδικήσει, περνώντας από τις μνήμες και τις ενοχές των ενήλικων μελών της οικογένειας, την ανεξαρτησία της - ακόμη και το «δηλητήριό» της είναι ένας τρόπος να αποκτήσει την ελευθερία της. Με τα τελευταία πλάνα των τριών κοριτσιών να εγκαταλείπουν το πατρικό σπίτι για να αρχίσουν τη νέα σχολική χρονιά, να μας μεταφέρουν από τη θλίψη και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του οικογενειακού σπιτιού σε έναν άλλο, πιο υγιή, ελπιδοφόρο χώρο.

Παγκόσμιος πόλεμος Ζ **½

World War Ζ. ΗΠΑ, 2013. Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ. Σενάριο: Μάθιου Μάικλ Κάρναχαν, Τζέι Μάικλ Στραζίνσκι, Ντρου Γκόνταρντ, Ντέιμον Λίντελοφ (από μυθ. του Μαξ Μπρουκς). Ηθοποιοί: Μπραντ Πιτ, Μιρέιγ Ινος, Τζέιμς Μπατζ Ντέιλ. 116'

Η Αποκάλυψη αυτή τη φορά έρχεται από τα ζόμπι. Αυτό τουλάχιστον θέλει να πιστέψουμε το πανάκριβο (στοίχισε 190 εκατ. δολάρια!) αυτό μπλοκμπάστερ, το οποίο γύρισε ο Μαρκ Φόρστερ («Quantum of Solace», «Ο χορός των τεράτων», «Ψάχνοντας για τη χώρα τού πουθενά») με τέσσερις (!) σεναριογράφους και με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ στο ρόλο του πρώην υπαλλήλου του ΟΗΕ ο οποίος αναλαμβάνει σχεδόν μόνος του (και με την ευπρόσδεκτη βοήθεια του 3D) να κατατροπώσει τα χιλιάδες επί χιλιάδων ζόμπι, που εισβάλλουν τρέχοντας (είναι, πρέπει να πω, η πρώτη φορά στη μυθολογία των ζόμπι που αυτά τρέχουν) σε όλους τους χώρους, απειλώντας να εξολοθρεύσουν την ανθρωπότητα.

Για να σώσει τη γυναίκα (Μιρέιγ Ινος) και τις δύο κόρες του, ο Πιτ πρέπει να ταξιδέψει ώς την Κορέα, την Ιερουσαλήμ (εκεί μάλιστα μαθαίνει πως οι Ισραηλίτες είναι οι μόνοι που έχουν βρει τρόπο να σωθούν, όπως πιστεύουν, από τα τρομερά ζόμπι) και την Ουαλία.

Η δράση, τα κυνηγητά και οι αποκαλυπτικές κατ' επέκταση καταστροφές είναι εκείνα που ο Φόρστερ ξέρει τουλάχιστον να στήνει με ρυθμό και σασπένς (στο νου έρχεται «Ο πόλεμος των κόσμων» του Σπίλμπεργκ), με τα ζόμπι να ικανοποιούν τη δίψα του θεατή για αίμα και αγωνία, χωρίς όμως τον αληθινό τρόμο που συναντούμε στις κλασικές ταινίες ενός Τζορτζ Ρομέρο ή ακόμη και στην τηλεοπτική σειρά «The Living Dead».

Υψηλή μαγειρική **

Haute cuisine. Γαλλία, 2012. Σκηνοθεσία: Κριστιάν Βενσάν. Σενάριο: Ετιέν Κομάρ, Κριστιάν Βενσάν. Ηθοποιοί: Κατρίν Φροτ, Αρτίρ Ντιπόν, Ζαν Ντ' Ορμεσόν, Ιπολίτ Ζιραρντό. 95'

Με την ιστορία της Ντανιέλ Ντεπλές (Ορτάνς Λαμπορί στην ταινία) κατά την περίοδο που ήταν μαγείρισσα του Γάλλου προέδρου Μιτεράν, τη δεκαετία του '90, και τις σχέσεις και τις «συγκρούσεις» της με την «αυλή» του προέδρου και τις δυνάμεις εξουσίας στα παρασκήνια του Μεγάρου των Ηλυσίων Πεδίων καταπιάνεται η ταινία του Κριστιάν Βενσάν.

