Έντυπη Έκδοση

Εργασία, μισθός και απολύσεις στην ελληνική... ΕΟΖ

Το ότι «η φτώχεια είναι η τελική αιτία κάθε μεγάλης οικονομικής κρίσης» το έχουμε αντιληφθεί στην Ελλάδα και αλλού με τον πιο επώδυνο τρόπο. Λίγες σκέψεις για τα σχεδιαζόμενα μέτρα περαιτέρω μείωσης των μισθών και των συντάξεων, διευκόλυνσης των απολύσεων, τερατώδους αύξησης των φόρων, όχι μόνο για τα απομένοντα εισοδήματα αλλά και για τις υπάρχουσες, άγρια υποτιμημένες, περιουσίες (π.χ. με το «χαράτσι» των ακινήτων) και μετακύλισης των δαπανών Υγείας στους ασφαλισμένους:

1.Δεν χρειάζεται πλέον να επιχειρηματολογήσει κανείς για να αποδείξει την πολλαπλασιαστική καταστροφή που θα προκαλέσουν τέτοια μέτρα: απολύσεις, ύφεση, κατάρρευση των δημόσιων εσόδων, νέες απολύσεις στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα.

2.Πρόκειται για σχέδιο καταστροφής, που μετατρέπει σταθερά τη χώρα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη. Οι απολύσεις συνδυάζονται με μισθούς πείνας νεοπροσλαμβανομένων, που αντικαθιστούν παλαιούς εργαζομένους, που δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα εύρεσης νέας εργασίας. Οι «νέοι εργαζόμενοι» τροφοδοτούν τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα με εργασία στο πλαίσιο προγραμμάτων τύπου stage και άλλων ειδικών προγραμμάτων, χαρακτηριστικά των οποίων είναι μισθοί πείνας (working poor) σε μερική και ανασφαλή εργασία - απασχόληση συχνά υπό συνθήκες κομματικής ομηρίας, με «συμβάσεις-σκουπίδια».

3.Δεν τινάζεται στον αέρα μόνο το Ελληνικό Σύνταγμα, αλλά και αυτό το ίδιο το θεσμικό κοινωνικό εποικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που προσφέρθηκε στους κοινοτικούς πολίτες ως δέλεαρ για την περιβόητη πολιτική ολοκλήρωση. Για παράδειγμα, οι ομαδικές απολύσεις: οι κοινοτικές οδηγίες για τις ομαδικές απολύσεις παραχωρούν πράγματι ευχέρεια επιλογών στους εθνικούς νομοθέτες ορίων ομαδικών απολύσεων (μέχρι 10%), πέραν των οποίων οι απολύσεις θα θεωρούνται ομαδικές και θα καλούν σε εφαρμογή τους προστατευτικούς για τους εργαζομένους κανόνες. Ωστόσο το ευρύ περιθώριο επιλογών που παραχωρείται στους εθνικούς νομοθέτες δεν είναι «λευκή επιταγή» στα χέρια τους. Η μεταφορά των κοινοτικών οδηγιών στο εσωτερικό δίκαιο τελεί υπό την επιταγή των αρχών της αποτελεσματικότητας και της αναλογικότητας των λαμβανόμενων μέτρων. Σε μια χώρα όμως όπως η δική μας, με κυρίαρχο το ρόλο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων, π.χ. στο 10%, θα θέσει αυτόματα εκτός του πεδίου εφαρμογής την πλειονότητα των ελληνικών επιχειρήσεων και θα οδηγήσει σε παραβίαση της κοινοτικής οδηγίας.

4.Κεντρική θέση για το ρυθμιστικό πλαίσιο του καπιταλισμού έχει πάντοτε η ρύθμιση του μισθού και γενικά των όρων εργασίας. Ωστόσο σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης, έστω και με τα χαρακτηριστικά του παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τομέα που μετακυλίει τις ζημίες του στις κοινωνίες, οι απολύσεις και η συρρίκνωση των μισθών γίνονται το μεγάλο θέμα.

5.Η καταστατική οργάνωση του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου αποτελεί το ειδικότερο γενετικό πρόβλημα για τις ζωές των ανθρώπων σήμερα. Η «ελεύθερη» κίνηση των κεφαλαίων, η «ελεύθερη επιχειρηματικότητα», η υπερπροστασία των επενδύσεων που παρασιτούν επιλέγοντας κάθε φορά για ακόμη πιο ευάλωτους «ξενιστές» (σήμερα την Κίνα και το Βιετνάμ), το μαζικό «βρόμικο» ντάμπινγκ, κοινωνικό, νομισματικό, περιβαλλοντικό, π.χ. της Κίνας, «μολύνει» τους όρους εργασίας και ζωής όλων, ακόμη και των λαών του Βορρά. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μητρόπολη, η Γερμανία, ετοιμάζεται να εφαρμόσει μια νέα «Ατζέντα» σαν την κοινωνική «Ατζέντα 2000» για νέα μέτρα περιοριστικά των δικαιωμάτων εργασίας.

6.Η κρίση αντιμετωπίζεται με μια βάρβαρη κοινωνικοποίηση των ζημιών με όρους, κυριολεκτικά, εκτροπής, δημοκρατικής όσο και συνταγματικής. Η απώθηση της Βουλής σε ρόλο βοηθού εκπλήρωσης της οικονομικής και πολιτικής ελίτ για την υλοποίηση του σχεδίου καταστροφής των κοινωνιών συνδυάζεται, π.χ., με τη μαζική παραγωγή Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

7. Βασικά εργαλεία επιβολής αυτής της πολιτικής είναι ο φόβος και η βία. Τα εργαλεία αυτά δεν είναι καινούργια. Αυτά μαζί με το δέος μπροστά στην εξουσία και την παραπλάνηση των πολιτών (την παραγωγή ψευδούς συνείδησης) αποτελούν μόνιμο οπλοστάσιο στην υπηρεσία της επιβολής. Ωστόσο αυτή τη φορά ο φόβος και η βία χρησιμοποιούνται μαζικά και σε μεγαλύτερη της συνήθους έκταση.

8.Ενα κατηγορηματικό ΟΧΙ σε όλα αυτά, αποτελεί συγχρόνως και ένα μεγάλο ΝΑΙ στις αξίες που ποδοπατά το σχέδιο καταστροφής των κοινωνιών. Κανένα μέτρο δεν μπορεί να πλήττει τα ελάχιστα όρια, τους ελάχιστους υλικούς όρους (μισθούς, συντάξεις, προνοιακές παροχές) αξιοπρεπούς διαβίωσης (στην απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας 668/2012 η αρχή αυτή βρήκε στέγη στη σκέψη 35). Σε αυτό το ΟΧΙ, που αποτελεί πλέον όρο ύπαρξης όλων μας, πρέπει να στρατευτούν όλοι, οι χώρες του Νότου αλλά και οι λαοί του Βορρά. Οι κοινωνίες δεν θα επιτρέψουν ποτέ να αντιμετωπίζεται η εργασία με τους κανόνες που διέπουν τη μίσθωση αλόγου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Με λέξεις-κλειδιά
Εργασιακά θέματα
Απασχόληση και ανεργία
Οικονομική κρίση