Έντυπη Έκδοση

Το τατουάζ έγινε «εικόνισμα»

ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ κάποτε σήμαινε τον πολυταξιδεμένο. Αυτόν που έφαγε τη θάλασσα και τις περιπέτειές της με το κουτάλι. Το τατουάζ ήταν ο συμβολισμός του σημαδεμένου από τη ζωή, αυτού που έδρασε άστατα, αυτού που κέρδιζε το βιος του ρισκάροντας. Και δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε μέχρι τα πολυνησιακά νησιά, για να βρούμε από πού κρατάει η σκούφια του τατουάζ.

Σήμερα το τατουάζ έγινε η διακόσμηση της μετακαταναλωτικής εποχής, η οποία πρόσκαιρα φέρνει τον έναν στον άλλο κοντά, αν και η φιλοδοξία των περισσοτέρων για το μέλλον είναι η επανάκτηση της κατανάλωσης ως ξέσπασμα προσωπικής αυτοεκπλήρωσης με στοιχεία επίδειξης.

Η γοργόνα, την οποία είχε «χτυπήσει» ο ποιητής Νίκος Καββαδίας εσωτερικά στον πήχυ του αριστερού του χεριού, λειτουργούσε ως η παρηγοριά τού κατ' επιλογήν ναυτιλλομένου, πρωτευόντως ποιητή και δευτερευόντως εργαζομένου ως μαρκόνι.

Το τατουάζ του Νίκου Καββαδία δεν επιδεικνύεται, η θέση που έχει δεχθεί τη δερματοστιξία δεν είναι περίοπτη, δεν επισημαίνεται τζάμπα και βερεσέ. Η χοντρή ναυτική μπλούζα, το φετίχ κάθε (παλαιού;) ναυτικού, σκεπάζει το τατουάζ, γιατί αυτό πρέπει να αποκαλυφθεί στις πιο πριβέ στιγμές ως άτυπο εικόνισμα στο ναό του σώματος.

«Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,/ μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή/ κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε/ με στίγματ' ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή.../», έχει γράψει. Ολη αυτή η εικονογραφία, η οποία συγγενεύει με τους φυλακισμένους, γιατί οι ναυτικοί είναι κλεισμένοι σε μια πλωτή φυλακή, που είναι το καράβι από κτίσεως ναυσιπλοΐας, δεν ξεπουλιέται σε πάρτι, όπου το τατουάζ έχει «εκτονώσει» την αύρα, προτούν καν ανοίξουν οι πύλες της σαββατοκύριακης εκτονώσεως.

Συνελόντι ειπείν, έχω βαρεθεί να παρατηρώ τα «άχρηστα» και «αλειτούργητα» τατουάζ να κρέμονται σαν χαλασμένα «εικονίσματα» σε ξεκατινιασμένους γυναικείους οργανισμούς και σε ψευτομάγκικα ανδρικά μέλη. Οταν το τατουάζ σήμαινε το διαφορετικό, το άλλο, το ξένο και το άπιστο, ήταν ντροπή για τους άλλους, αποτελούσε βασανιστικό μικροέπαινο και αβάδιστο μονοπάτι για τον/τη δερματόστικτο/η.

Η Εϊμι Γουαϊνχάουζ είχε θρονιασμένο μέσα της το καλλιτεχνικό θράσος κι αυτό την έκαψε ώς τη ρίζα. Τα τατουάζ στο σώμα της μιλούσαν για εκείνην, δεν μιλούσε εκείνη γι' αυτά. Δεν πρόλαβε να γεράσει για να σκεφτεί τις «αταξίες» της νεότητας. Είχε γεννηθεί άτακτη και γνώριζε ότι η μεγάλη αταξία θα την αυτοκαταστρέψει. Τα τατουάζ της δεν θα εκτεθούν μετά θάνατον. Ευτυχώς, τα πήρε μαζί της...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Στη στήλη
Σημείο συνάντησης