Παρά την ευκαιρία για μια σατιρική και σε βάθος ματιά πάνω στην πολιτική των παρασκηνίων, ο Βενσάν, σκηνοθέτης εμπορικών βασικά κωμωδιών, παραμένει στην επιφάνεια (ακόμη και η παρουσίαση των φαγητών από τη Λαμπορί είναι άχαρη), ενώ η σκηνοθεσία του δεν έχει τη φαντασία και την ευρηματικότητα που απαιτεί το θέμα του. Στα λιγοστά «συν» της ταινίας, η πολύ καλή ερμηνεία της Κατρίν Φροτ στο ρόλο της Λαμπορί.

Δύο για το δρόμο ****

Two for the road. ΗΠΑ, 1967. Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Ντόνεν. Σενάριο: Φρέντερικ Ράφαελ. Ηθοποιοί: Οντρι Χέπμπορν, Αλμπερτ Φίνεϊ, Ελινορ Μπρον. 111'

Σκηνές από ένα γάμο δέκα χρόνων παρουσιάζει στην εξαιρετική αυτή, σε επανέκδοση, ρομαντική, «ρόουντ μούβι» κωμωδία του, με βάση ένα πολύ ωραίο σενάριο του Φρέντερικ Ράφαελ («Ντάρλινγκ»), ο σκηνοθέτης Στάνλεϊ Ντόνεν, γνωστός για μια σειρά εξαιρετικών μουσικών κωμωδιών («Τραγουδώντας στη βροχή», «Εξυπνο μουτράκι», «Εφτά νύφες για εφτά αδέρφια», κ.ά.).

Ο Ντόνεν ακολουθεί το λονδρέζικο ζευγάρι του (έξοχη η χημεία ανάμεσα στη Χέπμπορν και τον Φίνεϊ) στο ταξίδι του στη νότια Γαλλία και στις συναντήσεις του με διάφορα πρόσωπα, που φέρνουν στην επιφάνεια τις διαφορές και τα προβλήματά τους. Με έξοχο ρυθμό κι ένα στιλ που θυμίζει τη γαλλική νουβέλ βαγκ, ο Ντόνεν έφτιαξε μια υπέροχη, κλασική πια, κωμωδία. Απολαύστε την!

2+2

Dos mas dos. Αργεντινή, 2012. Σκηνοθεσία: Ντιέγκο Κάπλαν. Σενάριο: Ντανιέλ Κουπάρο, Χουάν Βέρα. Ηθοποιοί: Αντριάν Σουάρ, Κάρλα Πέτερσον, Τζουλιέτα Ντίαζ, Χουάν Μινούτζιν. 103'

Δυο πετυχημένοι, με δική τους κλινική, ευτυχισμένοι με το γάμο τους χειρουργοί αρχίζουν να συμμετέχουν σε πάρτι με ανταλλαγές συζύγων στη διασκεδαστική αυτή σεξοκωμωδία που σκηνοθέτησε ο Ντιέγκο Κάπλαν.

Κάποτε βέβαια θα οδηγηθούν στο αναπόφευκτο: η γυναίκα του ενός θα ερωτευτεί πραγματικά το σύζυγο της φίλης της και η κωμωδία θα αποκτήσει μια πικρή γεύση. Οι διάλογοι είναι συχνά έξυπνοι, με άφθονα υπονοούμενα, αν και συχνά κοινότυπα και χωρίς ιδιαίτερα ευρήματα, ενώ οι ερωτικές σκηνές δεν ξεπερνούν τα μικροαστικά όρια.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Κριτική κινηματογράφου